Περιοδικά

Ο ποιητής για τον εαυτό του…
, Του Κώστα Ρεσβάνη

«Αναίτιοι εναγκαλισμοί/ χωρίς το φόβο της οικειότητας/ βλοσυροί εγκλεισμοί/ χωρίς τον τρόμο της νοσταλγίας/ απόνερα ερώτων/ για τις μελλοντικές δίψες/ ανόητα γέλια/ πρόληψη πανικού/ ας ευχηθούμε όλα μαζί/ να γίνουν κάποτε άνθρωπος-/ μια κόσμια θλίψη».

(Το ποίημα του Γιάννη Βαρβέρη «Ο βραστήρας» από τη νέα συλλογή του «Άνθρωπος μόνος»Εκδόσεις Κέδρος).

Ο Μιχάλης Κατσαρός (1920-1998)

έχει κοσμηθεί με πολλά επίθετα. Πάντως έφυγε (πριν από δέκα χρόνια και λίγους μήνες)

αφήνοντας το αποτύπωμά του τόσο στην ποίηση όσο και στις λογοτεχνικές παρέες. Στο νέο τεύχος του το «Διαβάζω» αφιερώνει πολλές σελίδες στον ποιητή του «Κατά Σαδδουκαίων», που αρχίζει με ένα πυρετικό κείμενο του ίδιου, ο οποίος γράφει για… τον εαυτό του και τα πρώτα του βήματα στην τέχνη, ένα αλλόκοτο αυτοβιογραφικό κείμενο. Στη συνέχεια ο γιος του Στάθης γράφει ένα διαφωτιστικό βιογραφικό του πατέρα του και ο Χριστόφορος Μηλιώνης ανακαλεί «στιγμιότυπα με τον Μιχάλη Κατσαρό».

Δημοσιεύονται επίσης έξι ανέκδοτα- ή δυσεύρετα- ποιήματά του. Από το «Οι ήρωες» αντιγράφω λίγους στίχους: «… Πάντα και πάντα τρέχουμε προς την ελευθερία/ κι αυτή δεν έρχεται ποτέ- μας περιπαίζει/ έτσι που της φορέσαμε αέρινες σκιές/ πράγματα χωρίς νόημα- εσθήτες λαμπερές/ δάφνες ανάπηρες- στολές στρατιωτικές/ τόσα πολλά ποιήματα κι εξάρσεις…». Πάντως αν δεν υπήρχε το κείμενο του Αλέξανδρου Αργυρίου «Ο Μιχάλης Κατσαρός ανόθευτος», θα έλειπαν πολλά κομμάτια από την προσπάθεια για σύνθεση της εντελώς ιδιαίτερης προσωπικότητας του Μιχάλη Κατσαρού. Στο ίδιο τεύχος: Φάκελος για τα λευκώματα και τα βιβλία τέχνης και συνέντευξη του Σωτήρη Δημητρίου.

ΚΟΖΑΝΗ. Χαίρομαι κάθε φορά που ο Β. Π. Καραγιάννης έχει την ευγένεια να μου στείλει από την Κοζάνη την «Παρέμβασή» του. Σχόλια που δεν μασάνε τα λόγια τους, κείμενα μαχητικά, επιλεγμένες κατά κανόνα συνεργασίες.

Ο Καραγιάννης είναι και δόκιμος συγγραφέας. Πρόσφατα τύπωσε συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Το χρώμα της νοσταλγίας». Κι εδώ θαύμασα ένα σπάνιο για πολλούς στοιχείο: τον αυτοσαρκασμό. Το περιοδικό του έχει «κάτι σαν αφιέρωμα» στον ίδιο και το συγγραφικό του έργο. Βγάζει, λοιπόν, από την ταυτότητα της «Παρέμβασης» το όνομά του και τοποθετεί της κυρίας Δ. Β. Καραγιάννη, σημειώνοντας: «… Κανείς δεν μπορεί να πει ότι αυτοευλογούμεθα ατιμωρητί. Νάτην λοιπόν η φενάκη που χρειαζόμουν να ξεπεράσω τους ενδοιασμούς». Ο Καραγιάννης ασφαλώς γνωρίζει και από ποίηση, έχει φιλοξενήσει αρκετά αξιοπρόσεκτα ποιήματα· σχολιάζει επικριτικά και ποιήτρια που πήρε κάποιο βραβείο. Το νέο τεύχος του περιοδικού του ωστόσο αρχίζει με τέσσερα ποιήματα της κυρίας Αλεξάνδρας Μπακονίκα. Στ΄ αλήθεια θα ονόμαζε ποίηση τούτες εδώ τις ολιγόστιχες- κακές- εκθέσεις ιδεών; Για να εκτεθώ κι εγώ από μία ενδεχόμενη λαθεμένη κρίση, αναδημοσιεύω ένα από τα τέσσερα με τον τίτλο «Φετίχ»: «Άδειος από συναίσθημα ήσουν στον έρωτα,/ βίαιος και απότομος./ Κρυφοκαμάρωνες για τον εαυτό σου/ και διασκέδαζες να είμαι ένα τίποτα/ στα χέρια σου να με ταπεινώνεις./ Βιάστηκα να ντυθώ και να φύγω./ Με μια αστραπιαία κίνηση, / και σαν τον κλέφτη, γιατί αντιστάθηκα,/ μου άρπαξες ένα εσώρουχο/ να το έχεις φετίχ από μένα, / όπως μου είπες».

Κι εμείς τι φταίμε;

ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ. Έγραφα στην προηγούμενη στήλη για την αδιαφορία- και εχθρότητα συχνά- των δημοτικών αρχόντων προς τα τοπικά έντυπα. Πάνω στην ώρα γνώρισα μιαν εξαίρεση: το «Οξυγόνο», ένα διμηνιαίο περιοδικό, Έκδοση της Αναπτυξιακής Δήμων Μελισσίων, Νέας Πεντέλης. Έχω στα χέρια μου το πέμπτο τεύχος και κάνω δύο διαπιστώσεις:

1) Δεν κοσμείται με φωτογραφίες δημάρχου, αντιδημάρχων και άλλων παιδιών… (έχω αντίθετα παραδείγματα, λ.χ. Χαλάνδρι, με τη μέχρι αηδίας προβολή δημοτικών αστέρων). 2) Δημοσιεύονται έρευνες όπως αυτή για το μέγα θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων, που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από ανάλογες εντύπων πανελλαδικής εμβέλειας. Εδώ τον τόνο θα δίνει ασφαλώς η αρχισυνταξία του Κώστα Αρβανίτη. Διάβασα επίσης με μεγάλο ενδιαφέρον τη μελέτη της Μαρίας-Λουίζας Ορφανού για τις «Πληγές της Πεντέλης». Το τεύχος τυπώθηκε μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, το εξώφυλλό του στα μαύρα, πενθεί, και ο Γιώργος Δουατζής, συνάδελφος και συγγραφέας, γράφει για το «Μικρό αγόρι».

ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ

ΔΙΑΒΑΖΩ: Χ. Τρικούπη 38, Αθήνα- 106 80, τηλ.:
210-3388.008.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ: Χ. Μούκα 1, Κοζάνη 501 00, τηλ. 24610-34.691.

ΟΞΥΓΟΝΟ: Λεωφ. Δημοκρατίας 71, Μελίσσια- 151 27, τηλ.: 210-6096.046.