[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Προσφυγές και γλίστρες

Oρίστε τώρα, δεν τους αρέσει η πίστα για σκέιτ των περιοίκων. Ούτε κι εμένα μ΄ αρέσει, αφού ξέρω ότι δεν υπάρχει περίπτωση στη ζωή ετούτη να καταφέρω να μάθω σκέιτ. Ένα ποδήλατο, κι αυτό με τα χίλια στανιά για τη γενιά μου. Αλλά τα παιδιά ξέρουν σκέιτ. Η νέα γενιά αρέσκεται στις γλίστρες. Για τα παιδιά είναι μεγάλη υπόθεση, φτιάχνουν ομάδες, απολαμβάνουν, γυμνάζονται, αλληλοεκτιμούνται, γνωρίζονται, φλερτάρουν. Κι αναμετριούνται με το σώμα και τις ικανότητές του, ανακαλύπτουν τα όριά του. Άσε που εκείνη η Αθηνά ορθία, μνημείο των πεσόντων Βρετανών, Αυστραλών και Νεοζηλανδών εν Ελλάδι, έχει γίνει παγκόσμια γνωστή ως τόπος συνάντησης σκεϊτάδων. Επί των πεσόντων οι νέοι μαθαίνουν να μην πέφτουν, και στο κάτω κάτω για ποιον άλλον λόγο έπεσαν οι αλλοτινοί νέοι, αν όχι για να στηρίξουν όρθιους τους επόμενους; Τι τους πειράζει, λοιπόν, τους περίοικους η πίστα σκέιτ;

Τους θυμίζει ότι αυτοί δεν είναι νέοι, ότι θα πέσουν αν πάνε να κάνουν πατίνι, θα τους ειρωνευτεί η νιότη που δεν έχουν; Ζηλεύουν οι σοβαροί περίοικοι και κάνουν προσφυγή εκεί που προσφεύγουν οι στριμμένοι. Και γίνεται δεκτή η προσφυγή, χαλάνε τα σχέδια για πίστα σκέιτ στο μόνο μέρος που θα ταίριαζε να γίνει. Στο μεταξύ το Πεδίον του Άρεως είναι έναν χρόνο κλειστό γύρω γύρω και αι γενεαί πάσαι το χάνουν από την καθημερινότητά τους, το στερούνται για μήνες.

Μεγαλώνουν χωρίς πάρκο τα παιδιά, ωριμάζουν οι μεγάλοι και κλείνονται στα σπίτια οι συνταξιούχοι γύρω από το τείχος της κουρελαρίας. Και οι σκεϊτάδες, που δεν ξέρουν να κάνουν προσφυγές, παίρνουν το σκέιτ τους και φεύγουν, μας αφήνουν να γλιστράμε ανεπαίσθητα σε χαμηλότερα επίπεδα ζωής.