ΜΕ ΦΛΑΣΜΠΑΚ ΚΑΙ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

Ο Άουστ χτίζει την ιστορία της ομάδας Μπάαντερ- Μάινχοφ με την τεχνική του φλάσμπακ. Το βιβλίο αρχίζει με την αυτοκτονία των Μπάαντερ, Ένσλιν, Ράσπε, μετά πηγαίνει επτά χρόνια πίσω, στις 14 Μαΐου 1970, όταν η Ούλρικε Μάινχοφ βοήθησε τον Αντρέας Μπάαντερ να δραπετεύσει από τη φυλακή Τέγκελ του Βερολίνου. Ο Άουστ στέκεται ιδιαίτερα στα πορτρέτα των μελών της ομάδας. Εξετάζει διεξοδικά όχι μόνο το ιστορικό της Ούλρικε Μάινχοφ, αλλά και τις περιπτώσεις του Αντρέας Μπάαντερ, της Γκούντρουν Ένσλιν του Γιαν-Καρλ Ράσπε και άλλων. Όλοι τους κατάγονταν από μικροαστικές οικογένειες και μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον τυπικής γερμανικής, μικροαστικής, οικογένειας.

Ο Στέφαν Άουστ σχεδιάζει στο Σύνδρομο Μπάαντερ- Μάινχοφ ένα τεράστιο ψηφιδωτό, που αρχίζει με τη μεγάλη διαδήλωση κατά της επίσκεψης του Σάχη στο Βερολίνο, στις 2 Ιουνίου 1967 και τη δολοφονία του φοιτητή Μπένο Όνεζοργκ από αστυνομικούς, τον εμπρησμό του μεγάλου καταστήματος «Σνάιντερ» το Απρίλιο του 1968, από τον Αντρέας Μπάαντερ και την Γκούντρουν Ένσλιν, συνεχίζει με τη δραπέτευση του Μπάαντερ, το πέρασμα στην παρανομία, τη δολοφονία του Σλέγιερ, και φτάνει ώς τη δίκη του Στάμχαϊμ και την αυτοκτονία της ηγετικής ομάδας της RΑF. Είναι όλη η περίοδος που καταγράφηκε στη νεώτερη ιστορία της Γερμανίας ως «Το Γερμανικό Φθινόπωρο».

Είναι ένα συναρπαστικό βιβλίο, γραμμένο με καταιγιστικό ρυθμό και με ντοκουμέντα, καταθέσεις, πρωτόκολλα ανάκρισης, που ανασυνθέτουν μέρα τη μέρα και κάποτε ώρα την ώρα τη δράση της ομάδας. Η ταινία του Ούλι Έντελ κατηγορήθηκε από τους κριτικούς γιατί ακολούθησε σχεδόν κατά γράμμα το βιβλίο. Από μια άποψη είναι κατανοητό ότι ο σεναριογράφος Μπερντ Άιχινγκερ και ο σκηνοθέτης του Ούλι Έντελ δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν από τον φρενήρη ρυθμό και τον πακτωλό στοιχείων που παραθέτει το βιβλίο και έμειναν εγκλωβισμένοι στη σεναριακή δομή που ακολουθεί ο ίδιος ο Στέφαν Άουστ.