ΜΑΤΙΕΣ Η Μαριγούλα

Η άνοιξη έρχεται ξαφνικά στο σπίτι μας. Τη φέρνει μια γέρικη μουριά, που ψηλότερή της δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου. Είναι πάνω από δέκα μέτρα και πρέπει να ΄χει γεννηθεί στις αρχές του περασμένου αιώνα. Τα μούρα της έχουν ιδιαίτερη νοστιμιά, αλλά το χαρακτηριστικό τους είναι ένα λεπτό, θεσπέσιο άρωμα, που χαϊδεύει τον ουρανίσκο μόλις τα δαγκώσεις. Το κακό με αυτά τα μούρα είναι πως το χρώμα τους είναι κατάμαυρο – πίσσα. Έτσι, στις αρχές του Ιουνίου, όταν βαριούνται πάνω στα κλαδιά και φυσάει κι ένα ελαφρό αεράκι, πηδάνε στο χώμα. Δέκα, είκοσι, τριάντα, κάθε φορά. Η αυλή, που δεν είναι και μεγάλη, λερώνεται αμέσως. Ορμάνε και τα πουλιά να τσιμπολογήσουν, βουίζουν εκατομμύρια μυγάκια και γίνεται κόλαση. Το λεπτό άρωμα, με τις μέρες φτάνει στα ρουθούνια σαν μυρωδιά χυμένου κρασιού, που ευτυχώς δεν είναι ενοχλητική.

Το ότι ήρθε η άνοιξη, το βλέπω στα κλαριά κάθε χρόνο τέτοιον καιρό. Ενώ μέχρι χθες ήταν γυμνά, τώρα πετάνε κάτι γρομπαλάκια, κάτι «οφθαλμούς», απ΄ όπου σκάνε μύτη τα φύλλα. Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτά τα φύλλα, πολύ μικρά στην αρχή, σε δύο εικοσιτετράωρα μεγαλώνουν, πλαταίνουν και σε μια εβδομάδα- ένα δεκαήμερο, απλώνεις το χέρι σου να τα πιάσεις και σου καλύπτουν ολόκληρη την παλάμη! Φυσικά, σε ένα μήνα το δέντρο θα είναι φουντωμένο. Τόσο πολύ, που τα πελώρια πλέον φύλλα του θα σκεπάζουν και μερικά μέτρα από την ταράτσα της διπλανής μας ταβέρνας. Μιλάω για της Μίνας την ταβέρνα, που είναι πάντοτε γεμάτη, όλο το καλοκαίρι, αφού οι πελάτες της έχουν κατάφατσα την Ακρόπολη, σε απόσταση τριακοσίων μέτρων.

Τα μαύρα μούρα που λερώνουν, μας έχουν κάνει, τη γυναίκα μου και μένα, να σκεφτόμαστε να μπολιάσουμε το δέντρο, για να γίνει από θηλυκό, αρσενικό. Επιχείρησαν δυο- τρεις φίλοι γεωπόνοι το μπόλιασμα, αλλά δεν κατάφεραν τίποτα. Έτσι η μουριά, που την έχω βαφτίσει Μαριγούλα, εξακολουθεί να βγάζει υπέροχα μούρα, αλλά και να λερώνει. Αυτά, όμως, έχει η ζωή.

Τώρα η Μαριγούλα έχει γεμίσει και μούρα, που είναι βέβαια άγουρα. Αλλά σε λιγότερο από είκοσι μέρες, θ΄ αρχίσουν να κοκκινίζουν. Και στα μέσα του Μαΐου θα είναι έτοιμα για φάγωμα. Αυτό με έχει διδάξει ο Λιάκος, ο παιδικός μου φίλος, που είχε κι αυτός μια μουριά στην αυλή του σπιτιού του, Φωκαίας 16 και όλη τη μέρα την έβγαζε πάνω σε ένα χοντρό κλαρί της. Είχε δέσει, μάλιστα, επάνω σ΄ αυτό το χοντρό κλαρί, μια κουρελού, με ένα μαξιλάρι και αφού έτρωγε μερικές χούφτες μούρα – ήταν και Κατοχή- το ΄ριχνε στον ύπνο για ώρες.

Το πρώτο, πάντως, σινιάλο για τον ερχομό της άνοιξης, μου δίνει μια αμυγδαλιά, κοντά στο παλιό Αστεροσκοπείο. Ανθίζει από τον Φλεβάρη και πλημμυρίζει με αισιοδοξία ολόκληρη την περιοχή. Δεν κρατάει, όμως, για πολύ τα άνθη της και χάνεται όλη η ομορφιά της. Ελάχιστες μέρες ζωής έχουν και τα άνθη της νεραντζιάς, που μοσχοβολάνε όσο τίποτ΄ άλλο στον κόσμο.

Στην οδό Ερεχθείου υπάρχουν πολλές νεραντζιές. Και, ακριβώς, για χάρη της μοσχοβολιάς, πάω πάνω- κάτω τον δρόμο και κάθε τόσο στέκομαι και ανασαίνω κι η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Όπως χτυπούσε η καρδιά ενός ήρωα του Μυριβήλη, στον «Βασίλη τον Αρβανίτη» και τον έκανε να φωνάζει κάθε τόσο «θα σκάσω από τα νιάτα»!

Καλό Πάσχα.