[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Πάσχος Μανδραβέλης

(ο αρθρογράφος για τη συναίνεση) Κι εδώ έχουμε ένα άλλο ανέκδοτο: η κυβέρνηση ζητεί συναίνεση για την οικονομική της πολιτική, ενώ έχει γκρεμίσει την πολύχρονη συναίνεση στους δείκτες με τους οποίους χαράσσεται και μετριέται η οικονομική πολιτική. Δηλαδή ακόμη κι αν υπήρχε περιθώριο συνεννόησης στο δύσκολο πεδίο της οικονομίας, αυτή είναι αδύνατον να επιτευχθεί αφού δεν υπάρχει η κοινή βάση. Πώς να χαραχθεί κοινή πολιτική π.χ. για την καταπολέμηση της ανεργίας, όταν δεν ξέρουμε καν πόση είναι αυτή, ή ακόμη χειρότερα, όταν δεν έχουμε συμφωνήσει για το ποιος θεωρείται άνεργος;

Μια δημοκρατία χρειάζεται συναινέσεις, αλλά πρωτίστως χρειάζεται την έκφραση των αντιθέσεων. Αυτό είναι το μεγαλείο της: κατάφερε τη συμφωνία όλων στους κανόνες της πολιτικής ώστε να εκφράζονται και να επιλύονται διά του κανόνα της πλειοψηφίας οι αντιθέσεις. Η λογική ότι τα κόμματα πρέπει να συμφωνούν στην πολιτική της κυβέρνησης είναι εκ του πονηρού. Αν είναι έτσι, τότε γιατί χρειαζόμαστε πολυκομματικό σύστημα; Τα κόμματα, ακόμη και όταν συγκλίνουν ως προς τους στόχους, μπορεί να προτείνουν διαφορετικό τρόπο επίλυσης των ίδιων προβλημάτων. Κάποιοι θα θέλουν διεύρυνση των ελλειμμάτων και άλλοι συρρίκνωσή τους, για να επιτευχθούν οι ίδιοι αναπτυξιακοί στόχοι. Κι αυτό είναι το επωφελές της δημοκρατίας.

(«Η Καθημερινή»)