«Το ελιξίριο της νεότητας είναι η εργασιομανία»

Ο Μίμης Πλέσσας έχει δύο κρυφά και γερά χαρτιά. Το ένα είναι η τζαζ πλευρά του, στην οποία παραμένει πιστός από τις αρχές της καριέρας του. Το άλλο, λέει, είναι η εργασιομανία- γράφει συνεχώς νέα έργα
«O Δρόμος» είναι ο πιο εμπορικός δίσκος όλων των εποχών. Και τα τραγούδια «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» και «Θα πιω απόψε το φεγγάρι» (σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου) σίγουρα μέσα στην πρώτη πεντάδα των πιο αγαπημένων τραγουδιών όλων των εποχών (μετά τη «Συννεφιασμένη Κυριακή» του Τσιτσάνη).

«Ασφαλώς και είναι σημαντικό για μένα» λέει ο Μίμης Πλέσσας. «Κι αυτό που με χαροποιεί και με δικαιώνει είναι ότι πολλά νέα συγκροτήματα παίρνουν τα τραγούδια αυτά και τα ανασκευάζουν και τα έχουμε ξανά σε διάφορες συγκλονιστικές εκδοχές, από χιπ χοπ μέχρι ρυθμ εν μπλουζ. Αυτό δείχνει τη διαχρονικότητά τους. Αλλά δεν μπορεί ένας άνθρωπος που γράφει διαρκώς να μένει εκεί. Αυτή τη στιγμή τελειώνω δύο μεγάλα πράγματα…».

Αργή, ήρεμη, ευγενική φωνή (όπως τη θυμάμαι πάντα) κι ένας συγκροτημένος λόγος που δεν αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες. Ο Πλέσσας των μεγάλων διαχρονικών επιτυχιών του ΄60 και του ΄70, ο πολυγραφότατος Πλέσσας του κινηματογράφου και του θεάτρου, ο δικαιωμένος, πολυβραβευμένος Πλέσσας που βλέπει τα τραγούδια του να ζουν ξανά στα προγράμματα νυχτερινών κέντρων και μουσικών σκηνών (ή στις ρυθμ εν μπλουζ διασκευές των club) είναι ακόμα… on the road.

Σκέφτεται, προβληματίζεται, δοκιμάζεται, πράττει, αναπνέει για τη μουσική του. Που γράφει τώρα. Ή τις μουσικές (ορατόρια, όπερες, τζαζ κομμάτια) που δεν είχαν την απήχηση ή τη δυναμική συνέχεια που αισθάνεται ότι τους αναλογούσαν στην Ελλάδα. Χορταίνει κανείς απ΄ αυτό που λέγεται δικαίωση και αγάπη;

«Όταν περπατώ με την κόρη μου στον δρόμο και με σταματούν να μου πουν δυο κουβέντες ή να μου σφίξουν το χέρι, μου λέει: “Δεν είναι δυνατόν μπαμπά, επίτηδες το κάνεις. Μ΄ έφερες εδώ γιατί ήξερες ότι σε ξέρουν”».

Ασφαλώς σημαντικό. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό…

«Πέρυσι κυκλοφόρησαν δυο έργα μου στο εξωτερικό που είχαν μεγάλη απήχηση. Δεν είχαν την ίδια εδώ» λέει. Πρόκειται για έναν δίσκο- έκπληξη, «Τhe Μimis Ρlessas Song Βook», από τη Μaria Μarkesinis (ελληνικής καταγωγής που μένει μόνιμα στο Ρότερνταμ), ένα ευφάνταστο CD που αναδεικνύει την τζαζ πλευρά των τραγουδιών του.

«Η Μαρία ήρθε και με βρήκε εδώ στην Ελλάδα και μου ζήτησε δώδεκα δικά μου κομμάτια να τα ηχογραφήσει στο εξωτερικό. Στις πρώτες μας συναντήσεις ερμήνευα στο πιάνο και η ίδια κατέγραφε. Όλο αυτό το υλικό το παρουσίασε στους μουσικούς της στην Ολλανδία και το ξανάγραψαν εκεί σε ένα διάσημο στούντιο δώδεκα εξαιρετικοί μουσικοί που έκαναν απίθανη δουλειά. Τραγούδια του Λευτέρη Παπαδόπουλου, του Κώστα Βίρβου, από τις τελευταίες όπερές μου- γιατί έξω υπάρχει κι ένας άλλος Πλέσσας που εδώ παραμένει άγνωστος. Ο Πλέσσας της τζαζ και της κλασικής μουσικής».

«Οι δρόμοι της θάλασσας» με την Claudia Delmer είναι το δεύτερο CD. Η Delmer τραγουδάει ισπανόφωνους και Έλληνες ποιητές σε μουσική Πλέσσα στα ελληνικά και τα ισπανικά. «Η απο δοχή στην Ισπανία ήταν συγκλονιστική. Επρόκειτο να πάμε και στη Βαρκελώνη να παίξουμε, αλλά δεν μπόρεσα».

Ένα ταξίδι που θα κάνει φέτος και όπως λέει το περιμένει με χαρά, είναι για μια συναυλία στο Lincol Center της Νέας Υόρκης μαζί με τον βιμπραφωνίστα Χρήστο Ραφαηλίδη. «Θα παίξουμε μαζί τραγούδια για βιμπράφωνο και πιάνο, τραγούδια που δεν τα φαντάζεται κανείς εύκολα για τζαζ ρεπερτόριο».

Αισθάνεστε πιο ανοιχτό πλέον τον κόσμο στη μουσική;

Ασφαλώς. Πρώτης τάξεως τζαζίστες μπορείς να βρεις και στους δικούς μας μουσικούς. Μια τσαμπούνα, μια λύρα, ένας κεμετζές… Και είμαι έτοιμος να παίξω μαζί τους οποιαδήποτε μουσική. Γιατί η μουσική είναι μία…

Το κοινό πώς αντιδρά σε κάτι τέτοια παντρέματα;

Κάναμε στο Μέγαρο Θεοχαράκη δυο βραδιές με τους 3Gs. Εγώ πιάνο, ο Βασίλης Ρακόπουλος κιθάρα και ο Αντώνης Λαδόπουλος τενόρο σαξόφωνο. Έθνικ κομμάτια, τζαζ και δικά μου, διασκευές. Δεν μπορείς να φανταστείς τι έγινε. Δεν χωρούσε να μπει ο κόσμος…

Σας χαροποίησε αυτό;
Με χαροποιεί. Γιατί νιώθω απελευθερωμένος να παίξω τα πάντα- από τα Ματόκλαδά σου λάμπουν» μέχρι «Ένα καράβι απ΄ τη Χιό». Στο γλωσσάρι των μουσικών που ξέρουν την ελευθεροκοινωνία της τζαζ μπορούν να μεταφραστούν με χίλιους τρόπους και να γίνουν αποδεκτά παντού.

Άλλοι στην ηλικία σας φοράνε παντόφλα και πίνουν τσάι…

Αν υποτεθεί ότι αυτό το κάνω δυο μέρες, την τρίτη γίνομαι αφόρητος. Και λένε όλοι: «Τον Μίμη δεν θα τον πάρουμε ποτέ για διακοπές πάνω από ένα διήμερο». Τι κρατάει τελικά έναν άνθρωπο νέο και ενεργό;

Στα αγγλικά θα στο πω: Είμαι work addict. Η δουλειά για μένα είναι η πιο δυνατή ντρόγκα. Αν δεν δουλέψω αρρωσταίνω. Είναι και κάτι άλλο. Η επαφή που έχω με τους νέους ανθρώπους. Έχω σεβασμό στα νιάτα.

«Πρώτης τάξεως τζαζίστες μπορείς να βρεις και στους Έλληνες μουσικούς. Μια τσαμπούνα, μια λύρα, ένας κεμετζές…»

Γαλιλαίος και «Άγιες μνήμες» των Ποντίων

Σε συνεργασία με ξένους συναδέλφους του ο Μίμης Πλέσσας ετοιμάζει ένα έργο «με διεθνείς προδιαγραφές» για την επέτειο των 400 χρόνων του Γαλιλαίου. Είναι παραγγελία του δικού μας Πλανητάριου (το μεγαλύτερο ψηφιακό πλανητάριο του κόσμου). «Είμαι έτοιμος να παρατήσω και τον δίωρο ύπνο μου προκειμένου να γίνει όπως πρέπει η δουλειά αυτή». Επίσης, με τον Θεσσαλονικιό ποιητή Δημήτρη Μπρούχο έγραψαν το ορατόριο «Άγιες μνήμες» που αφορά τη γενοκτονία των Ποντίων. Η πρώτη παρουσίαση του έργου έγινε πέρυσι στο Βούπερταλ. «Περιμένουμε να εκφραστεί το σαφές ενδιαφέρον των Ποντίων και να κυκλοφορήσουν οι “Άγιες μνήμες” σε CD. Γιατί εμάς η δουλειά μας τελειώνει από τη στιγμή που ολοκληρώνουμε το έργο και ξέρουμε ότι κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε».