[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Τα ονόματα που διχάζουν

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ έχει τεθεί πολλές φορές. Πρέπει ή δεν πρέπει να δημοσιοποιούνται τα ονόματα κατηγορουμένων σε υποθέσεις διακίνησης πορνογραφικού υλικού με θύματα ανηλίκους; Η δημοσιοποίηση στο στάδιο της κατηγορίας υπηρετεί πράγματι το κοινωνικό συμφέρον ή θα πρέπει να ακολουθεί την τελεσίδικη καταδίκη;

Ο νομοθέτης απάντησε πρόσφατα ότι τα ονόματα δημοσιοποιούνται κατά περίπτωση και κατά την κρίση του δικαστή με την έκδοση ειδικής διάταξης. Ωστόσο η εφαρμογή του νόμου, την περασμένη εβδομάδα, δημιούργησε διαφορετικά δεδομένα για τους κατηγορουμένους σε υπόθεση διακίνησης πορνογραφικού υλικού στο Διαδίκτυο με θύματα ανηλίκους. Για τη συγκεκριμένη υπόθεση συνελήφθησαν περισσότερα από δέκα άτομα στην Αθήνα, τον Πειραιά, και τη Θεσσαλονίκη.

Όμως, από το σύνολο των κατηγορουμένων, γνωστά έγιναν τα στοιχεία του εμπλεκόμενου ιερέα, του γιατρού και ορισμένων ακόμη, αφού έτσι έκριναν οι εισαγγελείς στην Αθήνα και τον Πειραιά. Για την ίδια υπόθεση, με τα ίδια δεδομένα της κοινής δικογραφίας, η Εισαγγελία της Θεσσαλονίκης αποφάσισε να μη δοθούν στη δημοσιότητα τα ονόματα των κατηγορουμένων- που μπορεί να κριθούν τελικά αθώοι, όπως έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν. Ήδη, λοιπόν, κατηγορούμενοι για την ίδια υπόθεση έχουν αντιμετωπιστεί διαφορετικά από τη Δικαιοσύνη.

Ποιος δικαστικός λειτουργός έχει δίκιο; Αυτός που δημοσιοποίησε τα ονόματα ή ο συνάδελφός του που αποφάσισε το αντίθετο;

Και αν υποθέσουμε ότι το κατηγορητήριο καταρρεύσει, τι θα έχει συμβεί με το περίφημο τεκμήριο της αθωότητας και πώς θα επιστρέψουν στη ζωή τους οι σημερινοί κατηγορούμενοι; Κατά τον νομοθέτη- και προφανώς και κατά το κριτήριο του δικαστή- η δημοσιοποίηση των ονομάτων υπηρετεί την προστασία του δημοσίου συμφέροντος, υπηρετεί κι εμένα την ίδια ως μητέρα δύο παιδιών, ώστε να τα προστατεύσω από τον πολύ συγκεκριμένο κίνδυνο – στην περίπτωση που κάποιος κατηγορούμενος κινείται στη γειτονιά ή τον κοινωνικό μου περίγυρο και δεν τύχει (πράγμα δύσκολο) να το μάθω. Όταν αυτός ο κίνδυνος, όμως, δεν υπάρχει για το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας (πόσοι γνωρίζουν άραγε τον αρχιμανδρίτη;) τότε η δημοσιοποίηση των στοιχείων έχει ικανοποιήσει απλά την κουτσομπολίστικη περιέργειά μας και έχει στερήσει το δικαίωμα του κατηγορούμενου, εφόσον αθωωθεί, να απαλλαγεί και από το κοινωνικό στίγμα της κατηγορίας.