Δίκτυο

Με παγώνι επί σκηνής!
Γ.Δ.Κ.Σ.

Σώματα βαμμένα λευκά από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Ξυρισμένα κρανία. Κίνηση αργή. Ρυθμοί αργοί. Πρόσωπα, εκφράσεις σαν μάσκες- μάσκες κάποτε σπαρακτικές. Ήχοι υπερκόσμιοι.

Φιγούρες απόκοσμες. Αλλόκοτες. Ο κόσμος των «Σανκάι Τζούκου» είναι πολύ προσωπικός. Δεν μας ήταν άγνωστος. Έχουν περάσει από το Ηρώδειο και το Φεστιβάλ Αθηνών το ΄87 και το ΄97. Και το περασμένο καλοκαίρι φιλοξενήθηκαν από το Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. Αλλά το ιαπωνικό συγκρότημα που έκανε ευρύτερα γνωστή την τεχνική μπούτο πάντα γοητεύει. Και δεν έχει ξεπεραστεί. Οι έξι επί σκηνής άντρες της παράστασης «Ο καρπός του κουμκουάτ», οδηγημένοι από τον δάσκαλό τους Ουσίο Αμαγκάτσου, μεταμορφώθηκαν σε γυναίκες, σε νάνους, έφεραν ένα- ζωντανό!- παγώνι που το άφησαν να βολτάρει ελεύθερο στη σκηνή και μας προσέφεραν, μέσα από την υψηλή αισθητική τους, μιαν αίσθηση μαγείας. Που πηγάζει από τη γαλήνη. Και μπορεί οι αργοί ρυθμοί κάποιους να κούρασαν αλλά το χειροκρότημα στο τέλος, στο «Παλλάς» που είχε γεμίσει κατά τα 3/4, ήταν θερμότατο.


Όλα τις θυμίζουν…
Χ.Π.

Τι σημαίνει «καινούργιο»; Όποιος δει το ντουέτο Τσανακλίδου- Φριντζήλα στο «Μετρό» (Δευτέρες και Τρίτες) θα καταλάβει ότι το «καινούργιο» είναι σχετικό. Οι δύο κυρίες δεν κάνουν τίποτα άλλο απ΄ το να επιλέξουν τραγούδια που τις συγκινούν. Που (μας αφήνουν να καταλάβουμε) ότι καμιά μόδα, κανένα δεδομένο δεν τις επηρέασε, όταν έφτιαχναν το πρόγραμμα. Γι΄ αυτό και ό,τι φτάνει σε εμάς έχει μια νέα πνοή. Πώς συνδυάζονται ο «Τσε Γκεβάρα» (του Λοΐζου), το «Ποιος τη ζωή μου κυβερνά» (Θεοδωράκης) και το «Ρολόι στο Καπηλειό» (Χατζιδάκις) με το «Βουνό με το Βουνό» (Χιώτης) και το «Ρad am-pad am;»; Ή το παραδοσιακό «Καστελλόριζο» (που ερμηνεύει η Μάρθα) με το «Περσεφόνη;» του Θανάση Παπακωνσταντίνου; Κι όμως τίποτα (τελικά) δεν περισσεύει, τίποτα δεν «κλωτσάει».

Αντίθετα, έχεις την αίσθηση ότι όλα συνδέονται με ένα ενιαίο συναίσθημα που βγαίνει αυθόρμητα και από τις δυο ερμηνεύτριες. Δεν είναι η νοσταλγία αυτό που υπογραμμίζει το πρόγραμμα (αυτό θα ήταν εύκολο).

Είναι η αίσθηση ότι ένα τραγούδι βαφτίζεται ξανά, ανάλογα με το πλαίσιο όπου εντάσσεται και τον τρόπο με τον οποίον ερμηνεύεται. Είναι και οι δύο ικανότατες σ΄ αυτό. Μας συγκινούν χωρίς να μας λιγώνουν. Μας κάνουν να γελάμε (ο αυτοσαρκασμός και το χιούμορ είναι μέρος της παράστασης) χωρίς όμως να εκβιάζουν το γέλιο μας. Είναι «θεατράλε» (κυρίως η Τάνια) αλλά με έναν τρόπο με τον οποίο δεν υπονομεύεται ο αυθορμητισμός της στιγμής. Κάθε μία ο εαυτός της, αλλά με μια κοινή ματιά στο πώς βλέπουν τα πράγματα. Μέρος της ευτυχούς συνύπαρξής τους στη σκηνή, οι μουσικοί Τάκης Φαραζής (πιάνο) και Παναγιώτης Τσεβάς (ακορντεόν). Ο καναπές (χρώματος φούξια) είναι για να θυμόμαστε τον ψυχαναλυτή και να γελάμε.


Σκορ ψηφιακό
Μ.Μ.

Κεραυνός Έμινεμ στα downloads. Με το που κυκλοφόρησε το καινούργιο του- έπειτα από καιρό«Crack Α Βottle», “χτύπησε” αμέσως 418.000 «κατεβάσματα» και έγραψε ιστορία ως ένα από τα πιο πετυχημένα τραγούδια της ψηφιακής εποχής. Γιατί, μην το ψάχνετε, όλα πια εκεί πάνε. Το τραγούδι έχει δώσει το στίγμα του, έχει χαράξει πορεία, πριν φτάσει στα δισκάδικα (και αφότου φτάσει στα ράφια).