[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Κουκούλα και… πηλήκιο

ΟΤΑΝ Η ΕΞΑΓΓΕΛΙΑ μέτρων για την καταστολή φαινομένων που εξοργίζουν την κοινή γνώμη αντιμετωπίζονται με απαξίωση, είναι βέβαιο ότι πάσχουν· ότι ο επιδιωκόμενος στόχος δεν βρέθηκε. Και πώς να βρεθεί εκεί που αναζητείται… Αναζητείται στην αυστηρότερη ποινική μεταχείριση της κουκούλας, τη στιγμή που η κουκούλα καθιστά αυτοδικαίως αόρατο τον κουκουλοφόρο για την Αστυνομία.

Ακόμη και αν συλληφθεί (λέμε τώρα) κατά λάθος, το ίδιο το όργανο της τάξης θα… ομολογήσει στο δικαστήριο πως δεν τον αναγνωρίζει με βεβαιότητα γιατί «όταν συνελήφθη φορούσε κουκούλα, κύριε πρόεδρε»! Ενώπιος ενωπίω ο αστυνομικός με τον κουκουλοφόρο στο δικαστήριο, νιώθει πως παίζει τη ζωή του κορόνα-γράμματα όταν καλείται να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα. «Κοιτάξτε τον κατηγορούμενο και πείτε μας.

Ήταν αυτός που έσπαγε τη βιτρίνα;». Επομένως, επειδή αυτά δεν είναι εικασίες αλλά γεγονότα επαναλαμβανόμενα κάθε φορά που οδηγούνται στο εδώλιο οι περίφημοι «νεαροί», τα μέτρα για την καταστολή των φαινομένων βίας θα έπρεπε να έχουν άλλον προσανατολισμό. Νομοθετικό πλαίσιο υπάρχει για την τιμωρία των βιαιοπραγούντων. Για την απραξία των αστυνομικών όμως, μάλλον δεν προβλέπεται τιμωρία. Δεδομένου ότι, όταν γίνονται τα επεισόδια, η οπτική επαφή εκ του μακρόθεν αποκλείει οποιονδήποτε κίνδυνο εμπλοκής των οργάνων της τάξης (ούτε να συλλάβουν μπορούν, ούτε να πυροβολήσουν κατά λάθος), επιλέγεται και από τους ανωτέρους τους ως η ασφαλέστερη διαχείριση παρόμοιων κρίσεων. Στο κάτω κάτω- θα λένε- ας κάνουν κάτι οι ίδιοι οι θιγόμενοι. Ας μην ανοίγουν τα ρολά των καταστημάτων τους, ας εξαφανίσουν τα αυτοκίνητά τους από τους δρόμους, ας πάψουν να κυκλοφορούν. Επομένως, τι φταίει; Πάντως όχι η ανεπάρκεια του νόμου για τους ταραξίες, αφού ούτως ή άλλως δεν βρίσκει πεδίο εφαρμογής. Η αδιαφορία της Αστυνομίας ωστόσο είναι πλέον αδιαμφισβήτητη. Η άρνησή τηςγιατί περί αυτού πρόκειται- να προστατεύσει τον πολίτη μάλλον δεν θα έπρεπε να επιβραβευθεί με τη λήψη μέτρων για τη δική της περιφρούρηση. Η ηθική απαξία άλλωστε της απραξίας των αστυνομικών έχει την ίδια βαρύτητα με τους βανδαλισμούς των κουκουλοφόρων. Και οι μεν και οι δε παρανομούν εξίσου. Καιτι σύμπτωση- χαίρουν της ίδιας ασυλίας. Η ισχύς εν τη ενώσει;