«Κυρ Δεκανέα, άσε με να γυρίσω στο χωριό μου»

Αφήγημα γκροτέσκο, με δεινή ειρωνεία, (αυτο)σαρκασμό και εξαίρετη τεχνογνωσία του παράδοξου, η Περίπολος Ζ΄ συγχρονίζει το τραγικό με το κωμικό, το λυρικό με το ρεαλιστικό- ή και το ωμό νατουραλιστικό στοιχείο. Το μακάβριο, μαύρο χιούμορ και η φιλοπαίγμων διάθεση επιτονίζουν τη βιταλιστική ενέργεια που αποπνέει το κείμενο και χρωματίζουν εντελώς ιδιότυπα την τυπική αντίθεση ζωή/θάνατος, υπόρρητη σε κάθε αντιπολεμικό λογοτέχνημα.

Ο λοχίας Γιαννακός, το πανικόβλητο άλμα του οποίου έξω από το χαράκωμα στην κρίσιμη στιγμή της μάχης εκλαμβάνεται ως γενναία κίνηση αντεπίθεσης κατά του εχθρού και επιβραβεύεται, γράφει στην αγαπημένη του στο χωριό, εν μέσω γενικού μακελειού και απερίγραπτης φρίκης: «Οι Αυγουστιάτικοι τζιντζικάδες τσιρίζουνε στης ποταμιάς τα πλατάνια; Οι μπουρμπουλάδες βαΐζουν; […] Όποιον σκοτώνει αυτού πούσαι συ- τον σκοτώνετε. Εδώ εμείς, σκοτώνουμε όποιον- ακριβώςδεν σκοτώνει… Είπα οι τζιντζικάδες και σκέφτηκα το μαριδοτηγανιτό στο χωριό μας. Στα κρασοπουλειά, στους μπακαλοκαφενέδες πάν΄ κι έρχονται οι μαριδοτιγανάδες της ώρας… Το ίδιο, σαν ΄να μαριδοτιγανάδικο απέραντο θάναι οι μεσημεριανοί σας κήποι».

Δεν μπορεί να μη σκεφτεί κανείς τον άλλο μεσοπολεμικό αντι-ήρωα του Καρυωτάκη, τον Μιχαλιό, που «τον πήρανε στρατιώτη» κι όλο μουρμούριζε: «Κυρ Δεκανέα, άσε με να γυρίσω στο χωριό μου»…