Απ΄ τον «Ήλιο τον Ηλιάτορα» στον «Ηλιακό τον Θερμοσίφωνα»

Δεν μας φτάνει η άνοιξη, έχουμε και τον τουρισμό που ολοφύρεται. Βγήκε στο μεϊντάνι με ξέπλεχα μαλλιά κι άρχισε να θρηνεί και αιματοστηθοδέρνεται η ίδια η Μις Τουριστισμός υπό μορφήν Πετρούλας- μόλις τέλειωσα, η φιδοδαγκωμένη. Της παίρνουνε τη μπουκιά απ΄ το στόμα. Και πρέπει λέει εμείς τώρα ως πολιτεία (γιατί μη μας βλέπεις έτσι σαν άτομα, όλοι μαζί αν μας πιάσεις είμαστε πολιτεία) να συνδράμουμε να ορθοποδήσει πάλι το τουριστικό (γκρεμισμένο) περίπτερο της χώρας. Να δει και πάλι τις παλιές καλές μέρες. Είναι τρελά τα άτομα. Την έχουν δει μπαρό. Όχι Μπαρώ, Ζαν Λουί Μπαρώ. Αυτό γράφεται με ωμέγα. (Γραφότανε δηλαδή, γιατί τώρα το όμικρον την πήρε την εκδίκησή του και το εξόρισε το ωμέγα ως μακρόν στη Μακρόνησο της γλώσσας) ποιος θυμάται τώρα τον Ζαν Λουί Μπαρώ); Μπαρό με όμικρον κατά τον Πετρόπουλο και «Τα Καλιαρντά του» αλλά και κατά τον Τσιφόρο στα «Παιδιά της Πιάτσας του», «Μπαρό» ίσον ο τρελός, ο πωλών τρέλα, ο ποιών την νήσσαν. Και τώρα θέλουν να μας τρελάνουν και μας. Τι λέτε ρε; Σοβαρά; Δεν σας έρχονται πελάτες;

Δεν έρχονται σε σας να φάνε τη σαλάτα την ωραία τη χωριάτικη στο πιατάκι του καφέ να την πληρώσουνε όσο ένα βραχιόλι το ξυλάγγουρο; Δεν έρχονται να σκαρφαλώσουν στο κατσάβραχο να δούνε το τοπίο που με τόσο κόπο, αίμα και ιδρώτα έχετε καταγαμήσει στο αυθαίρετο, στην κεραία και το πανωσήκωμα; Δεν έρχονται να απολαύσουν την αθάνατη ελληνική φιλοξενία που τον βλέπεις τον ξένο κατάτσεπα (κατά το κατάματα και κοντά στο ξετσίπωτα), αλλά προτιμάνε να πάνε στην Ισπανία που είναι και φτηνότερα να δούνε τον Πικάσο. Μη μου το λες, θα σκάσω. Άσε που χάσανε λέει τις πενταήμερες (άλλη φάμπρικα αυτές). Σηκώνονται λέει οι μαθητές και πάνε στα εξωτερικά! Άκου να δεις. Γιατί καλέ; Γιατί λέει είναι τα μισά λεφτά. Ου να χαθούνε οι ανθέλληνες. Που δεν έχουνε βρακί να βάλουνε και μου θέλουνε και Παρίσια τζάμπα. Κλαίνε σου λέει οι νησιώτες. Που είχανε παρατήσει τα χωράφια και τις βάρκες τους και χτίσανε τον αχυρώνα μεζονέτα και το κοτέτσι βίλα και τα παίρνανε χοντρά και να το καζίνο στη Σύρο και να οι χειμώνες στα ξωτικά νησ(ι)ά.

– Εσύ κυρά Φρασκούλα δεν πας διακοπές.

– Εμείς πάμε χειμώνα στου (ν)Μπαλί.

Τώρα… ποια (ν)Μπαλί και ποια καζίνα. Τώρα κάθονται στη θημωνιά και βλέπουνε τον ηλιακό τον θερμοσίφωνα να ρημάζει στην ταράτσα των βλαχοστούντιο΄ς. Έχει ο καιρός γυρίσματα κι αν δεν πας με τα νερά του, έρθεις από μπάντα και πάρουνε αέρα τα πανιά σου, καμιά γοργόνα δεν σε σώζει. Γιατί και να βγει να σε ρωτήσει «Ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος»;

Τι θα απαντήσεις, ξέρεις; Γιατί εγώ είναι σαν να σ΄ ακούω να φωνάζεις απ΄ τη γέφυρα: «Ναιαιαιαιαι… Ρουμς του λετ και βασιλεύει».

ΥΓα) Υπάρχει ένα πνευστό που κλαίει λίγο πριν από το φινάλε της πρώτης του Μάλερ που μόλις χτες το ανακάλυψα, κι αυτό έκλαιγε χρόνια τώρα μέσα στην άγνοιά μου. Θα πρέπει να το πενθήσω καταλλήλως.

ΥΓβ) Κι άλλο βιβλίο πόνημα πολιτικού ανδρός έφτασε στην πόρτα μου. Άνθρωπος μια χαρά κατά τα «άλλα» ο υπουργός (δεν έχει «άλλα», αλλά λέμε τώρα) έκανε το συγγραφικό του και μας το στέλνει να το διαβάσουμε κι εμείς να μας κάνει συνένοχους. Δεν το διάβασα. Από τακτ.