ΜΑΤΙΕΣ Πρωταπριλιά

Βλέπω πολλή τηλεόραση αυτές τις ημέρες. Αιτία, η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα όρια συνταξιοδότησης των γυναικών που υπηρετούν στο Δημόσιο. Με πιάνει η ψυχή μου. Ιδίως όταν ακούω μητέρες που έχουν φάει τα νιάτα τους σε σκληρή καθημερινή δουλειά, να μιλάνε με απόγνωση για το επαγγελματικό τους «μέλλον», λέγοντας «δεν αντέχουμε να χτυπάμε κάρτα έως τα 65 μας. Θα τα παρατήσουμε. Θα βγούμε στη σύνταξη…».

Πρωταπριλιά σήμερα και δεν έχω καμιά διάθεση να μαυρίζω τις καρδιές του κόσμου με τέτοια θέματα. Αλλά, δυστυχώς, η απόφαση των ευρωδικαστών σπρώχνει οριστικά γύρω στις 100.000 εργαζόμενες στο Δημόσιο και στα Σώματα Ασφαλείας μακριά από τα γραφεία τους- στα σπίτια τους. Και, φυσικά, αυτή η φυγή θα βουλιάξει ακόμη περισσότερο τα ασφαλιστικά ταμεία, που ήδη βρίσκονται σε κακό χάλι.

Αλλά αυτή είναι η Ελλάδα. Αυτό είναι το κράτος της πλάκας, που όλο μας ζητάει, συνεχώς μας βασανίζει και ποτέ δεν έπαψε να μας έχει γραμμένους στα μπακαλοτέφτερά του.

Πρωταπριλιά όμως- επαναλαμβάνωσήμερα. Δεν ξέρω αν οι νεώτεροι έχουν ιδέα τού τι γινόταν παλαιότερα αυτή την ημέρα. Οι φάρσες έδιναν και έπαιρναν. Και το ψέμα πήγαινε κι ερχόταν. Στη δουλειά ή στο καφενείο, είχες τα μάτια σου τέσσερα μη σου την σκάσουν. Ακόμη και τα πιτσιρίκια ήταν στο κόλπο.

Στη δεκαετία του ΄50, ο σπουδαίος Αλέκος Σακελλάριος από το πρωί ίσαμε το βράδυ μηχανευόταν φάρσες. Θύμα του – κατά κανόνα- ήταν ο Χρήστος Χαιρόπουλος. Ένα μεσημέρι τάραξε στο δούλεμα και τον τότε βασιλιά: είχαν πάει καμιά δεκαριά συγγραφείς στα Ανάκτορα, ύστερα από πρόσκληση του Παύλου, να του πουν «τα αιτήματά τους». Όλοι ήταν σοβαροί και προσεκτικοί. Εκτός από τον Σακελλάριο. Που από την πρώτη στιγμή άρχισε να δουλεύει κανονικά τον βασιλιά, λέγοντάς του διάφορες ακατάληπτες φράσεις«συναξάρισμα»- για να τον τρελάνει! Κι ο βασιλιάς τον κοίταζε με γουρλωμένα μάτια και επαναλάμβανε «μάλιστα», «πολύ σωστά», «έχετε δίκιο», χωρίς να καταλαβαίνει, φυσικά, τίποτα! Μέγας «συναξαριστής» ήταν και ο συνάδελφος Τέλης Γαρουφαλής. Μια ημέρα με έπιασε στην οδό Βουκουρεστίου και άρχισε να μου διηγείται μια θλιβερή, τάχα, ιστορία. Τον άκουγα, αλλά δεν έπαιρνα χαμπάρι για τι πράγμα μιλούσε. «Έγινα κατανοητός;», με ρώτησε κάποια στιγμή. «Φυσικά», του απάντησα. Και ο Γαρουφαλής, συνεχίζοντας το «συναξάρισμα», μου είπε:

«Μπράβο! Είναι, ως φαίνεται, ποιος ξέρει, αλλιώς δεν εξηγείται»!

Θα θυμάμαι για πάντα την Πρωταπριλιά του 1947. Ήμουν μαθητής του Δημοτικού και, εκεί που έπαιζα ποδόσφαιρο με τ΄ άλλα παιδιά, σκάει η βόμβα: «Πέθανε ο βασιλιάς Γεώργιος!».

Κανένας μας δεν έδωσε σημασία, γιατί όλοι θεωρήσαμε ότι η είδηση ήταν πρωταπριλιάτικο αστείο. Μα δεν ήταν. Στο σπίτι μου ο πατέρας μου, ο «Βενιζέλος», διάβαζε φωναχτά σε δυο φίλους του ένα άρθρο του Γ.Α. Βλάχου στην «Καθημερινή», που αναφερόταν στον Γεώργιο Β΄ και είχε τίτλο «Ο εστεμμένος φελλός»!..