ΜΑΤΙΕΣ Οπλοκατοχή

Μεγάλη Δευτέρα ή Μεγάλη Παρασκευή; Μεγάλη Δευτέρα, που «λαμπροφορεί τας απαρχάς των παθών του Κυρίου»; Ή Μεγάλη Παρασκευή, για την οικογένεια του νεαρού αυτόχειρα από το Σοχούμι, αλλά και για όλους μας, που βλέπουμε πια ακόμη και 19χρονοι σπουδαστές να οπλοφορούν και να σκοτώνουν, αποφασισμένοι «να ξαπλώσουν κάτω» όποιον βρουν στον δρόμο τους; Απίστευτα πράγματα για την Ελλάδα, μέχρι το πρωί της περασμένης Παρασκευής, στη Σχολή του ΟΑΕΔ, στου Ρέντη. Στην Αμερική, στη Γερμανία, στη Φινλανδία, πολλές φορές οπλισμένοι μαθητές έχουν μπει σε αίθουσες διδασκαλίας κι έχουν σκορπίσει τον θάνατο. Αλλά κι εδώ τα ίδια φαινόμενα;

Και αρχίζουν τώρα τα αφελή ερωτήματα: πού βρήκε ο Δημήτρης Πατμανίδης τα όπλα και τις σφαίρες που κουβαλούσε στο σακίδιό του;

Μπορεί ο καθένας ν΄ αγοράζει ένα περίστροφο στη μαύρη αγορά και ν΄ αρχίζει «να καθαρίζει για πάρτη του»; Σίγουρα και μπορεί.

Αποδείχθηκε ότι μπορεί. Η Αθήνα είναι γεμάτη όπλα που ήρθαν από την Αλβανία, τη Ρωσία και δεν ξέρω πού αλλού. Και η Κρήτη είναι γεμάτη όπλα. Δεν γίνεται γάμος, πανηγύρι, γλέντι, χωρίς να πέσουν και μερικές πιστολιές «για το καλό». Είναι δείγμα «νταηλικιού» όλη αυτή η ιστορία…

Βρισκόμαστε, όμως, ήδη στη Μεγάλη Εβδομάδα. Χθες, των Βαΐων, στον νου μου κυλούσαν συνεχώς οι αθάνατοι στίχοι του Βάρναλη: «Πώς οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι,/ ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαχτσέδες!/ Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει/ και μακριάθε βογγάει και μακριάθε ανεβαίνει…». Και αύριο Μεγάλη Τρίτη, οι δέκα παρθένες, «πέντε εξ αυτών φρόνιμοι και πέντε μωραί». Και, βέβαια, το Τροπάριο της Κασσιανής.

Στη γειτονιά που μεγάλωσα, όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα, η μάνα μου, οι φίλες της, αλλά και πολλοί συνομήλικοί μου, συνήθιζαν να λένε διάφορα στιχάκια, που ελάχιστη σχέση είχαν με τις «άγιες μέρες» του Πάσχα. Για παράδειγμα: «Μεγάλη Δευτέρα, ο Χριστός με τη μαχαίρα», «Μεγάλη Τρίτη, ο Χριστός εκρίθη». Και διάφορα άλλα τέτοια, με λαϊκές ομοιοκαταληξίες. Δεν θυμάμαι τι λέγανε για τη Μεγάλη Τετάρτη. Κι όσο κι αν προσπαθώ, δεν έρχεται κάτι στον νου μου.

Η Μεγάλη Τρίτη, όμως, είχε «ψωμί».

Γιατί όλος ο γυναικείος πληθυσμός της περιοχής Αγίου Παντελεήμονα Αχαρνώνεκεί που γίνονται τα επεισόδια με τους μετανάστες- έκλαιγε κι άναβε ένα κερί για την Κασσιανή. Το Τροπάριό της ακουγόταν σε όλα τα σπίτια. Και ο πατέρας μου, που ήταν ο μόνος «εγγράμματος» στην αυλή μας- είχε βγάλει τη δεύτερη τάξη του Σχολαρχείου- διάβαζε με τη βροντώδη φωνή του όσα έχουν γραφτεί για την «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσαν γυναίκα» και το δάκρυ έτρεχε κορόμηλο.

Βαθιά συγκινείται με το Τροπάριο της Κασσιανής και η Ειρήνη Παπά. Μου έλεγε ότι όταν το άκουγε, πήγαινε στο σπίτι της και έκλαιγε από τη συγκίνηση. Με το Τροπάριο αυτό, έχω κι εγώ μια ιστορία. Μετά το «Άσμα Ασμάτων», η Ειρήνη μού είχε προτείνει να το αποδώσω σε σημερινά ελληνικά. Την παρακάλεσα να μην επιμείνει, γιατί πιστεύω ότι αυτά τα κείμενα δεν πρέπει να μεταγράφονται. Η μεγάλη ηθοποιός, όμως, είχε άλλη άποψη. Γι΄ αυτό και παρακάλεσε τον Γιώργο Χειμωνά, να καταπιαστεί με την Κασσιανή. Ο Χειμωνάς δέχτηκε και της παρέδωσε ένα εξαίσιο «κομμάτι», που η Ειρήνη το απήγγειλε στο εκκλησάκι ενός βουνού, στις Πρέσπες.