Ματιές Οι χαλβάδες

Στα χρόνια της Κατοχής, αλλά και μετά, η μάνα μου, για να γλυκαίνει την οικογένεια, έφτιαχνε χαλβά: στο τηγάνι του σπιτιού έβαζε δέκα κουταλιές σιμιγδάλι, μια κουταλιά λάδι, ζάχαρη, άναβε την γκαζιέρα, καβούρντιζε σιγά σιγά το σιμιγδάλι με το λάδι και τη ζάχαρη και σε λίγη ώρα ο χαλβάς ήταν έτοιμος. Και υπέροχος!

Στην Κατοχή, επίσης, έξω από το Β΄ Γυμνάσιο, στην οδό Χέυδεν- το σχολείο το είχαν επιτάξει οι Γερμανοί- διάφοροι μικροπωλητές πουλούσαν τσιγάρα και παστέλια στους στρατιώτες. Ένας απ΄ όλους πουλούσε χαλβά του μπακάλη. Και τον θυμάμαι αυτό τον χαλβά. Ήταν γεμάτος ίνες και με ξετρέλαινε! Δεν ξέρω από τι ήταν φτιαγμένος. Αλλά ήταν τόσο νόστιμος…

Από τότε, όποτε έρχεται Καθαρά Δευτέρα η χαρά μου είναι απερίγραπτη: από το πρωί ώς το βράδυ τρώω χαλβά!

Σκέτο χαλβά, χωρίς «κόλπα»- αμύγδαλα και τα τοιαύτα. Και για να μη λιγώνομαι, δαγκώνω και μερικά κομμάτια λαγάνας. Ελιές, κρεμμυδάκια φρέσκα, καλαμαράκια δεν τα βάζω στο στόμα μου. Για μένα το έδεσμα είναι ο χαλβάς. Μ΄ αυτόν χορταίνω.

Κάποια μέρα, προ δεκαετίας, στο Αμβούργο, σε μια ποντιακή εκδήλωση, μιλούσα σε μερικούς φίλους για χαλβάδες και ανέφερα διάφορες μάρκες. Και τότε πετάχτηκε ένας μηχανικός, ο Χρήστος Γαλανίδης, και μου λέει: «Δεν έχεις ιδέα από χαλβά! Όταν γυρίσουμε στην Ελλάδα, θα σου στείλω εγώ δύο κιλά. Θα γλείφεις και τα δάχτυλά σου!». Κράτησε τον λόγο του. Και ο χαλβάς που δοκίμασα με ξετρέλανε.

Είναι ο χαλβάς της Δραπετσώνας, που τον φτιάχνει ο φίλος μου Νίκος Γαβρίλης. Και προσέξτε: δεν κάνω διαφήμιση. Γιατί από σήμερα αρχίζουν οι παραγγελίες για τον Δραπετσωνίτικο χαλβά του Γαβρίλη. Και πρέπει να έχει κανείς μεγάλο μέσον για να εξασφαλίσει ένα-δυο κιλά. Να φαντασθείτε ότι την Καθαρά Δευτέρα σχηματίζονται ουρές μπροστά στο πρατήριο του Νίκου, για την προμήθεια χαλβά. Μερικές φορές οι πελάτες είναι τόσοι πολλοί που γίνονται και επεισόδια!

Ρώτησα, κάποια μέρα, τον Γαβρίλη γιατί δεν φτιάχνει μεγαλύτερες ποσότητες χαλβά, ώστε να εξυπηρετεί περισσότερους πελάτες. Μου απάντησε: «Τον χαλβά τον φτιάχνω μόνος μου. Δεν τον φτιάχνουν μηχανές. Φοράω ένα πελώριο γάντι και ζυμώνω ο ίδιος την καυτή μάζα από ταχίνι και καραμέλα, δυο ώρες, ώσπου να γίνει ο χαλβάς. Κουράζομαι φοβερά! Και καίγονται και τα μπράτσα μου, καθώς ζυμώνω. Θα μπορούσα να βάλω και κάποιους άλλους να ζυμώνουν μαζί με μένα. Αλλά το ζύμωμα είναι μεγάλη τέχνη. Και χρειάζεται και πείρα. Πώς να εμπιστευθώ εγώ κάποιον άλλο; Κι αν μου χαλάσει το προϊόν; Κι αν με ρεζιλέψει; Τώρα έχω το κεφάλι μου ήσυχο.

Φτιάχνω όσον χαλβά χρειάζομαι για τους πελάτες μου. Άντε και λίγο παραπάνω, για μερικούς περαστικούς. Η ποιότητα, Λευτέρη, πρέπει να είναι υψηλή, πάντοτε. Να μην μπασταρδεύεται. Υλικά άλφα άλφα, εγγυημένα και ζύμωμα με το χέρι, από δοκιμασμένο τεχνίτη, σαν και μένα, για να είναι ο χαλβάς απολαυστικός, θρεπτικός- τροφή και γλύκισμα πρώτης τάξεως…».

Καλή Καθαρά Δευτέρα. Με θαλασσινά, κρεμμυδάκια και ό,τι άλλο επιθυμείτε. Μα προπαντός με χαλβά. Που αν του ρίξετε και λίγο λεμόνι, με μια πρέζα κανέλα, γίνεται μοναδικός μεζές, για να πιείτε μισό κιλό κρασί…