Το σπίτι το ακατοίκητο

Τον τελευταίο τον καιρό έχουν ενσκήψει στα κανάλια κάτι οικονομικοί παντογνώστες, κάτι εγκέφαλοι σκέτοι, κάτι γκριζοχίτωνες που αναλύουν, αναλύουν και τον ξαναλυμό δεν έχουνε.

Δεν με πτοεί το ύφος τους, δεν φοβάμαι τη φωνή τους, δεν με κιοτεύουν οι χρησμοί τους. Άλλο μ΄ αφήνει άλαλο και εκστασιασμένο. Κάτι εκεί ανάμεσα στο μάτι και το βλέμμα. Ή μάλλον το μάτι που πάει να γίνει βλέμμα και βλέμμα ποτέ δεν γίνεται. Μένει εκεί, μετέωρο λίγο πριν το δίχτυ των βλεφάρων, και εξανεμίζεται πρoτού ακόμα σχηματιστεί κι ολοκληρώσει την ύπαρξή του. Δεν γνωρίζω αν είναι μια αποβολή λόγω φυσικής αδυναμίας ή μια άμβλωση του βλέμματος που εκτελεί ο ίδιος ο εγκυμονών ου μη το βλέμμα μόνον, αλλά και κινδύνους στο μέλλον να συμβούν. Το ΄ριχνα το θέμα απ΄ το ένα αυλάκι του μυαλού στο άλλο και άκρη δεν έβγαζα. Πώς γίνεται κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των οικονομο-λόγων να είναι αυτή η πλήρης ανυπαρξία βλέμματος;

«Ίσως είναι η ενοχή, ότι ήξεραν από πριν για την κρίση και δεν μιλούσαν», τόλμησε η Μαργιέττα. Αλλά μετά, από μόνη της έδωσε την απάντηση: «Μπα. Δεν μπορεί, γιατί η ενοχή προϋποθέτει συνείδηση. Άρα άλλος είναι ο βλεμματοδιώχτης». Ο Πάκης παρατήρησε:

– Είδες όμως, οι γραβάτες τους, όλων, είναι όλες γυαλιστερές και γέρνουνε στο μοβ.

– Ίσως λόγω επικείμενου πένθους, ψιθύρισε ηδυπαθώς η Έμυ, κάνοντας μπούκλες με τον δείκτη στα μαλλιά της.

Μόνο ο Νάσος, γερμένος στον καναπέ ανάμεσα μακαρονάδα- γαλακτομπούρεκο: «Μην τους δίνεται σημασία, γιατί έτσι θα πιστέψουνε ότι υπάρχουν και τότε θα κινδυνέψουμε πραγματικά».

Φύγανε αργά, όμως το μάτι των οικονομο-λόγων, το χωρίς βλέμμα, με κυνήγαγε στον ύπνο όλη νύχτα. Το πρωί στο κρεβάτι, ο ήλιος (το ΄φτανε ώς τα μισά) χάιδευε τα σκεπάσματα. Έτσι όπως έκανα να σηκωθώ, σηκώνεται μια εικόνα ανάγλυφη απ΄ το τέλος του ΄50, έρχεται ολοζώντανη εμπρός μου κι ανακλαδίζεται αποκτώντας τελικά και τις τρεις διαστάσεις της. Ζωντανή, μυρωδάτη και φρέσκια. Φρέσκια σαν ζεστό ψωμί που αχνίζει… Είμαι στην ταράτσα του θείου του Παναγή, δίπλα στο σπίτι της γιαγιάς- μια φορά έχω ανέβει στη ζωή μου όλη κι όλη, πού με θυμήθηκε- κι από κάτω ο δρόμος, απ΄ τη μια μεριά με τον Μάκη τον μεγάλο, να φοράει παντελόνι γκολφ που όσο κι αν το ζήλευα δεν το φόρεσα ποτέ γιατί «θα σε κονταίνει… το γκολφ κόβει τη γάμπα στα δύο». Κι απ΄ την άλλη, πίσω, βλέπω τη διπλανή αυλή από πάνω, πάμφωτη, με μια κληματαριά, ένα πηγάδι με τον κουβά στον αέρα, κι ένα τραγούδι που το ξέρω πολύ καλά. Ταγκό. Έχω τον ήχο, το άρωμα, το μέλος, όλα. Μόνο τα λόγια δεν έρχονται. Σιγά σιγά ξεχωρίζει ένα «Αθήνα», αλλά ξαφνικά, όπως ήρθε, διαλύεται η εικόνα σε χίλια κομμάτια, χάνεται στις πτυχές που κάνει το λευκό σεντόνι. Τι ήθελε να πει κι αυτή, απρόσκλητη έτσι όπως ήρθε πρωινιάτικα; Ίσως το «Περί μνήμης» που διάβαζα προτού κοιμηθώ. Ναι, αυτό θα ΄ναι. Ξαναπιάνω το βιβλίο κι όπως τρέχω τις γραμμές, κάτω απ΄ τις λέξεις βλέπω καθαρά να με διαπερνά το βλέμμα του Παπαγιώργη, καθαρό, διεισδυτικό, ζωντανό, βαθύ και παιχνιδιάρικο, και ήσυχος πια για τον ρυθμό του κόσμου ξαναμπαίνω στον παλμό της μέρας- κι άσ΄ την ύφεση στα νύχια των αετονύχηδων με τα μάτια χωρίς βλέμμα. Για να μην πω αυτό που έλεγε η Καρέζη σε περασμένες ώρες, για ηθοποιούς που δεν πολυσυμπαθούσε: «Δεν βλέπεις το μάτι τους, χρυσό μου; Το μάτι τους, σπίτι ακατοίκητο. Εγώ αυτούς δεν τους αντιπαθώ. Τους φοβάμαι».