Η γκάφα με τον Σολωμό

Δεν λείπουν σήμερα ούτε οι λόγιοι ούτε οι χαρισματικοί συγγραφείς ούτε οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι από τη Βουλή, αν και λίγοι. Λείπει όμως αυτή η αίσθηση του αρχαίου δημόσιου λόγου, του αυθόρμητου αλλά συνάμα έντεχνου, ως αποτέλεσμα γλωσσικής καλλιέργειας, πνευματικών καταβολών και αίσθησης της συμμετοχής στη ρητορική παράδοση του τόπου.

Κανένας από τους προαναφερθέντες πολιτικούς δεν θα έκανε την γκάφα τουΑλέκου Αλαβάνουκαι αν την έκανε, ανθρώπινα είναι τα λάθη, δεν θα έσπευδε να τη θεμελιώσει μ΄ όλα τα κωμικά επιχειρήματα που επιστράτευσε. Θα ζητούσε απλώς συγγνώμη, δεδομένου πως ρητώς δεν δρέπει δάφνες σολωμισμού. Ο Σολωμός χρησιμοποιεί την ίδια λέξη Βία, ναι Βία, με τόνο στο γιώτα και στονΎμνοκαι στηνΩδή στον Μπάυρονκαι στηΓυναίκα της Ζάκυθοςκαι στουςΕλεύθερους Πολιορκημένους και στον «Λάμπρο» πάντα με τη σημασία «Βιασύνη». Πάντα. Π.χ. «Πάντα με βία το τρέξιμο και πάντα ο ζωντανός τ΄ αραχνιασμένα σέρνει» (Λάμπρος).

Όταν μάλιστα ο Σολωμός γράφει τονΎμνο(1826) ο Μαρξ είχε ακόμη νταντά για να έχει ωριμάσει ό,τι ο κ. Αλαβάνος πάει να συνδυάσει με τη «βία ως μαμμή της Ιστορίας». Ο Σολωμός κάνει ρητές αναφορές στονΠρομηθέα Δεσμώτητου Αισχύλου, όπου η Βία είναι βωβό πρόσωπο και επιστατεί στην καθήλωση του Τιτάνα. Κι όμως αγνοεί τη λέξη με τη σημασία του κ. Αλαβάνου σε όλο το έργο του. Αν ο κ. Αλαβάνος ήθελε σήμερα να παραπέμψει στον Σολωμό, αντί των γλωσσικών ακροβασιών του καλό θα ήταν να αναφερθεί στο εξής: «Πώς πάει το έθνος, πώς δουλεύει;» «Έχεις δει να μαδάνε την κότα και ο αέρας να συνεπαίρνει τα πούπουλα; Έτσι πάει το έθνος».

ΥΓ: Υποπτεύομαι πως ο Σολωμός με τη «βία» του παραπέμπει στο ιταλικό «via, via= γρήγορα, γρήγορα».