Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Στη λακκούβα, Άγαμοι Θύται

Αγαπητή Φοίβη, Είναι εντυπωσιακό πως σ΄ αυτή την πόλη κανείς δεν ασχολείται με τα κακώς κείμενα. Με κατεστραμμένους χρόνια τώρα δρόμους, με ελαττωματικά ή και επικίνδυνα για τη σωματική ακεραιότητα των εξορισμένων ουσιαστικά από την πόλη (από τα τροχοφόρα) πεζών, τις παγίδες που υπάρχουν γύρω μας, εκεί που τολμάμε να περπατάμε ή να οδηγούμε.

Γιατί το λέω; Όχι γενικά και αόριστα.

Έχω παράδειγμα τρανό. Την οδό Γρηγορίου Ξενοπούλου, στο Νέο Ψυχικό, τον δρόμο που συνδέει την Πλατεία Αγίας Σοφίας (ήτοι το επίσημο κέντρο του Δήμου) με τη Λεωφόρο Μεσογείων. Χρόνια τώρα είναι κακοτράχαλος, όλο λακκούβες και παγίδες για τους τροχούς των αυτοκινήτων. Όμως με τον καιρό, καθώς κανείς δεν ενδιαφέρεται να τον επισκευάσει, χειροτερεύει και οι λακκούβες έχουν γίνει πια χάσματα και οι παγίδες σχεδόν θανατηφόρες. Κάθε υπηρεσία και δημόσιος οργανισμός ανοίγει αυλάκια ή τρύπες για να κάνει τη δουλειά του και τα σκεπάζει κακήν κακώς με κακής ποιότητας άσφαλτο ή με τέτοιες κακοτεχνίες που πολύ σύντομα τα μπαλώματα φθείρονται και γίνονται πληγές.

Απορώ, πραγματικά, ενώ έχουν γίνει πολλά ατυχήματα, έχουν σπάσει πολλά αμάξια, πρέπει να τραυματιστεί σοβαρά άνθρωπος για να αποφασίσουν οι τοπικοί φορείς να επισκευάσουν τον δρόμο- καρμανιόλα; Τι πρέπει να γίνει, να καταρρεύσει ολοσχερώς για να συγκινηθούν; Ή και πάλι θα τον μπαλώσουν κακήν κακώς; Ντροπή.

Μεγάλη ντροπή.

Με αγανάκτηση, Σπυριδούλα Καλυβά, Ν. Ψυχικό Όπως έλεγαν και οι Άγαμοι Θύται, αγαπητή Σπυριδούλα: «Ατυχής και ζαλισμένος έπεσα σε μια λακκούβα./ Τι λακκούβα, λακκουβάρα κι όλους τους χωρεί./ Κόσμος σε απελπισία στη λακκούβα./ Κάμερες και συνεργεία ώχου τι βουή!/ Σύμβουλοι Επικρατείας στη λακκούβα/ κι ο παπάς της ενορίας πω πω μη μας δει!/ Και τα Σώματα Ασφαλείας με την κλούβα./ Να κι ο υπουργός Παιδείας ώχου τι ντροπή!/ Σε λακκούβα ζοφερή όποιος πέσει πώς να βγει».


Έστω, για την ανθρωπιά και μόνον
Φοίβη

Πρόσφατα, κάποιοι- τολμηροί, όπως φαίνεται, και μάλλον γενναίοι- νεώτεροι σωφρονιστικοί υπάλληλοι σε «κατάστημα» (πώς το έλεγαν στις παλιές ελληνικές ταινίες; Κερνάει το κατέεεεεστημα!) της Αχαΐας με 800 κρατουμένους, ανωνύμως («για να μη μετατεθούμε εκδικητικά “λόγω υπηρεσιακών αναγκών”») περιέγραφαν τον ζόφο που κυριαρχεί, σεμνά και ταπεινά, πίσω από τους τοίχους.

Όχιγια να αποκαλυφθεί ακόμη ένα σκάνδαλο, αλλά για καθαρά ανθρωπιστικούς λόγους, όπως έγραφαν. Φαίνεταιόμως πως είναι «αναγκασμένοι ύστερα από τόσο καιρό που δεν λύνονται τα προβλήματα» να τα δημοσιοποιήσουν ξανά προς κάθε κατεύθυνση.

Πάλι λοιπόνκαταγγέλλουν προς τα δυσήκοα (όπως φαίνεται) ώτα των «αρμοδίων» τη μόνιμη δυσωδία, το «σλάλομ» ανάμεσα σε σάπια φαγητά, σκουλήκια, ποντίκια και ακαθαρσίες μηνών, το απαράδεκτο ωράριο εργασίας (δίχως ούτε ρεπό ύστερα από νυχτερινή βάρδια). Κυρίωςόμως μιλούν την υπερκάλυψη στους χώρους κράτησης («οι κρατούμενοι στοιβάζονται ανά 11 ή 12 σε χώρους για 5 άτομα»), καταγγέλλουν πως δίνεται ένα ρολό χαρτί τουαλέτας σε κάθε κρατούμενο τον μήνα, ότι δεν λειτουργεί κανένα πρόγραμμα εκμάθησης ή σχολείο δεύτερης ευκαιρίας, πως δεν πλένονται οι κοινόχρηστοι χώροι (προαύλια), ότι δεν υπάρχουν καν κάδοι απορριμμάτων μέσα στο «κατάστημα»…

Απευθύνονταιλοιπόν στα μέσα ενημέρωσης ξανά (αν περιμένουν από τα κανάλιαβασίλειο της ξανθιάς σάχλας, θα περιμένουν πολύυυυυυυ). Η αλήθεια είναι αδύνατον να διαπιστωθεί, καθώς χρειάζεται ειδική άδεια για να μπει κάποιος σε φυλακή και δεν δίνεται από το σεμνό και ταπεινό υπουργείο εύκολα.

Ανεξαρτήτωςαν η πραγματικότητα είναι τόσο ζοφερή, δεν μπορούν οι αδρανείς «αρμόδιοι» να κρατήσουν τη σχεδόν σπαρακτική έκκλησή τους: «Βοηθήστε μας, στις φυλακές δεν ζουν σκλάβοι, δεν εργάζονται σκλάβοι, άνθρωποι είμαστε»;


Λιμουζίνες και ζαρζαβατικά

Αγαπητή Φοίβη, Στο τελευταίο- όπως πάντα ενδιαφέρον- σχόλιό σου, με τίτλο «Πράσινο μεν, λιμουζινάρα των 75.000 ευρώ δε», καυτηριάζεις την απόφαση της Βουλής για την πριμοδότηση της αγοράς μοντέλων αυτοκινήτων υβριδικής τεχνολογίας πέραν του πλαφόν που ισχύει για τα συμβατικά αυτοκίνητα των βουλευτών και κυρίως το γεγονός της προμήθειας των πανάκριβων υβριδικών αυτοκινήτων Lexus από ορισμένους βουλευτές όλων των κομμάτων. Οφείλω όμως να σου επισημάνω πως το σχόλιό σου δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα για όλους τους βουλευτές που επιλέγουν υβριδικά αυτοκίνητα, όπως οι αναγνώστες σου πιθανότατα αντιλαμβάνονται, διαβάζοντάς το. Ξεκαθαρίζω λοιπόν πως προσωπικά, αξιοποιώντας την απόφαση της Βουλής για τα υβριδικά αυτοκίνητα, κινούμαι εδώ και δύο χρόνια με ένα Τoyota Ρrius που κόστισε πολύ λιγότερα χρήματα και απ΄ όσο γνωρίζω δεν είμαι η μόνη.

Η τακτική σου αναγνώστρια, Μαρία Δαμανάκη Ευτυχώς, αγαπητή Μαρία, κάποιοι εκ των τριακοσίων έχουν «πράσινη» συνείδηση όχι μόνο για πανάκριβη λιμουζίνα. Ίσως δε κάποιοι από αυτούς θα έπρεπε να κατεβαίνουν πιο συχνά στο πτωχό πόπολο – αν δεν φοβούνται γιαούρτια και μαραμένα πράσινα ζαρζαβατικά…