[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ομπαμανία

Εντάξει, τέλειωσαν οι εορτές και πανηγύρεις, τώρα αρχίζει η πολιτική, ο ενθουσιασμός θα δώσει τη θέση του σε ψυχρή ενατένιση των προσεγγίσεων του νέου προέδρου των ΗΠΑ. Μια λέξη ακόμα πριν επιστρέψουμε στα καθημερινά (γιατί βιάζεστε τόσο;

έχετε τραχανά απλωμένο;), η λέξη Ομπαμανία μού θυμίζει κάτι άσχετο σαράντα χρόνια πριν, την Μπιτλομανία.

Καμία σχέση ο Ομπάμα με τους Μπιτλς, μουσικοί εκείνοι, πολιτικός αυτός, γιατί τόσο επίμονα θυμάμαι εκείνη τη μανία; Ίσως επειδή αυτή η κατάληξημανία, αυτός ο χαρακτηρισμός τότε και τώρα προσπαθεί να υποτιμήσει ένα συναίσθημα που μερικούς τους τρομάζει, να το αποστειρώσει, να το κάνει απλή μόδα. Τότε ήταν η απήχηση που είχε ένα συγκρότημα το οποίο μετέφερε μαζί με τα τραγούδια του όχι μόνο όρεξη για χορό, αλλά και ανατρεπτική διάθεση, ειρωνεία και τόλμη των νέων· τώρα είναι κάτι πολύ περισσότερο βέβαια. Οι τραγουδιστές ήταν πλαγίως πολιτικοί, ο πολιτικός είναι άμεσα επαναστατικός μόνο επειδή έφτασε εκεί που βρίσκεται τη στιγμή αυτή, πριν αρχίσει οτιδήποτε, ξεπερνώντας όλα τα εμπόδια που ο παλιός κόσμος έβαζε στον δρόμο του. Ναι, είναι ήδη παλιός ο κόσμος πίσω του, ακόμα κι αν δεν άλλαξαν τα πράγματα σε όλον τον κόσμο, δεν καταργήθηκαν οι διακρίσεις και οι τάξεις, δεν έπεσαν τα τείχη, δεν επανορθώθηκαν οι αδικίες, οι άνθρωποι σε όλες τις χώρες έχουν Ομπαμανία επειδή θέλουν να μάθουν λεπτομέρειες για το πώς νικάει τη μοίρα του κανείς, επειδή έχουν γεμίσει ελπίδες ότι μπορούν κι εκείνοι να το κάνουν. Και οι ελπίδες γεννάνε αποφάσεις και πίστη στον εαυτό σου και απαίτηση αξιοκρατίας, πολύ επικίνδυνα πράγματα δηλαδή. Γι΄ αυτό οι απανταχού αντιδραστικοί το λένε Ομπαμανία, μόδα είναι θα περάσει, επιμένουν, και προσπαθούν με τη βλακώδη λογική τους να μας ηρεμήσουν τους αφελείς.