[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ποιος θα μας γλιτώσει;

Μια λεπτή κλωστή αισθάνομαι πως χωρίζει τον Έλληνα από την τρέλα, την κατάθλιψη, την παραίτηση. Δεν λέω, ο οικονομικός προβληματισμός, η αγωνία της ανεργίας, ο φόβος της απλήρωτης δόσης δανείου, δεν είναι δικό μας «προνόμιο». Η αδιαφορία όμως, είναι…

Αλήθεια, πιστεύει κανείς πως γίνεται σοβαρή προσπάθεια για να κοιμόμαστε λίγο πιο ήσυχοι τα βράδια;

Έχει πειστεί κανείς ότι τα μέτρα- τα ποια;- που λαμβάνονται για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης γίνονται με γνώμονα τις ανάγκες του πολίτη και δεν αποτελούν κινήσεις εντυπωσιασμού- έστω και την τελευταία στιγμή;

Τα ανοιχτά μέτωπα μας έχουν κάνει φοβικούς… Θα βρω γιατρό στο εφημερεύον νοσοκομείο αν αρρωστήσω; Στο ασθενοφόρο θα έχουν οξυζενέ για να καθαρίσουν το τραύμα μου ή να κουβαλάω ένα για παν ενδεχόμενο στην τσάντα μου; Αλήθεια, οι γιατροί του ΕΚΑΒ εφημερεύουν ή όχι;

Εδώ, επί τέσσερα χρόνια οι γονείς των παιδιών με καρκίνο φωνάζουν με όλη τους τη δύναμη πως πρέπει να ιδρυθεί ένα ακτινοθεραπευτικό τμήμα αποκλειστικά για ανηλίκους, αλλά οι ιθύνοντες κλείνουν τα αυτιά τους. Και να πει κανείς πως θα το πλήρωναν από την τσέπη τους… Το 75% του συνολικού κόστους θα ήταν μια ευγενική χορηγία της Ε.Ε.

Σιγά το γεγονός θα μου πει κάποιος: οι δωρεές έχουν σώσει- λέμε τώρα- το ετοιμοθάνατο ΕΣΥ.

Ρεκόρ εγκληματικότητας με 186 κλοπές και διαρρήξεις την ημέρα, 65 κλοπές αυτοκινήτων και 9 ληστείες καθημερινά, αλλά και 304 δολοφονίες και απόπειρες ανθρωποκτονιών: ο απολογισμός εγκληματικότητας για το 2008 ήταν το κερασάκι στην τούρτα.

Στην Ελλάδα δεν γιορτάζουμε τον Καρνάβαλο, είμαστε χώρα- καρναβάλι (ήπιος χαρακτηρισμός για να μη ρίξουμε το επίπεδο)…