Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Φοβού τα σίριαλ…

Αγαπητή Φοίβη, Επισκεφθήκαμε με τη σύζυγό μου τον κινηματογράφο Village του εμπορικού κέντρου Τhe Μall στο Μαρούσι, για να παρακολουθήσουμε την ταινία «Ο Παλαιστής» (στις 8/2, ώρα 22,00, αίθουσα 5). Μετά το τέλος της πραγματικά καταπληκτικής ταινίας, διαπιστώσαμε με έκπληξη ότι ανάμεσα στους θεατές ήταν κι ένα αγοράκι ηλικίας 4-5 ετών συνοδευόμενο από τους (ο Θεός να τους κάνει)

γονείς του!!! Σημειώνω ότι η ταινία έχει χαρακτηριστεί «Κατάλληλη από 13 ετών», ενώ υπήρχαν αρκετές σκηνές βίας και σεξ…

Δεν περιμένω από το Village να κάνει κανένα σχετικό έλεγχο, επιχείρηση είναι, το μόνο που θεωρεί σημαντικό είναι να κόψει εισιτήρια. Μία ερώτηση έχω μόνο: Το ότι μια ταινία χαρακτηρίζεται «κατάλληλη από 13 ετών» τι σημαίνει πρακτικά; Υπάρχει καμία υπηρεσία του αρμόδιου υπουργείου (Πολιτισμού;) η οποία πραγματοποιεί κάποιους ελέγχους;

Ευχαριστώ πολύ, Θανάσης Παπαναστασίου Πιο τεχνικά υπουργεία όπως το άλλοτε Εμπορίου, αγαπητέ Θανάση, είναι αρμόδια για την κατηγοριοποίηση των ταινιών. Γιατί στο Ελλαδιστάν δεν είναι ζήτημα εκ-Πολιτισμού… Έχοντας δει όμως τον «Παλαιστή», επιτρέψτε μου να θεωρήσω πως τα ξεχαρβαλωμένα ελληνικά σίριαλ, οι Πετρούλες και οι μπούλες και οι σούλες της τουβούλας μας πιο πολύ (και αρνητικά) μπορούν να επηρεάσουν ένα παιδί από την εν λόγω ταινία! Κι ας μην έχουν την ανάλογη σήμανση…


Επανάσταση και καταστροφή

Φοίβη.

Η ιστορία έχει ως εξής: Κάθε φορά που κατηφορίζω από το σπίτι μου στην Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης προς το κέντρο, βλέπω τοίχο παραδοσιακής οικοδομής βεβηλωμένο από σπρέι και γραμμένη τη φράση: «Η ιδιοκτησία είναι δυστυχία».

Η Άνω Πόλη είναι μια από τις ελάχιστες περιοχές στη Θεσσαλονίκη που διατηρεί ακόμα (μετά βίας) κάποιον παραδοσιακό χαρακτήρα και χρώμα. Αισθάνομαι ιδιαίτερα τυχερή που μένω εκεί, πόσω μάλλον εάν ήμουν η ιδιοκτήτρια μιας από αυτές τις οικοδομές.

Φοίβη μου, αγανάκτησα! Είμαι πολύ θυμωμένη και πληγωμένη από το κράτος μας και από τους «άλλους», τους «επαναστάτες». Θέλω να πω στον φίλο που έγραψε αυτή τη φράση, καταστρέφοντας την περιουσία συμπολίτη του, να μου επιτρέψει να νιώθω διαφορετικά, αλλά και να διεκδικώ τον σεβασμό σε ό,τι αποτελεί ιδιοκτησία μου εφόσον εγώ δεν την αντιλαμβάνομαι ως δυστυχία. Όπως και εγώ θα σεβαστώ την επιθυμία του να μη στηρίξει τη ζωή του στην ιδιοκτησία, αλλά σε ό,τι άλλο μπορεί να τον κάνει ευτυχισμένο. Το δικαίωμα στη διαφορά είναι θεμελιώδες σε κάθε δημοκρατία και ο σεβασμός του εαυτού μας και των άλλων, από τα βασικά συστατικά της ευτυχίας!

Εάν πάλι η δημοκρατία δεν τον ικανοποιεί, κανείς δεν του απαγορεύει να ονειρεύεται ένα καλύτερο καθεστώς και έναν βελτιωμένο τρόπο ζωής! Μπορεί να μεταδώσει τις ιδέες του με ειρηνικά μέσα και όχι να τις επιβάλει βίαια. Όχι να με εξαναγκάσει ούτε να κακοποιήσει εμένα, την ιδιοκτησία μου ή τους δημόσιους χώρους και μαζί τους την ανάγκη μου για καλαισθησία και καθαριότητα.

Περιμένω από οποιονδήποτε θέλει να εκπροσωπεί τη διάθεση για αλλαγή προς το καλύτερο, κάτι πιο ευφυές και δημιουργικό από βία και καταστροφή. Αν χρειάζεσαι τη βία και στηρίζεσαι σε αυτήν για να διαδώσεις τις ιδέες σου, γιατί να τις εμπιστευτώ; Όσο για την Πολιτεία, κανείς δεν νομίζω να θεωρεί πως ζούμε στο πλαίσιο ενός αλάνθαστου πολιτεύματος. Ειδικά όμως για λάθη εγκληματικά που οδηγούν σε στυγνά εγκλήματα με συνέπειες αβάσταχτες και μη αναστρέψιμες δεν θα έπρεπε να υπάρχει χώρος.

Αποζημίωση για την οικογένεια που έχασε το παιδί της δεν υπάρχει. Ας συγκεντρωθεί τουλάχιστον ο κόπος σε κάτι χρήσιμο, επιτέλους…

Μυρτώ Μπούμπαλου, φοιτήτρια ΑΠΘ Δεν έχω παρά ολίγον Νικόλα Άσιμο να αφιερώσω σε εκείνους που πιστεύουν ότι η επανάσταση είναι καταστροφή αντι-αισθητική, αγαπητή Μυρτώ: «Η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο/ Μια βολεμένη και ευφυής δικαιολογία / Διατηρούμε την εσώτερη μιζέρια μας / Μ΄ επαναστατική φρασεολογία».


Έχουσιν άλλοθι οι… βάρβαροι

Αγαπητή κυρία Φοίβη, Μια λαϊκή παροιμία συμβουλεύει:

«Μεγάλες μπουκιές να τρως, μεγάλες κουβέντες να μη λες». Μου τη θύμισε ένας εκφωνητής καναλιού που εκθείαζε τη σατιρική οξυδέρκεια του κ. Λάκη Λαζόπουλου, ο οποίος δεν προφήτεψε απλώς, αλλά απεφάνθη τελεσιδίκως πως «ο Ομπάμα σε λίγες ημέρες έγινε λευκός». Περίπου σαν άλλος Μπους. Δεν έκανε το θαύμα να σταματήσει τους πολέμους και τις εισβολές των πολεμοκάπηλων ΗΠΑ και Ισραήλ.

Θα έλεγα πως ο κ. Λάκης έγινε πιο μαύρος από τους συμπατριώτες του Ομπάμα, που τον λατρεύουν και ελπίζουν πως μετά τη δουλεία και τον ρατσισμό οι ΗΠΑ θα αποκτήσουν και ανθρωπιά. Τι φοβούνται οι «αντιιμπεριαλιστές»; Μήπως η υπερδύναμη ημερέψει και γίνει λίγο φιλειρηνική; Και εμείς τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους;

Με εκτίμηση, Άρης Γιαννουλόπουλος Θυμίζω, αγαπητέ Άρη, ως απάντηση ίσως και προς τον άκρατο και άκριτο «αντιιμπεριαλισμό» που πουλάνε κάποιοι από την ασφάλεια του «θώκου» τους, τη συνέχεια του ποιήματος του Κ.Π. Καβάφη: «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους;/ Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις». Ή αν θέλετε άλλοθι (για κάποιους μεγαλοσχήμονες) για την απραξία, αταραξία, αναλγησία απέναντι στα πραγματικά προβλήματα…