Το Πνεύμα του Τόνου

Σοκολατάκια
Του Μάνου Ελευθερίου

Ατελείωτο τηλεφώνημα με πατριώτισσα συνομήλικη κυρία. Μας βρήκε ο μισός αιώνας σε ξένα μέρη. Το μυαλό μας όμως εκεί! Στο πράσινο ακρογιάλι. Η σκέψη μας διαρκώς εκεί!

Οι εφημερίδες της πατρίδας μας θυμίζουν ότι δεν λείψαμε παρά μόνο μερικές μέρες. Ο εκδοτικός οργασμός συνεχίζεται, συνεχώς ανανεούμενος, από το 1830! Μόνο ορισμένα πρόσωπα λείπουν. Και εννοώ τα σπουδαία, τα μοναδικά πρόσωπα.

Εκείνα τα πρόσωπα που γνώριζαν νεράκι την ιστορία του νησιού, τις σχέσεις των ανθρώπων, τους άπειρους (δεν κάνω λάθος στη λέξη) χορηγούς για νοσοκομεία, σχολές απόρων παίδων, γηροκομεία, βρεφοκομεία, ιδρύματα πάσης φύσεως, συντήρηση εκκλησιών και σχολείων.

Ροδάνι η γλώσσα μας μέσα σε μιαν αράχνη ονομάτων και χρονολογιών.

«Στο στενό που πάει στη Νομαρχία υπήρχε το περίφημο ζαχαροπλαστείο του Τάδε», λέω.

«Όχι. Εκεί υπήρχε πράγματι ζαχαροπλαστείο, του Τάδε, ειδικός στα σοκολατάκια. Αξέχαστα σοκολατάκια. Αυτό που λέτε ήταν απέναντι από την αυλή του Τάδε».

«Τον θυμάμαι! Ένας ψηλός με πολύ άσπρο δέρμα. Δούλευε με τη γυναίκα του».

«Αυτός είχε και τραπεζάκια έξω».

«Ήταν φημισμένος για τις πάστες, τα λαχταριστά καταΐφια και κυρίως τα γαλακτομπούρεκα».

«Αλλά εκείνα τα σοκολατάκια, βρε παιδί μου, ήταν όνειρο. Αξέχαστα.

Είχε ειδικότητα. Το μαγαζί του μια σταλιά. Θα κατεβείτε στο νησί το καλοκαίρι; Εμείς θα πάμε για το Πάσχα».