Για την καρδιά του γκασταρμπάιτερ

Ένας ταβερνιάρης από τη Γερμανία και μια ψυχίατρος συμπρωταγωνιστούν στο έργο «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς», που έγραψε αντλώντας από τις εμπειρίες του, σκηνοθέτησε και παίζει ο Ακύλας Καραζήσης
Ξεκίνησε την πορεία του ως ηθοποιός. Το 2006 πήρε το βάπτισμα, ως συγγραφέας και ως σκηνοθέτης, στο «Αμόρε», στο πλαίσιο της πέμπτης διοργάνωσης των πειραματικών «Δοκιμών» που οργάνωνε το «Θέατρο του Νότου», στη σταθερή δύναμη του οποίου ανήκε και όπου ανέδειξε τις ικανότητές του, με το έργο του «Περιπέτεια στην πόλη και στην εξοχή». Πέρσι συνυπέγραψε με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό- κείμενο και σκηνοθεσίατην παράσταση «Στάλιν. Μια συζήτηση για το ελληνικό θέατρο» στο Εθνικό Θέατρο. Φέτος ο Ακύλας Καραζήσης επανέρχεται στην ίδια Σκηνή του Εθνικού με μια δουλειά αποκλειστικά δική του- κείμενο και σκηνοθεσία:«Ο χορός της μοναχικής καρδιάς. Cannabis indica – patria grαeca».

Τι είναι το έργο αυτό και η παράσταση αυτή; «Μια διαφορετική, ποιητική αλλά και συγχρόνως ανατρεπτική προσέγγιση στο θέμα του ξένου, της ζωής μακριά από την πατρίδα, της αναζήτησης ταυτότητας σε έναν διαφορετικό τόπο», υπόσχεται το Εθνικό θέατρο.

Ο συγγραφέας-σκηνοθέτης περιγράφει το έργο του: «Στα μέσα της δεκαετίας του ΄70 έ νας νέος άντρας αφήνει το σπίτι του στον Νότο για να ζήσει μια άγνωστη ζωή στον Βορρά. Την ώρα που το Τογιότα διασχίζει τις κορδέλες του ορεινού όγκου των Άλπεων, ο ήρωάς μας αγνοεί ότι θα λείψει πάρα πολλά χρόνια, ότι δεν θα παντρευτεί στα ξένα, ότι θα περάσει αμέτρητα βράδια στο “Stammtisch”, μια ταβέρνα με φόντο γύψινους κίονες και πλαστικά σταφύλια. Υποπτεύεται μόνο ότι θα πίνει και θα χορεύει μέχρι το πρωί και θα ξυπνάει μεσημέρι.

Θα περιγράψω ως εξής τις δύο- περίπου – περιόδους που θα ζήσει τα επόμενα χρόνια. Διαλέγω έναν τίτλο γι΄ αυτή την περιπέτεια: “Μακριά απ΄ το σπίτι”.

Πρώτη περίοδος: Τοπογραφικά θα την τοποθετούσα στην περιοχή γύρω από τον σιδηροδρομικό σταθμό μιας μικρής γερμανικής πόλης. Ένα φτηνό σούπερ μάρκετ, δρόμοι ταχείας κυκλοφορίας, ένα “Εros Center”, ένα δωμάτιο σε φοιτητική εστία και ένα χορευτικό κέντρο για μοναχικές καρδιές συνιστούν τον κόσμο του νεαρού ήρωα.

Στη δεύτερη περίοδο βρίσκει καταφύγιο σε μια ελληνική ταβέρνα, στέκι μιας ανομοιογενούς παρέας που αποτελείται από αστούς, λαϊκούς, γκασταρμπάιτερ, φοιτητές, τυχοδιώκτες. Εκεί θα γνωρίσει Αυτήν. Είναι κοντούλα, ξανθιά, φοράει παλτά που κρύβουν το σώμα της και μιλάει λίγο. Έρχεται απ΄ τον σκανδιναβικό βορρά. Ο ήρωας δεν σπουδάζει. Δουλεύει πού και πού γκαρσόνι, καπνίζει, πίνει και γνωρίζει τη βαθιά πλευρά της άγνωστης ζωής που ονειρεύεται.

Στο τέλος το ζευγάρι χωρίζει κι ο ήρωας, ύστερα από μια μικρή ψυχεδελική Οδύσσεια, γυρνάει σπίτι.

Είναι πραγματικότητα; Είναι μυθοπλασία; Η σκηνή είναι ο χώρος όπου η ποσόστωση μεταξύ αυτών των δύο λέξεων αλλάζει ανά δευτερόλεπτο».

Το έργο ανέβηκε με σκηνικά της Ζιλιέτ Ζανκλόντ, κοστούμια της Κάτριν Κρούμπαϊν, μουσική της Λόλας Τότσιου που και παίζει ζωντανά στο πιάνο, κίνηση του Κυριάκου Κοσμίδη, φωτισμούς Γιάννη Δρακουλαράκου και βοηθό σκηνοθέτη και δραματουργική συνεργάτρια τη Μαριλένα Ρασιδάκη.

Στη σκηνή, εκτός από τον Ακύλα Καραζήση, οι: Ευθύμης Θέου, Θεανώ Μεταξά, Άλκηστις Πουλοπούλου, Μαρία Σκουλά, Γιώργος Τζαβάρας και- αυτή είναι η έκπληξη της παράστασης- δύο φίλοι του Ακύλα Καραζήση οι οποίοι δεν επαγγέλλονται τον ηθοποιό: ο Γιώργος Κοζομπόλης που έχει ταβέρνα στην Χαϊδελβέργη και η ψυχίατρος Ζωή Σιλλάτ.

ΙΝFΟ

«Ο χορός της μοναχικής καρδιάς» από το Εθνικό Θέατρο στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας- Α΄ Σκηνή (Ευμολπιδών 41, τηλ. 210-3455.020, 210-3305.074).
Αγορά εισιτηρίων μέσω πιστωτικής κάρτας: τηλ. 210-7234.567 και στο http://www.nt.gr.

Βασισμένο σε βιώματα

Το έργο, αν και δεν έχει αυτοβιογραφικά στοιχεία, σίγουρα σχετίζεται με τα βιώματα του συγγραφέα-σκηνοθέτη: Θεσσαλονικιός, γεννημένος το 1957, ο Ακύλας Καραζήσης έφυγε στα δεκαοκτώ του στη Γερμανία όπου σπούδασε Ιστορία και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Από το 1985 στράφηκε στο θέατρο και εργάστηκε ως ηθοποιός στο Κρατικό Θέατρο της Χαϊδελβέργης έως το 1990, οπότε και επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, για να συνεργαστεί με πολλούς θιάσους και Έλληνες και ξένους σκηνοθέτες, ενώ παράλληλα έκανε κινηματογράφο και τηλεόραση.