«Η απόλυτη δημοκρατία σήμερα είναι το Ίντερνετ»

Ως «απόπειρα ιατρικής επιστημονικής φαντασίας» χαρακτηρίζει το νέο έργο του «Από μακριά» ο Θοδωρής Αθερίδης στο οποίο υπάρχουν, λέει, νύξεις φιλοσοφικού στοχασμού
Από το μέλλον αρχίζει η ιστορία τού «Από μακριά» που εμπνεύστηκε ο Θοδωρής Αθερίδης, στη Χαλκίδα το περασμένο καλοκαίρι, όντας σε περιοδεία με την κωμωδία του Ευριπίδη «Ελένη». «Οι ιδέες έρχονται με βάση το υλικό που έχω», εξηγεί ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας. Το υλικό στο οποίο αναφέρεται δεν είναι άλλο από την παρέα συναδέλφων που είχε δημιουργηθεί από τις προηγούμενες θεατρικές δουλειές: ήτοι τους Σμαράγδα Καρύδη, Γιώργο Καπουτζίδη, Βίκυ Βολιώτη, Γιώργο Κορμανό, Ανδρέα Νάτσιο, Χρήστο Σαπουτζή. «Θα γράψω ένα έργο επιστημονικής φαντασίας», τους είπε.

Το στόρι του μας μεταφέρει στο 2045. Ένα διαστημόπλοιο προσγειώνεται στη σκηνή ενός θεάτρου όπου ανεβαίνει μια παράσταση για τον Ταγκόρ και τον Αϊνστάιν και επικρατεί χάος λόγω μπλακάουτ. Επιβάτες είναι οι ήρωες της νέας σουρεαλιστικής κωμωδίας του Αθερίδη. Ένας μεταλλαγμένος υπεραθλητής σπρίντερ- κατά το ήμισυ σαύρα από το ντόπινγκ- (Γιώργος Καπουτζίδης) ταξιδεύει με τη σύζυγό του Λαμπρινή (Σμαράγδα Καρύδη), η οποία πάσχει από μιαν ασθένεια και αναζητεί μόσχευμα, μια τρίχα του πατέρα της! Στο 2009 θα συναντήσει τη μητέρα της (Βίκυ Βολιώτη) και τον πατέρα της (Θοδωρή Αθερίδη) από τον οποίον θα ζητήσει βοήθεια (δηλαδή την τρίχα). Θα πρέπει, όμως, να τον πείσει ότι είναι η κόρη που θα αποκτήσει στο μέλλον. Ό,τι κι αν του λέει το ζευγάρι που ήρθε «από μακριά» δεν το καταλαβαίνει, απλώς διότι για εκείνον η κόρη του δεν έχει ακόμη γεννηθεί.

Το αλαλούμ της υπόθεσης μάς αφορά, υποστηρίζει ο Θοδωρής Αθερίδης, «άμεσα αλλά με έμμεσο τρόπο. Αυτό που προσπαθώ τα τελευταία χρόνια να κάνω είναι, όταν θέλω να πω κάτι, να το υπαινιχθώ. Ταυτόχρονα δέχομαι να αναλάβω το ρίσκο του εγχειρήματος. Προσπαθώ να έχω ξεκάθαρη στάση και αποφεύγω τα συνθήματα. Τα μισώ, απ΄ όπου κι αν προέρχονται. Ακόμα και από τον πιο αγνό χώρο, όπως ο χριστιανισμός. Θεωρώ πως αυτό που έχεις να πεις, καλό είναι να το πεις μέσα από υπαινιγμό. Είναι ενδεδειγμένος ύπουλος τρόπος και τουλάχιστον για μένα έτσι αποκτά αξία ένα γραπτό».

Η πρόθεση ποια είναι;
Η θεατρική απόλαυση γι΄ αυτόν που βλέπει την παράσταση, αλλά και για εκείνον που παίζει στο έργο. Υπάρχει ένας δυσδιάκριτος σατιρικός ιστός που συνδέει τα κομμάτια του θεατρικού παζλ. Μπορεί σε κάποιον που διαβάζει αυτά που λέμε να φανεί πολύπλοκη η υπόθεση, όμως από τη θέση του θεατή τα πράγματα είναι απλά και στρωτά.

Και γράφετε και παίζετε και σκηνοθετείτε. Γιατί;

Αναλαμβάνω να κάνω τη σκηνοθεσία για να μη μείνουν ασαφή κάποια πράγματα που θέλω να προβληθούν. Αν δεν είχα τη γνώση της δουλειάς, δεν θα σκηνοθετούσα. Θέλω όμως να αξιοποιώ την εμπειρία μου.

Ο συγκεντρωτισμός υπαγορεύεται από ανασφάλεια;

Υπάρχει συγκεντρωτισμός, αλλά μόνο για τη δουλειά. Λόγω του κλίματος που έχει αναπτυχθεί μεταξύ μας, θέλουν και τα παιδιά της παρέας να σκηνοθετώ. Δεν δούλεψα ποτέ κλειστά και συγκεντρωτικά. Δουλεύω πάντα ανοιχτά. Αν δεν αφήνει ο σκηνοθέτης μπόσικα τα ηνία του ηθοποιού, δεν θα μπορέσει εκείνος να έχει χώρο να δράσει και να δημιουργήσει.

Ανέκαθεν ο Αθερίδης ήταν άνθρωπος της παρέας και με αυτήν ως γνώμονα λειτουργούσε. «Από την εποχή του ΚΘΒΕ, μετά με τους Άγαμους Θύτες, έως σήμερα». Μια παρέα όμως, σε περίοδο οικονομικής κρίσης, μπορεί να πάει στο θέατρο; Γιατί τείνει να γίνει ακριβό είδος διασκέδασης. «Ανάλογα τι εξέλιξη θα έχει αυτή η κρίση. Αν μας γυρίσει 30 χρόνια πίσω, ίσως. Γενικώς το θέατρο στην Ελλάδα, σε σχέση με την Ευρώπη, είναι φθηνό».

Τι σημαίνει η ανάδειξη του Ομπάμα στην προεδρία των ΗΠΑ;

Δεν νομίζω ότι σημαίνει κάτι. Έχει να κάνει με τη θέση του προέδρου. Είναι ένας άνθρωπος που έχει να διαχειριστεί συμφέροντα. Για παράδειγμα, ποτέ δεν σκέφτηκα ότι ο Χίτλερ ήταν υπεύθυνος για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εξέφρασε ένα κίνημα που σιγόβραζε. Ο Ομπάμα έχει μια ευκαιρία με το Παλαιστινιακό να πάρει θέση, αλλά τι να κάνει όταν τον στηρίζει το εβραϊκό λόμπι; Τι απόφαση θα λάβει όταν του αναλύσουν τις συνέπειές της;

Εί ναι ο καλός μπάτσος. Ο Μπους ήταν ο κακός μπάτσος.

Και με τους δικούς μας;
Από αυτούς κι αν δεν περιμένω κάτι. Η άνοδος μιας άλλης πρότασης θα έχει ενδιαφέρον. Το θέμα είναι να δει κανείς τις αντιδράσεις του κόσμου και να τις εκτιμήσει.

Τις πρόσφατες κινητοποιήσεις των νέων θα τις χαρακτηρίζατε βεγγαλικό;

Η κινητοποίηση ήταν σαν λάβα. Έδειξε ότι τα παιδάκια που έχουμε για μουρόχαυλα είναι παρόντα. Η κινητοποίηση δεν είχε στόχο, ούτε έμπνευση. Ήταν όμως ανακλαστική αντίδραση και άρα η νεολαία μας είναι υπαρκτή. Έδειξαν ότι έχουν πολλά νεύρα όσο η κοινωνία δεν έχει συγκεκριμένο αίτημα. Πολλές φορές οι ηγεσίες κινούνται πιο μπροστά από τις κοινωνίες. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η απόλυτη δημοκρατία σήμερα είναι το Ίντερνετ. Από την άλλη, η παγκόσμια κοινωνία έχει πρόβλημα διαχείρισης αντιφάσεων και εν τέλει, παρ΄ ότι είμαστε σε μια ανοιχτή εποχή, νιώθω ότι διαπλέουμε έναν Μεσαίωνα…

ΙΝFΟ

«Από μακριά» του Θοδωρή Αθερίδη στο «Μικρό Παλλάς» (Αμερικής 2 και Στοά Σπυρομήλιου, τηλ.:
210-3210.025). Σκηνοθετεί (και παίζει) ο ίδιος. Με τους Μένια Αναγνωστοπούλου, Βίκυ Βολιώτη, Γιώργο Καπουτζίδη, Σμαράγδα Καρύδη, Γιώργο Κορμανό, Ανδρέα Νάτσιο, Χρήστο Σαπουτζή.

Πέντε σταθμοί

1984: Μπήκε στη δραματική σχολή του ΚΘΒΕ.

1990: Αγγελιαφόρος στη «Μήδεια» που παρουσιάστηκε στην Επίδαυρο.

1991: Συμμετέχει στο συγκρότημα Άγαμοι Θύται. 2001: Πρωταγωνιστεί στην κωμωική σειρά «Σ΄ αγαπώ, μ΄ αγαπάς» με τη Δήμητρα Παπαδοπούλου.

2003: Γράφει το πρώτο του θεατρικό έργο «Από έρωτα».