Οι τόνοι ανεβαίνουν στη διαπασών

Παρά τα υψηλά πάθη, τις σιωπές που σκεπάζουν ηφαιστειογενή αισθήματα και την τεχνική του συγγραφέα, η αφήγηση μένει μέχρι το τέλος σχηματική στη ρέουσα μετάφραση. Οι ήρωες κινούνται σε συγκεκριμένα, προαποφασισμένα και προβλέψιμα, καλούπια συμπεριφοράς. Η πλοκή μοιάζει σχεδόν προσχηματική.

Το μυθιστόρημα οργανώνεται γύρω από τα βασικά θέματα του εμπαθούς έρωτα, της ζήλειας, της δαιμονικής ανθρώπινης φύσης, του θανάτου. Ο Καουαμπάτα έχει αποδείξει σε άλλα βιβλία του, για παράδειγμα στοΣπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών, ότι μπορεί να διηγηθεί χωρίς κορόνες, με χαμηλούς τόνους και διακριτικές ομιλούσες σιωπές, τις ιστορίες του.

Συχνά η γραφή του θυμίζει κομψοτέχνημα.

Στο συγκεκριμένο βιβλίο, τα αισθήματα εκρήγνυνται, οι τόνοι ανεβαίνουν στη διαπασών. Ίσως οι κορόνες δεν είναι το φόρτε του Καουαμπάτα, που είναι μάστορας της υπαινικτικής λεπτουργημένης αφήγησης. Η ιστορία του υπολείπεται σε αληθοφάνεια, παρότι παίζει με τους όρους της. Μια πιο ονειρική ή απογειωμένη αφήγηση πιθανόν να απέδιδε περισσότερο τους τόνους και τα ημιτόνια των αισθημάτων.