Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Σουσουδαριό εν δράσει

Αξιότιμη κυρία Φοίβη, Μεγάλη μέρα η 26η Ιανουαρίου για την τάξη μας, όπου εν μέσω γκλάμορους επίδειξης Πράντα, Γκούτσι, Βερσάτσε, Μπούλγκαρι, εξτένσιονς, μπότοξ, λίφτινγκ, ούφο και λοιπών συναφών, ο Καταλληλότερος και Αντάξιός μας έκοψε τη βασιλόπιτα των γυναικών της Ν.Δ., ένθα και ανέλυσε το μείζον γυναικείο πρόβλημα του τόπου μας όπως είναι το αγροτοσυνδικαλιστικό.

Με τη γνωστή ευαισθησία του, λίγο έλειψε να πει κάτι ακόμη και για κείνη την απρόσεχτη αλλοδαπή που, αντί να κάθεται στα αυγά της όπως η κάθε σοβαρή κότα, ήθελε συνδικαλισμούς και αηδίες, με αποτέλεσμα να έρχονται τώρα οι αντιεξουσιαστές έξω από του «Ζόναρς» και να μας ζητάνε, αναιδώς, τα ρέστα για λόγου της.

Ευτυχώς, όμως, δεν βρήκε τίποτα να πει ο Καταλληλότερος γι΄ αυτήν τη γυναίκα κι έτσι η διάθεσή μας παρέμεινε η αρμόζουσα για την περίσταση.

Ούτε και η νηπιαγωγός- χειρουργόςσύζυγος και μητέρα Πρώτη Κυρία βρήκε κι αυτή κάτι να πει… Αλίμονο.

Ήταν και κάτι λαϊκάτζες από την Κυψέλη που φώναζαν απ΄ έξω για κάτι ψωροπεύκα που έκοψε ο δήμαρχός μας, από αυτά που περίσσευαν στην κατάφυτη Πατησίων και, όσο να ΄ναι, ενοχλήθηκε η γυναίκα…

Με γυναικεία ευαισθησία, τόλμη και γοητεία, Μαντάμ Σουσού Για την αντιγραφή, Κωνσταντίνος Χ.Β. Ανακηρύσσεται λοιπόν η 26η Ιανουαρίου εφ΄ εξής, αγαπητέ Κωνσταντίνε, εις τον Μπίθουλα και τα Κολωνάκια (του «πνευματικού» Εφραίμ, καλέ, με τις διαμερισματάρες και τα ελικόπτερα) ως ημέρα μνήμης των πεσόντων πεύκων της Πλατείας Αμερικής, της κολλητής της υπολοχαγού Νατάσας δημαρχάρας συμπαρομαρτούσης, αλλά και ως Πανελλήνιος Ημέρα της Αδίκως Αμαυρωθείσης από Διαμαρτυρόμενες Λαϊκάτζες Ψωροπανηγύρεως της Πρώτης Κυρίας. Ημέρα που θα γιορτάζεται εφ΄ εξής με ρίψεις Μπούλγκαρι, ρόλεξ, Αχιλλέας αξέσορις, λαλίκ, φολί φολί και άλλων σεμνών και ταπεινών αξεσουάρ των Κυριών επί των Τιμών από τα μπαλκόνια του Κολωνακίου στο στυγερόν πόπολο (γκντανγκ στην κεφάλα!) για να σκάσουν πια και να μην ενοχλούν τις συνάξεις της Πρώτης Κυρίας, όπως την Πρωτοχρονιά που της τη χάλασαν οι ψωροεξεγερθέντες κουκουλοφόροι.


Για 3.000 αργύρια

Αγαπητή κυρία Αθηναίου μου, Πώς να συμμεριστώ τους αγρότες όταν οι ίδιοι ξεπουλιούνται σε μικροκομματικές υποσχέσεις; Πώς να τους δείξω κατανόηση; Πώς να τους νοιαστώ;

Θλίβομαι που είναι τόσο ανεγκέφαλοι και δυστυχώς με την κίνησή τους να λακίσουν κάποιοι από τα μπλόκα που έστησαν δείχνουν περίτρανα ακόμη μία φορά πως η Ελλάδα απλώς δεν θα πάει ποτέ μπροστά εξαιτίας του εσωτερικού σπαραγμού που τη χαρακτηρίζει.

Μα έχει χρώμα το χώμα; Εκτός από τη θρυλική ταινία «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο» του Βασίλη Γεωργιάδη, ούτε κατά διάνοια θα έπρεπε να αποτολμήσει κάποιος κάτι τέτοιο. Το χώμα, το ελληνικό, δεν είναι πράσινο, δεν είναι μπλε, δεν είναι κόκκινο. «Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας», έλεγε κάποτε ο ποιητής. Κι αυτό το τιμημένο, το ποτισμένο με αίμα ντροπιάζεται με αυτή την ποταπή νοοτροπία.

Κι έτσι απαξιώνεται η γεωργική δυναμική της Ελλάδας στα ευρωπαϊκά μάτια. Με μικροκομματισμούς και κουτοπόνηρες στενοκεφαλιές ούτε το λάδι ούτε τα πορτοκάλια ούτε τα μήλα, τα λαχανικά, ούτε το βαμβάκι ούτε το κρασί ούτε σιτάρι ούτε κριθάρι, τίποτα δεν θα μπορέσει να σταθεί με αξιοπρέπεια στην ευρωπαϊκή αγορά και να είναι ελκυστικό. Γι΄ αυτό και οι εταίροι θα προτιμούν λάδι Ισπανίας ή Ιταλίας, κρασί Γ αλλίας ή Πορτογαλίας. Δεν ήξερα ότι η ξεφτίλα κοστίζει 500 εκατ. ευρώ…

Ευθύμιος Χιόνης, Φιλοθέη Μα όλα γίνονται για ένα τριχίλιαρο (ευρουδάκια), αγαπητέ Ευθύμιε, στους «δικούς τους», τους σεμνούς και ταπεινούς (και με μηδενική ανοχή στη διαφθορά επίσης;) αγρότες, όπως προκύπτει. Όλα γίνονται για να πάρουν τα «δικά μας τα παιδιά» τα 3.000 αργύρια. Της αγροτιάς της παινεμένης (κι εσύ λαέ βασανισμένε μην ξεχνάς το Κιλελέρ)…


Ιδού το κόλπο για άλλα κόλπα, ανώτερα
Φοίβη

Επιτέλους! Μάθαμε από το σεπτόν (σεμνόν και ταπεινόν και με μηδενική ανοχή στη διαφθορά κι αυτό;)

εκ-Πολιτισμού μας τι χρειάζεται να κάνει κανείς για να παίρνει καίριες θέσεις σε νευραλγικούς- επί του οικονομικού, βεβαίως, βεβαίως- τομείς του υπουργείου που ασχολείται (υποτίθεται) με τον εκ-Πολιτισμό.

Τίποτα. Αυτό χρειάζεται να κάνει. Μπαίνει από το παράθυρο (όχι από το ίδιο που πήδηξε ο παραιτηθείς κρατικός «λειτουργός»- για να λέμε και κανένα ανέκδοτο- που φρόντισε για τον διορισμό) σε μια γενική διεύθυνση του υπουργείου.

Κάνει τον καμπόσο στον Τύπο, αποκλείοντας τους «μη αρεστούς» από αρχαιολογικές πηγές και δυσκολεύει τη ζωή όλων των «εσωτερικών αντιπάλων» (τώρα που πήρα εξουσία θα σας δείξω εγώ).

Απέρχεται χρόοονια μετά δηλώνοντας σε αποχαιρετιστήρια επιστολή (κατάμουτρα στον ελληνικό λαό που πλήρωνεεεεεεεε ο άνους) πως δεν έκανε τίποτα εκτός από «λίγα κουλουράκια».

Και μ΄ αυτά τα καταπληκτικά εύσημα μπορεί και να βρεθεί σε θέση που ορίζει τα κονδύλια που θα διανέμονται σε έργα του υπουργείου (αλήθεια, με αυστηρώς προσωπικά κριτήρια;), να λύνει και να δένει… ευρουδάκια- απ΄ αυτά που οι υπουργάρες μας λένε πως στερείται το του εκ-Πολιτισμού υπουργείο.

Σε ευχαριστώ ω υπουργείο εκ-Πολιτισμού για την αξιοκρατία και την επιλογή ανθρώπων σε νευραλγικές θέσεις. Έτσι πάμε μπροστά…