[ Δρόμοι ]

Σε μια πόλη…
… του Νότιου Γιορκσάιρ, το Ρόδερχαμ- «ζοφερό και ομιχλώδες» το παρουσιάζουν οι ταξιδιωτικοί οδηγοί-, η τοπική εφημερίδα γράφει πως οι καταστηματάρχες τα κατάφεραν να διώξουν τα παλιόπαιδα που τους χάλαγαν τα μαγαζιά και λήστευαν τους πελάτες: έβαλαν στα μεγάφωνα Μπαχ και τα παιδιά αποχώρησαν ατάκτως, όπως περίπου ο κόμης Δράκουλας στη θέα του σταυρού και στη μυρωδιά του σκόρδου.

Ζούμε…
… σε νοσηρές κοινωνίες. Κι είναι επίσης νοσηρός ο τρόπος που ζούμε τις εκδηλώσεις της βίας στην καθημερινή ζωή μας. Σαν απλοί θεατές, όπως εκείνοι που συνωστίζονται με τα αυτοκίνητά τους στον αυτοκινητόδρομο ύστερα από ένα θανατηφόρο τροχαίο, μόνο και μόνο από νοσηρή περιέργεια να κρυφοκοιτάξουν για λίγο τον θάνατο κι ύστερα να τον προσπεράσουν βιαστικά, σαν να είναι κάτι που δεν τους αφορά. Η βία και η πάταξή της αποτελούν μέρος του ίδιου θεάματος. Ύστερα από κάθε βίαιο συμβάν, παρακολουθούμε τις εξηγήσεις, τις αναλύσεις και τις εισηγήσεις στην τηλεόραση και τις εφημερίδες, αφού προηγηθούν οι απαραίτητες επικρίσεις, να καταλήγουν πάντα σε ένα εγκώμιο των δυνάμεων της τάξης: των αστυνομικών, των ειδικών δυνάμεων, των εντεταλμένων εγκληματολόγων. Όπως εύστοχα παρατηρεί ο συγγραφέας Τζουζέπε Τζένα, ο στόχος είναι πάντα ο ίδιος: να αποκατασταθεί το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη. Κι ύστερα να τα ξεχάσουμε όλα. Όμως, «η αλήθεια δεν μοιάζει ποτέ αληθινή», όπως έγραφε ο Ζορζ Σιμενόν στις «Αναμνήσεις του επιθεωρητή Μεγκρέ».

Ένας άλλος…
… συγγραφέας (και γιατρός), ο Θίοντορ Ντάλριμπλ, δεν κρύβει την ικανοποίησή του που η μουσική του Μπαχ, ενός από τους πιο ένδοξους του δυτικού πολιτισμού, μπόρεσε να αποτρέψει τους νεαρούς κληρονόμους αυτού του πολιτισμού από τη βία στην πόλη του Ρόδερχαμ. Όμως επισημαίνει παράλληλα το σχόλιο του πρωθυπουργού Μπράουν, που προειδοποιεί τους Βρετανούς να περιμένουν έξαρση της εγκληματικότητας μαζί με την άνοδο της ανεργίας. Και καταλήγει: «Αν οι ισχυροί δεν νοιάζονται για τον κόσμο, γιατί να νοιαστούν οι ανίσχυροι;». Μπροστά στην έκρηξη της εγκληματικότητας, οι φιλήσυχοι πολίτες ζουν σε έναν ηθικό πανικό. Ο σχολιαστής Τζόναθαν Ράδερφορντ τους βοηθάει να καταλάβουν: «Δεκαετίες ανεργίας έχουν καταστρέψει την παλιά πατριαρχική τάξη του αρσενικού κουβαλητή και αρχηγού της οικογένειας. Αυτό όχι μονάχα έχει φέρει φτώχεια, αλλά και έχει κάνει πολλούς ανθρώπους να χάσουν την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό τους. Τα παιδιά κληρονομούν την ταπείνωση των πατεράδων τους. Χωρίς δουλειά και στέγη, πολλοί είναι ανήμποροι να δημιουργήσουν δική τους ανεξάρτητη ζωή. Σε μια ταξική κοινωνία που προβάλλει πρόσωπα, οι νέοι νιώθουν πως δεν έχουν πρόσωπο. Και η βία τους, όπως επισημαίνει ο αναμορφωτής του ποινικού συστήματος Τζέιμς Γκίλιγκαν, εκφράζει την προσπάθειά τους να αποφύγουν αυτή την απώλεια προσώπου. Οι συμμορίες των βίαιων παιδιών δεν είναι τόσο μια απόκλιση όσο ένας καθρέφτης που μας δείχνει το δημιούργημά μας».

Η αλήθεια…
… δεν μοιάζει ποτέ αληθινή. Ούτε η ζωή είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα.