Δίκτυο

Όταν ο Λούκος βγάζει γέλιο
Γ.Δ.Κ.Σ.

Το ΄χει, όμως, το χάρισμα ο Γιώργος ο Λούκος, ο πρόεδρος του Ελληνικού Φεστιβάλ: και λαθάκια μπορεί να κάνει, και αδιάβαστος να βρεθεί σε μερικά σημεία, και να ξεχνάει, και κάπως ασαφής να είναι περί τα οικονομικά στις συνεντεύξεις Τύπου αλλά τελικά το κερδίζει το ακροατήριο όταν μιλάει.

Με τον τρόπο που τα λέει έξω απ΄ τα δόντια χωρίς να μετράει τα λόγια του, με την αμεσότητα, την παιδικότητα, το χιούμορ, το γέλιο του που τον κάνουν συμπαθέστατο. Έτσι και στην προχτεσινή παρουσίαση του προγράμματος των Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Αυτή τη φορά όμως η συγκέντρωση έκλεισε με γέλιο χοντρό- πλούσιο και αυθόρμητο. Όταν ερωτήθηκε τι θα γίνει με το θέατρο του Λυκαβηττού είπε: «Έχω την απάντηση γραμμένη γιατί μου είπαν να μην κάνω λάθος επειδή είναι λεπτό το θέμα». Ύστερα έβγαλε το σημείωμα που του έδωσαν από την Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα Α.Ε. και διάβασε: «Δεν υπάρχει πρόβλημα άμεσα. Μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε αλλά όχι τελείως γεμάτο. Θα γίνει μία μελέτη για να εξασφαλιστεί μακροχρόνια η ασφαλής λειτουργία. Προσοχή στο άνω διάζωμα». Και έκλεισε: Είναι σχεδόν Μπέκετ αυτό, έτσι;». Και έπεσε το θέατρο. Ή, πιο σωστά, η αίθουσα…
Κέρδισε η… επιμονή
Π.Κ.

Όταν δεν πηγαίνει ούτε το βουνό στον Μωάμεθ, οι υπουργοί υποκλίνονται στην επιμονή της υπαλλήλου της Πολεοδομίας να τηρηθεί το γράμμα του νόμου και εκδίδουν κοινή υπουργική απόφαση ώστε να καλύψουν τη λειτουργό του Δημοσίου και να της επιτρέψουν μια επιβεβλημένη παρέκκλιση. Ο λόγος όχι για την επικείμενη πρόσληψη 5.000 υπαλλήλων, εκτάκτων και μονίμων, ούτε για την προμήθεια 50-60 υπηρεσιακών αυτοκινήτων στο ΥΠΠΟ, που ανακοίνωσε ο γ.γ. κ. Θ. Δραβίλας, αλλά για την ανακατασκευή μεγάλου τμήματος του στεγάστρου στον αρχαιολογικό χώρο του Ακρωτηρίου Θήρας που είχε καταρρεύσει πριν από περίπου τέσσερα χρόνια. Επειδή στον χώρο απαγορεύεται κάθε δόμηση και υπό την πίεση της κατάρρευσης που προηγήθηκε, η υπάλληλος της Πολεοδομίας απαίτησε κοινή απόφαση των υπουργείων για να δεχθεί την υποβολή των νέων μελετών.


Ήταν στραβό το κλήμα…
Ε.Δ.Χ.

Δεν υπάρχει υπουργός Πολιτισμού που να μην έκανε δημόσια θεαματικές δηλώσεις υπέρ του ελληνικού θεάτρου ενώ με τις πράξεις του απαξίωνε τον «θεσμό» των επιχορηγήσεων. Η επί 30 χρόνια οικονομική στήριξη του ΥΠΠΟ προς το πιο ανήσυχο και δημιουργικό κομμάτι του ελληνικού θεάτρου κάθε χρόνο δίνεται ύστερα από ταπεινωτικές προς τους καλλιτέχνες- δημιουργούς πιέσεις. Τακτική αποικιοκράτη, που προσφέρει με γαντοφορεμένο χέρι ελάχιστη επιχορήγηση (μόλις 5% από το ελάχιστο 0,55 % του κρατικού προϋπολογισμού). Το θέμα είναι τεράστιο και ο τρόπος που το αντιμετωπίζει η πολιτεία φαύλος. Η περιγραφή από τον Θανάση Παπαγεωργίου δίνει την εικόνα που επικρατεί. «Τα τελευταία πέντε χρόνια πέρασαν από το ΥΠΠΟ 4 υπουργοί και τέσσερις φορές ξεκίνησαν όλα από την αρχή. Ο χρόνος ενημέρωσης κατάντησε να είναι μεγαλύτερος από την πραγματική θητεία και πολλές διαμαρτυρίες μας σκόνταφταν στη δικαιολογία ότι πρέπει να ενημερωθεί πρώτα ο υπουργός. Κι όταν αποφασίζαμε να καταγγείλουμε δημοσίως τη στάση του υπουργείου, ως διά μαγείας βρισκόντουσαν κάποια χρήματα για να αποσοβηθεί η δημόσια καταγγελία. Και ξανά απ΄ την αρχή. Από πέρσι αναγγέλθηκε η ίδρυση ενός Κέντρου, του ΕΚΕΘΕΧ, με το οποίο θα συνεννοούμαστε.

Πριν από ένα μήνα το ΥΠΠΟ μας ειδοποίησε να μαζέψουμε τα χαρτιά μας για τη δόση 2007-2008. Την επομένη μέρα ακυρώνει την πρόσκληση, με το αιτιολογικό ότι τα χρήματα θα δοθούν μέσω ΕΚΕΘΕΧ. Ακόμα αναρωτιόμαστε, γιατί δεν τα δίνει; Δεν τα εισέπραξε ή τα κράτησε για λειτουργικά του έξοδα;». Φαίνεται πως το θέμα των επιχορηγήσεων δεν είναι μόνο τεράστιο. Είναι και τερατώδες. Σαν τη Λερναία Ύδρα, γεννάει κεφάλια.