[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ] Πρώτη φορά στην Ελλάδα;

Το 1990 στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, στην αίθουσα τερματικών των ηλεκτρονικών υπολογιστών, μπήκε ένας μεταπτυχιακός φοιτητής οπλισμένος, σκότωσε τους καθηγητές Βασίλη Ξανθόπουλο και Στέφανο Πνευματικό, τραυμάτισε βαριά στο χέρι έναν ακόμα καθηγητή, και βρέθηκε νεκρός μέρες μετά κρεμασμένος από ένα δέντρο. Το θυμίζω επειδή όλοι λένε ότι δεν έχει ξανασυμβεί τέτοιο βίαιο επεισόδιο στην Ελλάδα, σαν την επίθεση του μαθητή κατά παντός ανευθύνου στη σχολή του Ρέντη. Μάλιστα, ο Γιώργης Γιατρομανωλάκης έχει γράψει ένα βιβλίο σχετικά. Δεν είμαστε και τόσο πια αθώοι, δεν είναι τόσο πρωτόγνωρη αυτή η βία. Φυσικά υπάρχουν διαφορές, αλλά ο τυφλός θυμός, το άγριο ξέσπασμα, η απελπισία, η τρελή απόφαση για εκδίκηση είναι ίδια, όπως και ο χώρος: το σχολείο, το πανεπιστήμιο, η σχολή, όπου πηγαίνεις να διδαχτείς, όπου δέχεσαι να μπεις σε σχέσεις ιεραρχίας. Δύσκολη υπόθεση ήδη από την πρώτη μέρα του δημοτικού, να μάθεις να υποτάσσεσαι σε κανόνες χωρίς να ισοπεδώνεσαι, να σέβεσαι χωρίς να πληγώνεσαι, να αντιμετωπίζεις επιθέσεις χωρίς να συντρίβεσαι, να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου χωρίς να χάνεις τη χαρά της επαφής με τους άλλους. Εκτός κι αν νομίζουμε κατά βάθος ότι αν είναι όλα λίγο ξεχειλωμένα, χαλαρά και χύμα, και οι καθηγητές μπορεί καμιά φορά να φάνε καμιά ροπαλιά την ώρα του μαθήματος, ή να βρεθούν χτισμένοι στο γραφείο τους, ή να βρουν τα χαρτιά τους σκισμένα και τους υπολογιστές τους σπασμένους, ή να περάσουν ώρες σε ένα αμφιθέατρο όμηροι ακραίων ομάδων, και οι φοιτητές που δεν τους αρέσει να σπουδάζουν σε πενταβρώμικα ιδρύματα να το υφίστανται σιωπηλά, όλα αυτά τέλος πάντων, όλη αυτή η καθημερινή και ανώδυνη βία είναι κάτι σαν εμβόλιο εναντίον της άλλης, της μεγάλης, που κοστίζει ανθρώπινες ζωές. Ε, λοιπόν, κάναμε λάθος.