Το υπογράφω και το υποστηρίζω μέχρι τελευταίας πνοής. Αν αυτός, ο πλήρης ορισμός της πλήξης και του απέραντου κενού που φέρει την ονομασία «Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον», ήταν παραγωγής Ιταλίας, Γαλλίας, Γερμανίας, θα έβλεπε πόρτα και θα ΄τρωγε μπομπότα
Τόσος ντόρος, τόσες υποψηφιότητες, τόσο μελάνι, τόσα λεφτά, τόσοι κινηματογράφοι και τόσος Μπραντ Πιτ για έναν Βενιαμίν Κουμπιά! Υποψηφιότητες για πέντε Χρυσές Σφαίρες παρακαλώ και ένας θεός του Χόλιγουντ γνωρίζει πόσες ακόμα θα εισπράξει από τη σημερινή αναγγελία των Όσκαρ. Ο λόγος ένας και μοναδικός. Μα- σου λέει- είναι εξωφρενικό. Τι παρακαλώ; Μα, να, ο άνθρωπος προέκυψε από τη μήτρα της μάνας του γέρος και σχεδόν νεκρός. Και όσο μεγαλώνει, τόσο μικραίνει, για να καταλήξει μωρό. Ωραία, να το κάνουμε ανέκδοτο να μένουμε με το στόμα ανοικτό. Άντε, στην καλύτερη περίπτωση να το περιφέρουμε σαν Freak show. Όχι, επιμένουν οι λεβέντες του Χόλιγουντ. Να το κάνουμε κινηματογραφικό γεγονός με άφθονη γκαρνταρόμπα, ατελείωτες στρώσεις μέικ απ και άπειρες μεταμορφώσεις. Δηλαδή; Μα δεν θα είναι τρομερό να βλέπουν τα κοριτσόπουλα το ίνδαλμά τους γερομπισμπίκη και φαφούτη; Και δεν θα είναι επίσης τρομερό να δώσουμε στον Μπραντ Πιτ την ευκαιρία να αποδείξει πως είναι μεγάλος και τρανός ηθοποιός; Πλάνη και ανέκδοτο Ποντιακό. Απ΄ όσες ερμηνείες έχω δει μέχρι στιγμής- και σας βεβαιώ πως τις έχω δει σχεδόν όλες- μόνο δύο τα δίνουν όλα και τρέχουν ιλιγγιωδώς προς τα Όσκαρ. Από τη μια ο Μίκι Ρουρκ ο «Παλαιστής» και από την άλλη ο Σον Πεν, ο γκέι «Μilk». Όλοι οι λοιποί, από μέτριοι μέχρι απλώς οδοντόκρεμες Αμερικής!
Αυτά που λέτε, αγαπητοί. Μιλάμε για εκατόν εξήντα λεπτά ξηράς τροφής. Και μάλιστα με την υπογραφή του Ντέιβιντ Φίντσερ. Από το «Seven» και εδώ παριστάνει το μετέωρο βήμα του πελαργού αιωρούμενος μεταξύ μέτριου και αδιάφορου διεκπεραιωτή. Της μίας (μεγάλης) ταινίας μοναδικής. Γιατί ποια η ουσία αυτής της απίστευτης ιστορίας; Η φιλοσοφική διάσταση του κύκλου της ζωής όπου το τέλος είναι η αρχή και η αρχή το τέλος μιας θνητής ζωής. Ωραία. Να το διαβάσω, να το μελετήσω, να το αφομοιώσω. Γιατί ποια η κοινωνική διάσταση αυτής της απίστευτης ιστορίας; Το γεγονός- λέει- ότι η Αμερική γεννήθηκε μαραμένη αλλά μυαλωμένη και μεγαλώνει πεθαίνοντας από παλιμπαιδισμό και ανοησία. Ωραία. Να το δω στο πανί να το χειροκροτήσω από ενθουσιασμό σαν μικρό παιδί. Με έναν λόγο, το γεγονός είναι ένα και μοναδικό. Χωρίς δραματουργία, πυκνότητα, αγωνία, χωρίς συγκρούσεις και δημιουργική σκηνοθεσία, κάθε ταινία απ΄ οπουδήποτε και να προέρχεται πιάνει επιδόσεις χαλκομανίας Να τα πάρω από την αρχή. Πρώτη κουτουράδα η μετατροπή ενός σύντομου διηγήματος του Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ σε ποταμιαία αφήγηση μυθιστορηματική. Η σεναριακή κουτουράδα φέ ρει υπογραφή Έρικ Ροθ. Δεύτερη κουτουράδα η σκηνοθετική. Ο Φίντσερ αντί σ΄ αυτό το ξεχειλωμένο και άνευρο σενάριο να δώσει πρωτοτυπία και πνοή, παριστάνει τον τροχονόμο του ενδυματολόγου, του σκηνογράφου και των οπτικών εφέ. Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν. Τρίτη κουτουράδα η ιστορία η μοναδική. Στα χαρτιά μοναδική. Όπου η ηλικιακή αντιστροφή (γέρος το μωρό και μωρό ο γέρος) επειδή δεν υποστηρίζεται από δραματουργικό ψαχνό, εξαντλεί την ιδιαιτερότητά της με αποτέλεσμα ο θεατής να μένει με το στόμα ανοικτό. Ε και; Το διά ταύτα απλό. Όπως ο Φίντσερ έτσι και ο Βενιαμίν Κουμπιάς (button ίσον κουμπί). Διατρέχει τα γεγονότα από το 1918 με την ίδια ακινησία που λέει και ο τίτλος ο γνωστός. Ένα κουμπί βλέπει τα τρένα να περνούν. Φόρεστ Γκαμπ είπατε; Πριτς. Η ιστορία του Φόρεστ Γκαμπ μπροστά σ΄ αυτήν την ανύπαρκτη ταινία φαντάζει σαν το απόλυτο αριστούργημα όλων των αμερικανικών εποχών. Για να το πω διαφορετικά. Μόνο αν με πληρώνανε γερά, τότε και μόνο τότε θα το συζητούσα να το έβλεπα ξανά!
Με δυο λόγια: Ο Μπέντζαμιν Μπάτον γεννιέται από μάνα φτωχή και πλούσιο πατέρα. Κάπως έτσι αρχίζει η μελούρα του Κουμπιά. Έτσι απ΄ αυτήν την ταξική τερατογένεση προκύπτει γεροντικό μωρό. Έτσι ο πατέρας του αντί για ορφανοτροφείο τον στέλνει σε γηροκομείο και ο Βενιαμίν συστεγάζεται με τ΄ άλλα σκουπίδια τα περιθωριακά. Όσο όμως μεγαλώνει ηλικιακά, τόσο μικραίνει και τα πάνω του παίρνει. Από το σημείο αυτό και αφού περάσουν περίπου εξήντα λεπτά αρχίζουν τα διάφορα περιστατικά. Η λαϊκή Αμερική (ο Βενιαμίν δηλαδή) διατρέχει την Ιστορία του 20ού αιώνα και διασταυρώνεται με πρόσωπα και πολλά θηλυκά. Η Τίλντα Σουίντον είναι η κολυμβήτρια που παρ΄ ολίγον να διασχίσει τη Μάγχη και η Κέιτ Μπλάνσετ είναι η μπαλαρίνα που στα όνειρά της ορέγεται να χορέψει στο πλευρό του Μπαλανσίν. Το ένα φέρνει το άλλο και από την πλήξη δεν αντέχω άλλο!
«Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον»
Γ έρος το μωρό και μωρό ο γέρος Ο κύκλος της ζωής χωρίς ουσία καμιά Μελόδραμα για ανεγκέφαλα Αμερικανάκια Όσκαρ μέικ απ, κοστουμιών και σκηνικών
ΒΑΘΜΟΙ=4
(βαρετό)
Μια ανάσα, μια πνοή
Τι θέλω να πω; Έναν κανόνα γενικό. Πως, δηλαδή, εκείνο που προέχει και που μετράει στο ζύγι δεν είναι οι προθέσεις, τα ονόματα και η καταγωγή. Σε αντίθετη περίπτωση και χωρίς να το θέλουμε, μετατρεπόμαστε σε παπαγάλους ενός ιδιότυπου και άκρως διαδεδομένου καλλιτεχνικού ρατσισμού. Αγράμματοι και ημιμαθείς. Εκείνο που μετράει είναι το αποτέλεσμα το τελικό. Και πάνω απ΄ όλα το κρίσιμο ερώτημα είναι ένα και μοναδικό. Αν το τελικό αποτέλεσμα ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές που εξ αντικειμένου θέτει ο κάθε δημιουργός. Από τον ξυλουργό μέχρι τον κινηματογραφιστή. Που πάει να πει πως ο Φίντσερ ανέβασε ψηλά τον πήχυ των προσδοκιών. Η ταινία του όμως σέρνεται στην άδεια περιγραφή. Αντίθετα ο Ρήγας κατεβάζει τον πήχυ, ως όγκο παραγωγής, με αποτέλεσμα η ταινία του να φαντάζει σαν ένα στιχάκι και μια ζωγραφιά λαϊκή. Και για να μη παρεξηγηθώ, υπενθυμίζω κάτι πρόσφατο και κινηματογραφικό. Το «Wall-Ε» ας πούμε, δηλαδή κινούμενα σχέδια και χάρτινο Αnimation, είναι κλάσεις ανώτερο από τον Βενιαμίν Κουμπιά. Επειδή ολοκληρώνει με επιτυχία και πρωτοτυπία αυτό που θέλει να πει και επειδή προθέσεις και αποτελέσματα πορεύονται μαζί. Καταλάβαμε;
Ο Ρήγας λοιπόν. Ευαίσθητος και σκεπτόμενος κινηματογραφιστής. Ταπεινός, σεμνός, διακριτικός και προσκυνητής. Να αποτυπώσει τον ψίθυρο της λαϊκής ψυχής. Όπως ο ζωγράφος ο λαϊκός, ο τροβαδούρος της καθημερινής ζωής. Μόνος με τα χειροποίητα «εργαλεία» του και με τη χειροποίητη σκηνοθεσία του. Κάθε ξημέρωμα να παρακολουθεί μιαν απλή διαδρομή. Έναν γέρο της Χώρας της Αμοργού, Πάρβας ήταν το όνομά του. Να ανοίγει το καφενείο του, να φτιάχνει τον καφέ του να υποδέχεται τους ελάχιστους εναπομείναντες πελάτες του, να σκάβει το χωράφι του και να πηγαινοέρχεται γύρω απ΄ αυτόν τον «ασήμαντο» άξονά του. Η ασήμαντη ζωή μιας ασήμαντης ευάλωτης, λαϊκής ψυχής. Ακόμα και η τελευταία του πνοή, ασήμαντη κι αυτή.
Όπως λέει και ο Ποιητής, θα πεθάνουμε, είναι σίγουρο από την πρώτη στιγμή. Σημασία έχει ενδιαμέσως τι θα κάνουμε για να δικαιώσουμε την επίσκεψή μας σ΄ αυτήν τη Γη.
Σας βεβαιώ.
Ο Πάρβας, όπως και η ταινία που ταυτίζεται μ΄ αυτόν, γι΄ αυτό είναι σημαντική, είναι ο κύκλος της αυθεντικής, ασήμαντης, λαϊκής, διαδρομής!
«Πάρβας- Άγονη γραμμή»
Σημαντικό το ασήμαντο αυτό ντοκιμαντέρ Σημαντικός, ο ασήμαντος Πάρβας ο καφετζής Υπόδειγμα σεμνότητας, ήθους και διακριτικότητας
ΒΑΘΜΟΙ=6 1/2
(το «τίποτα» γεμάτο από Άνθρωπο αληθινό)
Ξεκατινιάσματα, λύκοι, φαντάσματα
ΒΑΘΜΟΙ=0
(disgrace of the female race)
«Underworld- Rise of the Lycans». Θρίλερ τρόμου, φαντασίας με άφθονα σπληνάντερα, κανιβαλισμούς και λυκάνθρωπους τρομερούς με σκηνοθέτη τον ομογενή Πάτρικ Τατόπουλο με πρωταγωνιστές Μάικλ Σιν, Μπιλ Νάι και την κορμάρα με το όνομα Ρόνα Μίτρα. Όπου Αθάνατος βασιλεύς του Σκότους, εκτρέφει Λυκάνθρωπο ως υπεράνθρωπο. Αποτέλεσμα; Ο Λούσιους (Μάικλ Σιν) ο Λυκάνθρωπος ντε, να ξεσηκώσει τους Λύκους μιμούμενος τον Σπάρτακο. Ενδιαμέσως πέφτει γλέντι τρικούβερτο με κεφαλάκια, κοψίδια και γλυκάδια ανθρώπων.
ΒΑΘΜΟΙ=0
(κανίβαλοι)
«Αpartment 1303». Θρίλερ φαντασμάτων
Μade in Japan του κάποιου Ατάρου Οikawa. Όπου έπειτα από έγκλημα στοιχειώνει διαμέρισμα και αρχίζει το έλα να δεις. Η σχέση αγάπης-μίσους μάνας προς κόρη και τούμπαλιν. Ούτε για DVD.
Ακόμα προβάλλεται η δραματική ιστορία «Salt of this sea» της Ανεμί Ζακίρ (μόλις 34 ετών) από Παλαιστίνη όπου μια εργαζόμενη νέα γυναίκα αποφασίζει να επιστρέψει στα πάτρια εδάφη. Δεν το είδα, δεν έχω γνώμη, αλλά η ιστορία ακούγεται τρυφερή.
ΒΑΘΜΟΙ=0
(no film)
Η πορνογραφία της οργής
Η Αλμπερτίνα Κάρι και ό,τι συνιστά η ταινία της «La Rabia» είναι το ακριβώς αντίθετο του ασήμαντου «Πάρβα» και της «Άγονης γραμμής». Με τόσα σύμβολα. Με τόσες αναφορές. Με τόση βία. Και με μιαν απίστευτη καλλιτεχνική φωτογραφία. Μόνο έτσι- δυστυχώς- μπορεί ένας «τριτοκοσμικός» κινηματογραφιστής να αποσπάσει την προσοχή. Θορυβείτε, θορυβείτε. Στο τέλος, δεν μπορεί. Θα καθιερωθείτε!
Παμπόνηρη η σινιορίνα Κάρι. Παμπόνηρη και ταλαντούχα. Αμ πώς αλλιώς. Αν ήταν ατάλαντη, όση φασαρία και να έκανε ουδενός το αυτί θα ίδρωνε. Στοιχειώδες. Έχουμε και λέμε λοιπόν. Πρώτα στήνει ένα δράμα αγροτικό. Ας το πούμε, χάριν ελληνικής αναφοράς, βουκολικό. Πώς όμως. Κόντρα στο γνωστό και ειδυλλιακό. Έτσι φορτώνει στον κεντρικό ήρωα- έναν δυστυχισμένο μικρό αγρότη- όλα τα κακά και τα άθλια του ανθρώπινου είδους. Η μικρή του κόρη μουγγή. Που πάει να πει «τερατογεννημένη» απ΄ αυτόν τον βάναυσο δεσπότη και φαλλοκράτη της Αργεντινής. Που πάει να πει πως το «κτήνος» κατοικεί μέσα στη λαϊκή ψυχή. Αυτά για την αρχή. Η συνέχεια ακόμα πιο σκληρή. Βίαιος ο καταπιεστής. Το ένα πορεύεται με το άλλο. Βίαιος και κερατάς. Διότι η γυναίκα του «κοιμάται» με τον μισητό γείτονά του. Επομένως «πεθαμένος» ο φαλλός του φαλλοκράτη. Σας είπα. Οι αναφορές και οι μεταφορές αυτής της αργεντίνικης «καλτ» ιστορίας στοιβάζονται η μία πάνω στην άλλη με αποτέλεσμα η ταινία από παντού χυμούς να χάνει.
Ακόμα πιο βίαιη η συνέχεια και το φινάλε της «Οργής». Διότι τα σκυλιά του γιου του μισητού γείτονα καταβροχθίζουν τις κότες του φαλλοκράτη. Έτσι ταμπούρλο το κεφάλι του. Καρπαζοεισπράκτορας ο καταπιεστής. Σφαλιάρα η μουγγή κόρη. Σφαλιάρα η σύζυγος που κέρατα του βάζει. Σφαλιάρα με τις κότες που μία μία τις χάνει. Ε δεν είναι κατάσταση αυτή. Θα αρπάξω καραμπίνα και θα τα κάνω όλα λίμπα! Το διά ταύτα μοιάζει με καλοφτιαγμένη ελληνική, φεστιβαλική ταινία. Εξαιρετική φωτογραφία. Τα αργεντίνικα, τεράστια, «άδεια» τοπία, έτσι κινηματογραφημένα που να προαναγγέλλουν τη βίαιη κορύφωση του δράματος. Εξαιρετικό και το κάστινγκ. Το ίδιο και η διαχείριση των σιωπών. Μέχρι εδώ, μπράβο στην Αλμπερτίνα. Από το σημείο αυτό τραβάω γραμμή γιατί η ιστορία είναι σκέτη πλαστογραφία. Φαλλοκρατία, αναλφαβητισμός, καθυστέρηση και βία, ιδιότητες κάθε καταπιεστικής κοινωνίας. Στοιχειώδες, αγαπητέ Ουάτσον!
«La Rabia»
Αγροτικό δράμα στην Αργεντινή Γ ια όλα φταίει ο φαλλοκράτης αγρότης Καλοφτιαγμένη σκανδαλοθηρία
ΒΑΘΜΟΙ=5
(άσκηση στυλ)
