Βρήκε καταφύγιο στο αλκοόλ και την πολιτική

Πριν από έξι χρόνια σαν σήμερα, κάπου στον γαλλικό Νότο η Γιουνίς Καθλίν Γουέιμον έφευγε από αυτόν τον κόσμο.

Μας άφηνε όμως τα τραγούδια της, την υπέροχη-κάποτε σπαρακτική- φωνή της και μια ζωή ταραγμένη, θλιβερή, ιδανική για βιογραφίες.

«Το δέρμα μου είναι μαύρο. Τα μπράτσα μου μακριά./ Τα μαλλιά μου είναι κατσαρά. Η πλάτη μου δυνατή./ Αρκετά δυνατή για να αντέχει τον πόνο./ Πληγωμένη ξανά και ξανά./ Πώς με φωνάζουν;» τραγουδούσε η Νίνα Σιμόν. Η Φωνή. Έξι χρόνια μετά τον θάνατό της ένας Γάλλος μουσικοκριτικός επιχειρεί να αποκαλύψει κρυμμένα μυστικά, αρρωστημένες σχέσεις και τον ταραγμένο εσωτερικό κόσμο της στο βιβλίο «Νίνα Σιμόν- Η βιογραφία».

Μία παλαιότερη βιογραφία την οποία υπέγραψε η φίλη της Σίλβια Χάμπτον σήκωσε το πέπλο μυστηρίου της περίεργης συμπεριφοράς και της επιθετικότητάς της.

Ο Ντέιβιντ Μπρεν-Λαμπέρ το επιβεβαιώνει και στο δικό του βιβλίο πως αυτή η γυναίκα με την ξεχωριστή φωνή ήταν ψυχικά ευάλωτη.

Η οδύσσεια της Νίνας Σιμόν διαδραματίστηκε μεταξύ Αμερικής, Ευρώπης και Αφρικής. Γεννήθηκε το 1933 στη Βόρεια Καρολίνα σε μια αγροτική περιοχή γεμάτη προκαταλήψεις. Το όνειρό της ήταν να γίνει πιανίστα και το ότι δεν τα κατάφερε το απέδιδε πάντα στα εμπόδια του ρατσισμού. Στα μέσα της δεκαετίας του ΄50 άλλαξε το όνομά της σε Νίνα Σιμόν κι άρχισε να ξεχωρίζει σε ένα κλαμπ του Ατλάντικ Σίτι ως η μοναδική της γενιάς της τραγουδίστρια που έπαιζε πιάνο.

Απελπισμένη να κάνει δική της οικογένεια, διάλεξε λάθος σύντροφο που μόνο ξύλο και πικρό σεξ είχε να της προσφέρει. Γι΄ αυτό και αργότερα η μεσήλικη Σιμόν έγινε ο θύτης που πλήρωνε τους άντρες για σεξ, γράφει ο Μπρεν-Λαμπέρ. Το αλκοόλ τής πρόσφερε ένα κάποιο καταφύγιο. Το ίδιο και οι ακραίες πολιτικές ιδέες. Άρχισε να φλερτάρει με τα ριζοσπαστικά κινήματα των μαύρων, τη φιλοσοφία του Έθνους του Ισλάμ και να βάζει στα τραγούδια της πολιτικό χρώμα κατά του αμερικάνικου ρατσισμού.

Όμως η μουσική δεν κατάφερε να την παρηγορήσει για τα χρόνια τραύματα της κακής ερωτικής της ζωής. «Πολλά χρόνια πριν από το τέλος της- γράφει ο Κλάιβ Ντέιβις στη βιβλιοκριτική του στους «Sunday Τimes»-, οι εκκεντρικότητές της σκίαζαν τις ερμηνείες της. Δυστυχώς αυτό το βιβλίο δεν καταφέρνει να απαλύνει το βάρος αυτής της ύπαρξης που με τέτοια αγωνία έδειχνε στο κοινό της. Ο πόνος της είναι ακόμα πολύ μεγάλος για να τον αντέξεις».