Το ορτύκι του πατέρα

«Μια μέρα… Παρασκευή ήταν, όση ώρα ήταν στο τζαμί για την προσευχή, προτού πάει στον κήπο του Καφ, έβγαλα το πουλί από το κλουβί και το άφησα να μου ξεφύγει τη στιγμή που μια κεραμιδόγατα παραφυλούσε στον τοίχο». Παίρνει βαθιά ανάσα. «Και η γάτα το έπιασε. Το πήγε σε μια γωνιά για να το φάει με την ησυχία της. Την ακολούθησα και παρακολούθησα όλο το θέαμα. Ποτέ δεν ξέχασα εκείνη τη στιγμή. Ευχήθηκα μάλιστα στη γάτα καλή όρεξη. Ήμουν ευτυχισμένη, απόλυτα ικανοποιημένη με το θέαμα της γάτας να καταβροχθίζει το ορτύκι του πατέρα μου. Μια στιγμή έκστασης. Αλλά πολύ σύντομα κατακλύστηκα από ένα συναίσθημα ζήλειας. Ήθελα να ήμουν η γάτα, αυτή η γάτα που απολάμβανε το ορτύκι του πατέρα μου. Αυτή η γάτα δεν ήξερε τίποτε για την άξια αυτού του ορτυκιού. Δεν μπορούσε να μοιραστεί τη χαρά και τον θρίαμβό μου. Τι κρίμα, σκέφτηκα, κι αμέσως όρμησα στη γάτα για να της βουτήξω τ΄ απομεινάρια του πουλιού. Με γρατζούνισε στο πρόσωπο και την κοπάνησα με το ορτύκι».