Κάνουν ταχατίρια της αγοράς

Άργησε να αποφασίσει τη λήψη μέτρων για την ανάπτυξη η κυβέρνηση και τώρα που το αποφάσισε, κινείται χωρίς έμπνευση, με μοναδικό της οδηγό τις υποδείξεις της λεγόμενης αγοράς, δηλαδή των διαφόρων εμπορικών και άλλων κλαδικών συμφερόντων. Ξεκίνησε με τα αυτοκίνητα, όπου χάρη στην απόφασή της για τη μείωση κατά 50% των τελών ταξινόμησης, ξεφόρτωσαν εν ριπή οφθαλμού τα στοκ τους οι αντιπρόσωποι των ακριβών μοντέλων. Αυτοί που επωφελήθηκαν ήταν βασικά οι ίδιοι οι αντιπρόσωποι και οι αγοραστές που ανήκουν κατά κανόνα στα υψηλότερα εισοδηματικά στρώματα.

Συνεχίζει τώρα με την οικοδομή. Το σενάριο που κυκλοφόρησε προβλέπει ότι το κράτος θα αγοράσει ακίνητα από εργολάβους για να τα διαθέσει σε δικαιούχους του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας. Έτσι, αντί να χτίσει ο ΟΕΚ τα δικά του σπίτια, θα διευκολύνει τους ιδιώτες κατασκευαστές να ξεφορτώσουν κι αυτοί το δικό τους στοκ, δαπάναις του φορολογούμενου, φυσικά. Αφού το έκαναν για τους αντιπροσώπους αυτοκινήτων, γιατί όχι και για τους εργολάβους; Σύμφωνα με την κυβέρνηση, με τα λεφτά στην τσέπη οι εργολάβοι θα μπορέσουν να χτίσουν και πάλι και η οικοδομή θα πάρει ανάσα. Το πιο πιθανό, ωστόσο, είναι να βάλουν τα λεφτά στην τράπεζα, γιατί αν δεν υπάρχουν αγοραστές, σε ποιον θα πουλήσουν;

Το επόμενο βήμα των κυβερνητικών σχεδίων για την ανάπτυξη αφορά τον τουρισμό. Είναι ο μόνος ίσως κλάδος από τους τρεις που έχει νόημα να στηριχθεί. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει ό,τι ζητούν επιχειρηματίες του κλάδου, οι οποίοι βασικά φιλοδοξούν να βγουν αλώβητοι από την κρίση, χωρίς να χρειαστεί να μειώσουν τις τιμές τους, για να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί.

Ο κρατικός προϋπολογισμός δεν έχει περίσσεια χρημάτων, όπως έγινε φανερό από τις ανακοινώσεις της Εurostat την περασμένη εβδομάδα για το άλμα του ελλείμματος στο 5% του ΑΕΠ. Ωστόσο, είναι αναγκαίο να διατεθούν κάποιοι πόροι για να μη βουλιάξει εντελώς η οικονομία στη δίνη της ύφεσης. Η κυβέρνηση θα μπορούσε και θα έπρεπε να αξιοποιήσει αυτούς τους πόρους για να δώσει μια νέα κατεύθυνση στην αναπτυξιακή προοπτική της χώρας. Θα μπορούσε να επιλέξει να στηρίξει τον τουρισμό, τις νέες τεχνολογίες, την πράσινη ανάπτυξη. Αντ΄ αυτού μένει στα ίδια και στα ίδια, ρίχνει τα λεφτά στην οικοδομή και στους τέσσερις τροχούς. Λες και οι Έλληνες με τα μεγαλύτερα ποσοστά ιδιοκατοίκησης στην Ευρώπη χρειάζονται κι άλλα σπίτια, κι άλλα αυτοκίνητα. Λες και οι εργολάβοι και αντιπρόσωποι είναι αναξιοπαθούντες που πρέπει να στηριχθούν. Έτσι, βαδίζοντας χωρίς έμπνευση, χάνουμε άλλη μια ευκαιρία να αποκτήσει η χώρα μια πραγματική αναπτυξιακή προοπτική.