ΜΑΤΙΕΣ Στα ερείπια

Κάθε που έκλεινα τα μάτια μου τη νύχτα της Δευτέρας, δεν περνούσαν απ΄ το μυαλό μου τα γκρεμισμένα σπίτια της πόλης Λ΄ Άκουιλα, οι δρόμοι με τα βαθιά ρήγματα, τα νοσοκομειακά αυτοκίνητα, οι τραυματίες πάνω στα φορεία, οι πανικόβλητοι άνθρωποι που έτρεχαν από ΄δώ κι από ΄κεί τυλιγμένοι σε κουβέρτες και σεντόνια, όλ΄ αυτά τέλος πάντων που έδειξε και εξακολουθεί να δείχνει η τηλεόραση. Μια μάνα μόνο έβλεπα. Τη μάνα του φοιτητή Βασίλη Κουφολιά. Που είχε χάσει τον κόσμο όλο από την ώρα που το παιδί της, κάτω από τα ερείπια της πολυκατοικίας όπου διέμενε, σταμάτησε να δίνει σήματα πως είναι ζωντανό.

Πρωί της Τρίτης που γράφω αυτές τις γραμμές και το παιδί νεκρό. Και η φωνή της μάνας να ακούγεται σπαρακτική στ΄ αυτιά μου, στα τηλεφωνήματα των τηλερεπόρτερ. Στα ερείπια αυτής της πολυκατοικίας ήταν σκυμμένη όλη η Ελλάδα. Και έσκαβε με τα νύχια της το χώμα, μετακινούσε μπετονένια κομμάτια μήπως και ανακαλύψει κάτι που να ΄χει σχέση με τον φοιτητή.

Στην πόλη Λ΄ Άκουιλα, λοιπόν. Μαύρα τα μαντάτα: σεισμός 6,3 Ρίχτερ, νεκροί πάνω από 200, περίπου 2.000 τραυματίες, 15.000 οικοδομές πεσμένες κάτω σαν τραπουλόχαρτα, 60.000 άστεγοι. Η καταστροφή, ο πόνος, η οδύνη, η απόγνωση, σε νούμερα. Που κατά πάσα πιθανότητα θ΄ αλλάξουν προς το χειρότερο σήμερα, αλλά και τις μέρες που έρχονται. Γιατί ο Εγκέλαδος έπληξε μια τεράστια περιοχή στην Κεντρική Ιταλία. Χτύπησε χωριά, ισοπέδωσε μικρά σπιτάκια, άφησε χωρίς ελπίδα χιλιάδες μικρονοικοκυραίους. Κι όλ΄ αυτά- τι ειρωνεία- σε περίοδο εορτών, μέσα στην άνοιξη! Που ξαφνικά έγινε καταχείμωνο, με βροχή και κρύο- μηδέν βαθμοί! Η Λ΄ Άκουιλα, μια ήρεμη φοιτητούπολη, δεν δοκιμάζεται, μαθαίνω, για πρώτη φορά. Κάθε εκατό χρόνια πέφτει κάτω από σεισμούς. Αλλά οι Ιταλοί, όπως και οι Έλληνες άλλωστε, δεν βάζουν μυαλό. Οι περισσότερες κατοικίες είναι προχειροφτιαγμένες. Και, φυσικά, με κάθε ταρακούνημα της γης σωριάζονται. Κι αυτή τη φορά, μάλιστα, υπήρχαν και προειδοποιήσεις. Η γη έτρεμε εδώ και μια εβδομάδα. Έτρεμε, αλλά όχι ανησυχητικά. Ώσπου ήρθαν τα χαράματα της Δευτέρας, έγινε το μεγάλο τράνταγμα κι έπιασε τόσο κόσμο σε ώρα ύπνου. Σε ώρα που κανένας δεν μπορεί να αντιδράσει.

Οι Έλληνες που σπουδάζουν στην Λ΄ Άκουιλα βρίσκονται ήδη στην Ελλάδα: τους μετέφεραν στη Ρώμη κι από ΄κεί ήρθαν στην Αθήνα. Είδα μερικούς στην τηλεόραση. Μιλούσαν με τον τρόμο στα μάτια, όπως ήταν φυσικό. Περιέγραφαν με λεπτομέρειες το τραγικό πρωινό.

Άγρια πράγματα. Που τα έχει ζήσει και η Ελλάδα πολλές φορές ίσαμε τώρα.

Άκουσα να λένε πως ο σεισμός στην Ιταλία δεν δημιουργεί φόβους για σεισμούς και στην Ελλάδα. Οι ιταλικές «πλάκες», δεν συνδέονται με τις ελληνικές. Έτσι θα είναι, αφού αυτό δηλώνουν οι επιστήμονες. Βάρδα να μην αρχίσουν και πάλι οι γνωστές συζητήσεις μεταξύ ειδικών στην τηλεόραση, που είναι ανυπόφορες, με αλληλοσυγκρουόμενες συχνά απόψεις και δεν μας διαφωτίζουν, αλλά μάλλον συσκοτίζουν τα πράγματα.