[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Η γρίπη της αδιαφορίας

Εν μέσω της γρίπης των χοίρων έχω να αντιμετωπίσω και τη γρίπη της αδιαφορίας που φαίνεται πως έχει πλήξει ένα κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητο αριθμό εφοριακών. Την περασμένη εβδομάδα έκανα… διατριβή στη ΔΟΥ της περιοχής μου και νιώθω έτοιμη να εκδώσω έναν οδηγό αναγνώρισης για εκείνους τους υπαλλήλους που δεν δίνουν δεκάρα!

(Θα ήθελα στον τίτλο να προσθέσω και τη λέξη επιβίωσης, μέχρι στιγμής όμως είμαι η ηττημένη σε αυτήν τη μάχη).

Τρόπος αναγνώρισης του αδιάφορου υπαλλήλου:

πρώτον, καπνίζει. Δεύτερον, όχι μόνο καπνίζει, αλλά φυσάει τον καπνό του τσιγάρου προς το πρόσωπο του ενδιαφερομένου. Σημειώνεται πως η κίνηση αυτή δεν είναι παρά μια εκφραστική και αν μη τι άλλο συμβολική πράξη που δείχνει πως ο υπάλληλος ενοχλείται από την παρουσία ανίδεων (λες και οφείλεις να έχει μάθει απέξω το αλφαβητάρι του εφοριακού συστήματος) που έχουν να θέσουν (για όνομα του Θεού) ερωτήματα.

Τρίτον, παίρνει έκφραση ξινισμένη. Τέταρτον, βρίσκει όλα τα ερωτήματα σαχλαμάρες. Πέμπτον, αναρωτιέται «πώς είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνετε τις διευκρινιστικές υποσημειώσεις;». Έκτον, απαντά πως δεν ξέρει τίποτα και έβδομον σε παραπέμπει στον λογιστή!

Ε, σε αυτό το σημείο αισθάνθηκα πως βίωνα στο ζενίθ την απόλυτη αδιαφορία. Επιστράτευσα αφενός τον καλό μου εαυτό επιμένοντας για μια χείρα βοηθείας, αφετέρου όλες τις δυνάμεις μου για να μη σχολιάσω την εκνευριστική του συμπεριφορά. Αυτός, άλλωστε, θα ήταν και ο κανόνας ενός ευπρεπούς οδηγού που θα βασιζόταν στη θεωρία της ευγένειας, η οποία με τη σειρά της προάγει την ενστικτώδη αντίδραση των ανθρώπων για κατανόηση και αλληλεγγύη.

Ο επίλογος όμως του δικού μου εγχειριδίου είναι διαφορετικός: απέκτησα λογιστή!