[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ο γιος του δούκα

Στην ταινία με την Κίρα Νάιτλι και τον Ρέιφ Φάινς, δεν διευκρίνιζε κανείς, από όσο κατάλαβα τουλάχιστον, γιατί ο δούκας ήθελε τόσο πολύ να αποκτήσει γιο.

Εμείς όμως που έχουμε δει και διαβάσει πολύ Τζέιν Όστεν, ξέρουμε το γιατί:

σύμφωνα με τη νομοθεσία, η τεράστια εκείνη κληρονομιά μαζί με τον τίτλο του δούκα μπορούσε να μεταβιβαστεί μόνο σε αγόρι. Αν δεν υπήρχε γιος, πήγαινε στον ανιψιό, κι όλο και μακρύτερα μέχρι να βρει αρσενικό, χανόταν δηλαδή για τους κατιόντες του δούκα. Όλα εκείνα τα παλάτια και τα δάση, οι επαρχίες και τα χωριά χάνονταν για την οικογένεια, κι ακόμα και η ίδια η δούκισσα θα βρισκόταν στον δρόμο ή σε κάποια επαρχιακή έπαυλη τρίτης κατηγορίας. Και είναι παράξενο που στα υψηλά κλιμάκια είχε γίνει η φεμινιστική επανάσταση, είχαν υπάρξει γυναίκες βασίλισσες αιώνες πριν, αλλά δεν είχε φτάσει μέχρι τους δούκες η χειραφέτηση. Είχε λοιπόν σοβαρό λόγο ο δούκας να επιθυμεί σφόδρα τον διάδοχο, και μπορεί κανείς να καταλάβει την εμμονή του. Το ανεξήγητο είναι ότι αυτή τη μανία την έχουν ακόμα μερικοί άνθρωποι που δεν είναι δούκες, δεν έχουν κτήματα, δεν ζουν στη βρετανική αυτοκρατορία, δεν έχουν κανένα λόγο δηλαδή. Ινδοί και Κινέζοι καταφεύγουν σε διάφορα αποτρόπαια τεχνάσματα για να αποφύγουν να αποκτήσουν κορίτσι, και δεν είναι οι μόνοι. Ακόμα και στην Ευρώπη συναντιέται η μανία για αγόρια σε ανθρώπους που δεν έχουν κανένα λόγο, που καμία νομοθεσία δεν απειλεί την περιουσία τους. Αν περάσατε από αθηναϊκό μαιευτήριο θα ακούσατε οπωσδήποτε τέτοιες συζητήσεις. Και είναι να απορεί κανείς: τόσο πολύ μας έχει επηρεάσει ο ιμπεριαλισμός βρε παιδί μου, τόσο μας αλλοτρίωσε η αντιδραστική του ιδεολογία, τόσο βαθιά μας χάραξε;