Το Πνεύμα του Τόνου

Ο μετρ του μοντάζ
ΤηςΕύας Κοταμανίδου

Για το γύρισμα μιας κινηματογραφικής ταινίας, μια πολυπρόσωπη ομάδα ανθρώπων παλεύει ολημερίς, πολλές φορές κι ολονυχτίς, να δώσει σάρκα και οστά στο όραμα του σκηνοθέτησεναριογράφου. Ανάμεσά τους αυτοί που «φαίνονται», οι ηθοποιοί, και οι «αφανείς», οι πίσω απ΄ την κάμερα κι είναι πολλοί και σημαντικοί: ενδυματολόγοι, σκηνογράφοι, κατασκευαστές, τεχνίτες, διευθυντές φωτογραφίας και παραγωγής, βοηθοί, σκριπτ, ηλεκτρολόγοι, ηχητικοί, υπεύθυνοι πλατό και κομπάρσων κ.λπ., κ.λπ. Μια δουλειά συνόλου, υπεύθυνη, ομαδική, όσο πιο αρμονική τόσο καλύτερο το αποτέλεσμα. Κάποτε τα γυρίσματα τελειώνουν και πριν η ταινία περάσει στο στάδιο επεξεργασίας στα στούντιο ήχου και εικόνας, πιάνει δουλειά ένας άλλος τεχνικός, ο μοντέρ. Εκεί στη μουβιόλα του μοντάζ, με την παρουσία του σκηνοθέτη, θα συνδέσει, θα κόψει και θα ράψει, με απόλυτη αίσθηση ρυθμού και συνέχειας, τις ανάκατες σκηνές των γυρισμάτων, θα προσθέσει τα μουσικά μοτίβα, θα ολοκληρώσει και θ΄ αναδείξει την όψη και το βάθος της ταινίας. Αυτός ο σημαντικός μοντέρ, που συνεργάστηκε με τους περισσότερους σκηνοθέτες του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου και έβαλε την καλλιτεχνική σφραγίδα του στις καταλύτερες ταινίες, αυτός ήταν ο υπέροχος φίλος Γιώργος Τριανταφύλλου που έφυγε τραγικά τη Μ. Δευτέρα.

Αυτός, ο μετρ του μοντάζ, με το αστείρευτο χαμόγελό του και το αιώνιο παιγνιώδες ύφος, έλεγε, δίνοντας το στίγμα της τέχνης του: «Πολλοί πιστεύουν ότι με το γύρισμα τελειώνει κι η ταινία. Όμως τότε αρχίζει». Άδικο είχε;

Κρίμα, φίλε! Έφυγες τόσο νωρίς. Στο καλό!