ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Ήρεμα, ήρεμα δεν είμαι τρομοκράτης

Νύχτα Τετάρτης ήταν, λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, όταν μου συνέβη. Στη Μεσογείων. Στο φανάρι μετά το Πεντάγωνο. Αμέριμνος οδηγούσα, ταχύτης εντός του ορίου, προσεκτικός στα φανάρια, σφήνες, κόντρες και τα συναφή μακριά από μένα- να βάλεις τη φωτογραφία μου κάτω από την ταμπέλα: «Ιδού οδηγός παράδειγμα προς μίμηση», αυτός ήμουν. Όταν το όργανο της τάξεως, «Ζητάς» επιβαίνων της σχετικής εντυπωσιακής μηχανής, με κάλεσε να σταματήσω δεξιά, στον παράδρομο της Μεσογείων, το πρώτο που έκανα ήταν να ρίξω μια ματιά στον καθρέφτη του αυτοκινήτου. Αν και με είχα ξαναδεί σχετικά προσφάτως, το πρωί της ίδιας ημέρας, κοιτάχτηκα καλά. Ήθελα να αποκλείσω την περίπτωση ότι μοιάζω σε κάποιον «γνωστό» του «οργάνου»- σε Παλαιοκώστα, Ριτζάι και λοιπούς- ή, στη χειρότερη για μένα, σε κάποιον ιδεατό τρομοκράτη. Βεβαιώθηκα ότι δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας, οπότε ρώτησα αθώα, «γιατί με σταματήσατε, έχω κάνει κάτι;». Το βλοσυρό «όργανο»- πού τη βρήκε τόση βλοσυρότητα 22-23 χρονών παιδί; ακόμη αναρωτιέμαι- δεν είχε όρεξη για πολλά πολλά. «Έλεγχος» μου λέει. «Για ποιο πράγμα;» ξαναρωτάω, όσο πιο αθώα μπορώ. «Αυτό είναι δικό μας θέμα», μου κόβει κάθε διάθεση για κουβέντα…

Έκαναν φύλλο και φτερό το πορτ- μπαγκάζ
Αποφασίζω να μην ξαναμιλήσω διότι το «όργανο» είναι ο εκπρόσωπος του νόμου, στον οποίο όλοι οφείλουμε να υπακούμε. «Έχετε τίποτε παράνομο μαζί σας;» ρωτάει αυστηρά. Προτού προλάβω να απαντήσω, αντιλαμβάνομαι ότι πίσω από το αυτοκίνητο έχει σταματήσει δεύτερη μηχανή χωρίς διακριτικά της Αστυνομίας και ο οδηγός, χωρίς κράνος και λοιπά, ανοίγει με τρόπο το μπουφάν του, μήπως και δεν έχω αντιληφθεί ότι και αυτός είναι «όργανο» να το καταλάβω από το κουμπούρι που έχει περασμένο στη μέση. «Τώρα φοβήθηκα» μου ΄ρχεται να φωνάξω, αλλά δεν το έκανα. Προτίμησα να απαντήσω στην ερώτηση του πρώτου «οργάνου». «Τι εννοείτε αν έχω τίποτε παράνομο μαζί μου;» ρώτησα- στα όρια της ειρωνείας πια. «Αυτό που σας ρωτάω» μου λέει εκείνος και, ομολογώ την αμαρτία μου, δεν άντεξα: «Αν με ρωτάτε μήπως κουβαλάω πιστόλι ή κάνα “μπάφο”, σας απαντώ ότι ακόμη και να είχα, δεν θα σας το έλεγα. Θα σας άφηνα να τα βρίσκατε μόνοι σας. Να ΄χει λίγο σασπένς το πράγμα». Δεν εκτίμησαν καθόλου το χιούμορ μου. «Ανοίξτε το πορτ μπαγκάζ». Το άνοιξα. Το έκαναν φύλλο και φτερό- τσάντες, παρατσάντες, μπουφάν, σακούλες, χαρτιά, ό,τι υπήρχε. Και αφού ολοκλήρωσαν τον έλεγχο, μετά μου είπαν ότι είμαι ελεύθερος να φύγω…

Τι τους έχει πει ο Μαρκογιαννάκης;
Μπήκα στο αυτοκίνητο. Ξανακοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Δεν μου βρήκα, πρέπει να ομολογήσω, τίποτε ύποπτο. Ούτε περίεργο. Αυτό που είδα, ήταν ένας απορημένος άνθρωπος που έχασε μισή ώρα από τη ζωή του και τον ύπνο του γιατί τα εντεταλμένα από τον νόμο «όργανα»- θα το πω, δεν αντέχω- «δεν μπορούν να (ξε)χωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρα», όπως λέμε και στην Ήπειρο. Στην Κρήτη, πάλι, στο χωριό του κυρίου Μαρκογιαννάκη δεν ξέρω τι παροιμίες λένε, αλλά δεν με πολυενδιαφέρει. Εκείνο που με νοιάζει και φαντάζομαι όλους μας, είναι τι εντολές έχουν πάρει αυτά τα παιδιά που έχουν βγει εδώ και μερικές ημέρες- νύχτες στους δρόμους, ψάχνοντας τρομοκράτες ή κουκουλοφόρους. Τα έχει δασκαλέψει κανείς; Ή ό,τι τους κατεβαίνει στο μυαλό κάνουν; Διότι, υπουργέ μου, θα την πω την αμαρτία μου, αν περιμένεις να πιάσεις τρομοκράτες με τον τρόπο που αντιμετώπισαν εμένα, λυπάμαι που θα σε απογοητεύσω, αλλά το μόνο που ενδέχεται να πιάσεις είναι… κάνας φουκαριάρης που θα τα πάρει κανονικά στο κρανίο και θα ξεχάσει ότι είναι άνθρωπος ευγενής όπως εγώ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ας κερνούσαν κοντοσούβλι…
Ο κύριος Μαρκογιαννάκης τώρα, προφανώς, έχει άλλες προτεραιότητες. Θεωρεί ότι για να ανυψωθεί το κύρος των αστυνομικών, αρκεί εκείνος και ο Αττικάρχης Ραχωβίτσας να μεταβληθούν σε πίτσα-μπόις και να μοιράζουν ζεστές πίτσες στα παλικάρια που υπηρετούν στην ΕΛ.ΑΣ. Η στήλη θέλει να καταγγείλει ως απαράδεκτο το γεγονός, δηλαδή ότι ο κύριος υπουργός επέλεξε να κεράσει πίτσες τα «παιδιά», ένα προϊόν ξενόφερτο. Για λόγους που έχουν να κάνουν με τη συντήρηση της παράδοσης που θέλει τη χασαποταβέρνα στο DΝΑ του Έλληνα, θα ήταν πιο λογικό να κερνούσε τα παλικάρια μερίδες κοντοσούβλι, εξοχικό, σπληνάντερο ή ακόμη και κοκορέτσι. Και «πού ΄σαι, κάπελα, πιάσε και μια χωριάτικη, καμιά πατάτα τηγανητή, κάνα μπιφτεκάκι και καμιά φάβα. Έχεις φάβα; Ωραία, βάλε. Και μισό κιλό κρασί, ρετσίνα». Άμα κάνεις μια δουλειά, υπουργέ μου, κάν΄ την ολοκληρωμένη…

Ο κεφαλικός φόρος του κυρίου Σουφλιά
Τι να σου κάνει κι ο Μαρκογιαννάκης, εδώ που τα λέμε; Αυτό του ήρθε στο μυαλό, αυτό έκανε. Εδώ άλλοι συνάδελφοί του κάνουν αλλά κι άλλα. Τόσο, που δεν υπάρχουν λόγια να τα περιγράψει κανείς. Ούτε χώρος βέβαια. Γιατί, ας πούμε, τι να πεις για τον κεφαλικό φόρο που κατέβασε η γκλάβα του κυρίου Σουφλιά και ενέκρινε η άλλη μεγάλη ιδιοφυΐα, ο Καραμανλής, να κληθούν να πληρώσουν εκείνοι που κατά τεκμήριο ΔΕΝ κλέβουν την εφορία, ενώ οι άλλοι, οι κολλητοί, οι φίλοι, οι χρηματοδότες της παράταξης να φωνάζουν «εις υγείαν» των κορόιδων. Βασικά μην πεις τίποτε. Δεν έχει νόημα. Μια κυβέρνηση που είναι σε διαδικασία αποδρομής, και τέτοια, και άλλα χειρότερα μπορεί να κάνει. Σου λένε, θα καταπολεμήσουμε τις σπατάλες και την ίδια ώρα αποδεικνύεται ότι παραφούσκωσαν το Δημόσιο με κάθε είδους άχρηστες επιτροπές, χιλιάδες επιτροπές, οι οποίες το μόνο που προσφέρουν είναι ευρώ στους μετέχοντες! Αμοιβές, έξοδα παραστάσεως, υπηρεσιακά ταξίδια, εκτός έδρας αποζημιώσεις, εκατομμύρια των εκατομμυρίων πετάγονται έτσι, μόνο και μόνο γιατί αυτή η σπάταλη κυβέρνηση ήθελε να βολέψει γαλάζια παιδιά. Αυτή είναι η αλήθεια, δυστυχώς…


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Είδε στο πόδι και τον Κρούγκμαν

Εγώ δεν σου λέω, η κρίση είναι μεγάλη και έτσι όπως τα έκανε η κυβέρνηση του πολύ κατάλληλου Κώστα (με εκείνον τον απίστευτο Αλογοσκούφη, που έχει μούτρα και βγαίνει σε κόσμο και μιλάει για το τι πρέπει να γίνει στην οικονομία, άκουσον άκουσον, αντί να ζητάει συγγνώμη και συγχώρεση), για εμάς είναι δυσθεώρητη και δυσανάλογη. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, ο Πρωθυπουργός θα είχε βάλει δυο ράντζα μέσα στο γραφείο του, ένα για τον υπουργό Οικονομίας και ένα για τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, να τους έχει δίπλα του και να συζητάει μαζί τους από το πρωί μέχρι το βράδυ για το δέον γενέσθαι. Εδώ, ο άνθρωπος, κάνει μία συνάντηση την ημέρα με έναν υπουργό (μία συνάντηση!) και μετά πάει σπίτι του. Δεν σου λέω ότι ο άνθρωπος ήταν μαθημένος στη δουλειά- όχι. Ούτε ο ίδιος δεν το ισχυρίζεται αυτό. Αλλά τέτοιο πράγμα δεν έχει ξαναγίνει. Ακόμη κι αυτόν τον Κρούγκμαν, τον νομπελίστα της Οικονομίας που ήρθε εδώ για να μιλήσει για την κρίση, τον είδε στο πόδι, για λιγότερο από μισή ώρα! Λογικό. Τι να ξέρει ο Κρούγκμαν και ο κάθε Κρούγκμαν για την οικονομία, την κρίση και το πώς αντιμετωπίζεται μπροστά στον πολύ κατάλληλο; Τα γυαλιά τούς βάζει, άμα λάχει…