ΜΑΤΙΕΣ Πάει κι αυτό

Πάει κι αυτό το Πάσχα. Και κάτσε και λογάριασε, πόσες φορές ακόμη θα τσουγκρίσεις κόκκινα αυγά; Ο χρόνος κυλάει αδυσώπητος και δεν κοιτάζει πίσω του: τα άσπρα μαλλιά που αφήνει, τις καινούργιες ρυτίδες, τα καινούργια ώς πέρυσι όνειρα, που «εβγήκαν όλα πλάνες». Πάει, λοιπόν, κι αυτό το Πάσχα. Μια μικρή ανάσα, πάλι, σε λίγες μέρες. Την Πρωτομαγιά. Όμως, πώς τους ήρθε να βάλουν τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος στο ποδόσφαιρο στις 2 Μαΐου, που ο περισσότερος κόσμος θα βρίσκεται έξω από την πόλη, σε μια κοντινή, έστω, εξοχή;

Δεν ξέρω αν είναι μόνο δική μου εντύπωση, αλλά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, με το «Χριστός Ανέστη» δεν τραντάχτηκε η Αθήνα από τα βαρελότα και τα δυναμιτάκια. Εκεί, μάλιστα, στη Διον. Αρεοπαγίτου, που κάναμε Ανάσταση η γυναίκα μου κι εγώ, ζήτημα είναι αν έπεσαν δέκα τρακατρούκες! Κάπως καλύτερα, απ΄ αυτή την άποψη, του σαματά, στον Λουμπαρδιάρη, αλλά λίγα πράγματα επίσης. Πού άλλες χρονιές, που καιγόταν το πελεκούδι, προτού ο παπάς ανεβεί στην εξέδρα για να αναγγείλει τη μεγάλη είδηση.

Είδα στην τηλεόραση μια σκηνή, που δεν πρόκειται ποτέ να την ξεχάσω: ένας παπάς, όχι μεγάλης ηλικίας, τρέχει σαν ελάφι, μέσα στον ναό, με τεράστια άλματα, για να φωνάξει στον κόσμο που βρίσκεται έξω από την εκκλησία με αναμμένες λαμπάδες πως αναστήθηκε ο Χριστός! Ένας παπάς- χορευτής, που ζει τη σπουδαία αυτή στιγμή και θέλει να μοιραστεί τον ενθουσιασμό του, την ευτυχία του, με όλους τους χριστιανούς, που ξενυχτάνε για ν΄ ακούσουν το «νέο»!

Ξαναγυρίζω στους σαματάδες:

υποπτεύομαι ότι για όλην αυτή τη «σότο βότσε» Ανάσταση θα έχει βάλει το χεράκι της και η Αστυνομία. Θα απαγόρευσε τη χρήση κροτίδων. Και εντάξει.

Σωστά. Δεν μπορεί νά ΄χουμε ένα σωρό τραυματίες κάθε Λαμπρή. Από την άλλη, όμως, Πάσχα χωρίς φασαρία, χωρίς βεγγαλικά, χωρίς πανηγύρι που καίει τους ουρανούς, μού ΄ρχεται λίγο Βρυξελλιώτικο. Ή όχι;

Στο μεταξύ, χτες, 21η Απριλίου… Μέρες του Πάσχα ήταν και τότετο ΄67. Παρασκευή το πραξικόπημα και κατόπιν, Λαμπρή. Μέρες απελπισίας και τρόμου στην Ελλάδα, μέρες απελπισίας αλλά και ανάγκης για δράση στη Γερμανία, όπου βρισκόμουνα. Δεν θέλω να τα θυμάμαι όλ΄ αυτά. Γι΄ αυτό, λύνω χειρόφρενο και ετοιμάζομαι να βάλω μπρος για Πρωτομαγιά. Αν δεν μού ΄χουν αλλάξει τα φώτα ώς την άλλη Παρασκευή τα απανωτά γκάλοπ…