Το Πνεύμα του Τόνου

Τρελίτσες
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Δεν προλαβαίνουμε να συνέλθουμε από τη μια σφαλιάρα που μας εξαπολύει ο επόμενος μεταμοντέρνος και μας τη σφουντουρίζει ο ερχόμενος. Ιδού, διαβάζω τα ρεπορτάζ για τις θερινές φεστιβαλικές επιδαύριες παραστάσεις και λεπτομερώς πληροφορούμαι πως ο ξένος σκηνοθέτης που θα ανεβάσει «Πέρσες» του Αισχύλου με το Εθνικό θα αλλάξει το φύλο του Χορού. Γυναίκες, λέει, θα είναι ο Χορός των Περσών, παρ΄ ότι ελπίζω να μην αλλάξει και ο τίτλος του Αισχύλου σε «Περσίδες».

Γέροντες Πέρσες, λέει ο Αισχύλος, όχι λέει ο Σκηνοθέτης που ξέρει περισσότερα από τον ναυμάχο ποιητή, ακόμη και οι γέροντες είχαν πάει στην Ελλάδα και μόνο οι γυναίκες ήταν στα μετόπισθεν. Τώρα πώς θα τα βολέψει που οι Αισχύλειοι γέροντες θρηνούν που μείναν ορφανά τα κρεβάτια των γυναικών, ίδωμεν.

Αλλά, διαβάζω, ο ερίφης θα παρεμβάλει στο έργο του Αισχύλου και τον «τρελό», λέει, από τον «Βασιλιά Ληρ» του Σαίξπηρ. Έχουμε δει και χειρότερα (σε παλιότερη γερμανική παράσταση των «Περσών» στο Ηρώδειο, η Άτοσσα ήταν λεσβία μπαργούμαν και κερνούσε κοκτέιλ τον Χορό στα σκαμπό).

Εκείνο που θα με φάει έως το καλοκαίρι είναι η απορία γιατί ο τρελός του «Ληρ» και όχι ο τρελός της «Δωδέκατης Νύχτας». Και γιατί ο τρελός του Σαίξπηρ κι όχι ο τρελός του Γκόγκολ ή γιατί (μια και θα έχουμε Χορό γυναικών) όχι η Τρελή του Σαγιό. Και γιατί στο κάτω κάτω ξένος τρελός κι όχι ο «Τρελός του Λούνα Παρκ» του Γ. Λαζαρίδη; Θα μου πείτε κάθε τρελός κι η τρέλα του, που λέει και το λαϊκό άσμα!