Παροχές με δανεικά

Τελικά, έχει ή δεν έχει λεφτά το κράτος για να στηρίξει αδύναμες κοινωνικές ομάδες και να τονώσει την οικονομία, τώρα που η κρίση έχει δείξει τα δόντια της για τα καλά και στην Ελλάδα; Το ερώτημα, ρητορικό ή όχι, διατυπώθηκε ύστερα από το άνοιγμα των κρουνών των παροχών την περασμένη εβδομάδα. Μέσα σε μια μέρα «ξοδεύτηκαν» περίπου 850 εκατ. ευρώ για τους αγρότες, τους κοινωνικά αδύνατους, τους νησιώτες των άγονων γραμμών.

Η απάντηση, για όποιον πραγματικά ενδιαφέρεται για το ερώτημα, είναι ένα κατηγορηματικό όχι. Χρήματα δεν υπάρχουν, όχι μόνο γιατί συστηματικά τα τελευταία χρόνια το ταμείον είναι μείον, δηλαδή ο προϋπολογισμός είναι ελλειμματικός, αλλά και γιατί τώρα επιπλέον τα δανεικά κοστίζουν πανάκριβα.

Όλα τα τελευταία χρόνια, το Δημόσιο δανείζεται για να κλείσει τον προϋπολογισμό. Έτσι, το χρέος έχει φτάσει σε υπέρογκο ύψος. Όμως, τουλάχιστον η είσοδος στη ζώνη του ευρώ εξασφάλισε χαμηλότερα επιτόκια και άρα δανεισμό με σχετικά ευνοϊκούς όρους. Έτσι, ενώ το χρέος αυξανόταν, μπορούσαμε να το εξυπηρετούμε.

Με το ξέσπασμα της κρίσης τα δεδομένα άλλαξαν. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα χτυπήθηκε, η ρευστότητα περιορίστηκε και οι τράπεζες έγιναν επιλεκτικές ως προς τους δανειολήπτες που χρηματοδοτούν. Η Ελλάδα άρχισε να πληρώνει όλο και ακριβότερα τα δάνειά της, καθώς θεωρήθηκε αναξιόπιστος δανειολήπτης, ακριβώς λόγω του ήδη υφιστάμενου μεγάλου χρέους της. Τα επιτόκια δανεισμού του Ελληνικού Δημοσίου έφτασαν να είναι 3% ακριβότερα από τα γερμανικά, ενώ ήταν μόλις 0,2% ακριβότερα πριν από έναν χρόνο.

Το πρόβλημα του μεγάλου δημόσιου χρέους συνδυάζεται και με το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών, που είναι επίσης πρωτοφανές για τα δεδομένα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχοντας φτάσει στο 14% του ΑΕΠ. Η χώρα δίνει την εικόνα μιας ασυλλόγιστα σπάταλης διαχείρισης σε δημόσιο και ιδιωτικό επίπεδο. Μιας διαχείρισης που μοιάζει να μη νοιάζεται για το αύριο. Εξ ου και διατυπώνονται τα ακραία σενάρια περί χρεοκοπίας, εξόδου από την ευρωζώνη κτλ.,

που έχουν κατακλύσει τον ξένο Τύπο.

Δεν υπάρχουν λοιπόν λεφτά, αλλά υπάρχουν εκλογές και αυτές οδηγούν σε παροχές, ακόμη και σε περιόδους κρίσης. Το ερώτημα δεν είναι αν ικανοποιούν δίκαια αιτήματα ή όχι. Δίκαια αιτήματα υπάρχουν πολλά. Το ερώτημα είναι τι θα κάνει αυτός που θα βγει από τις εκλογές, πώς θα διαχειριστεί αυτό το υπέρογκο χρέος που θα έχει συσσωρευτεί. Όποιος κι αν είναι αυτός που θα τις κερδίσει.