Το Πνεύμα του Τόνου

Η Παΐζη
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Πλήρης ημερών απήλθε από τον κόσμο των αισθητών η Αλέκα Παΐζη. Παρ΄ όλα αυτά δεν μπόρεσε, λόγω της εσωτερικής ελληνικής τραγωδίας που την εβίωσε πάνω στο δέρμα της και στην ψυχή της, να ξεδιπλώσει το ταλέντο της, όπως σαφείς ενδείξεις το προοικονομούσαν. Τις λίγες φορές που της εμπιστεύτηκαν μεγάλους ρόλους, στο γέρμα της ηλικίας, εμφάνισε μια τεχνική αξιοζήλευτη και μια εσωτερική συναισθηματική πληρότητα πλούσια και πολυδιάστατη. Μας άφησε την αύρα της, την εφηβική τσαχπινιά της, το ανεξάντλητο χιούμορ της και μια βαθιά πίκρα που έκανε το χιούμορ της συχνά σπαρακτικό. Εκείνα τα τσακίρικα ματάκια της που λάμπανε από έμφυτη ευγένεια αλλά και μαργιολιά, έδειχναν πως ήξερε να παίρνει τη ζωή ολόκληρη και αδιαίρετη, και να τη ρουφάει ώς την τελευταία γουλιά. Γι΄ αυτό και η υποκριτική της είχε κάτι το αφοπλιστικά αφελές και συνάμα απειλητικά αθώο. Μας εξέθετε.