Δίκτυο

Έπεσε το Μέγαρο!
Γ.Δ.Κ.Σ.

Ε, ναι! Αυτός είναι μεγάλος τενόρος. Για την ακρίβεια, Μεγάλος Τενόρος- απεχθάνομαι το επίθετο «μεγάλος» όπως το κατάντησαν, αλλά πώς να τον πω αλλιώς; Ο Γιόνας Κάουφμαν. Που ακούσαμε στο Μέγαρο Μουσικής. Στην πλήρη ακμή του- στα σαράντα του χρόνια. Δεν ανήκει στην κατηγορία των το πάλαι ποτέ Μεγάλων που σέρνουν σε κοσμικά, «φιλανθρωπικά» γεγονότα το όνομα και τα υπολείμματα της φωνής τους. Δεν ανήκει στην κατηγορία των Μεγάλων που παραμένουν Μεγάλοι αλλά δεν είναι πια, λόγω ηλικίας, τόσο Μεγάλοι όσο ήταν κάποτε. Ούτε στην κατηγορία «μπαλαφάρα»κατηγορία Χοσέ Κούρα και Ρολάντο Βιγιασόν, που μόνο τα βρακιά δεν κατεβάζουν για να κερδίσουν το κοινό. Ο Γιόνας Κάουφμαν είναι εξαιρετική φωνή. Όχι τόσο μεγάλου όγκου αλλά μεγάλης έκτασης: ένας λυρικοδραματικός τενόρος, σχεδόν βαρύτονος, ικανός να κερδίσει το κοινό όχι με την εμφάνισή του που, έτσι κι αλλιώς, είναι γοητευτική- λεπτός, ψηλός, μελαχρινός, με ωραίο χαμόγελο, πλούσια σγουρά μαλλιά, λεπτές μακριές φαβορίτες-, αλλά με το τραγούδι του. Εξαιρετική συγκέντρωση, υψηλή τεχνική, εσωτερικότητα, γνώση του ύφους του κάθε συνθέτη και ένα εντελώς προσωπικό ύφοςδεν μοιάζει με κανέναν. Τραγούδησε ένα κοινότοπο πρόγραμμα- ίσως γιατί φοβήθηκε το ελληνικό κοινό που δεν το γνώριζε: τις δύο άριες του τενόρου από την «Τόσκα», «Μποέμ», «Βέρθερο», «Κάρμεν»- ξανοίχτηκε λίγο με «Μάρθα» του Φλότοβ και «Λόενγκριν». Αλλά και στα χιλιοακουσμένα κόμισε κάτι καινούργιο- δικό του. Και δεν ήταν μόνο το «εύκολο» πρόγραμμα που ενθουσίασε το κοινό- φίσκα η Αίθουσα των Φίλων της Μουσικής.

Ήταν, πάνω απ΄ όλα, η Μουσικότητά του- μακριά από τον Κάουφμαν οι ιταλιάνικες επιδεικτικές ρητορίες. Έπεσε το θέατρο! Αφού αναγκάστηκε να κάνει τέσσερα ανκόρ: «Αρλεζιάνα» του Τσιλέα- νομίζω η καλύτερή του στιγμή-, μία καντσονέτα, όχι από τις τετριμμένες, «Ριγκολέτο», Λέχαρ. Με την ίδια σοβαρότητα, την ίδια σεμνότητα, την ίδια Μουσικότητα- χωρίς τερτίπια και εξυπνάδες. Θέλουμε να τον ξανακούσουμε!


Και τώρα σε κοινή θέα
Μ.Α.

Τι συνδέει την Εντίθ Πιαφ με την Τζάκι Κέννεντυ- Ωνάση; Το γεγονός ότι και των δύο επιστολές πωλήθηκαν προς 1.725 ευρώ στη δημοπρασία που έγινε στην Αθήνα από τον οίκο Πέτρου Βέργου. Τα βλέμματα μπορεί βεβαίως να συγκέντρωσε η παθιασμένη επιστολή της Γαλλίδας τραγουδίστριας προς τον Δημήτρη Χορν, επιστολή που γράφηκε στις 13 Νοεμβρίου 1946, δύο ημέρες μετά τη συνάντησή τους σε αθηναϊκό ρεσιτάλ και κατά την οποία η Πιαφ έκανε ερωτική εξομολόγηση στον Χορν. Δεν ήταν όμως και η ακριβότερη καθώς πολύ υψηλότερες τιμές έπιασαν επιστολές του Αλή Πασά (4.600 ευρώ), του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη (4.600) και του Ιωάννη Καποδίστρια (3.795). Όσο για τη γεμάτη πάθος επιστολή της Πιαφ, πέρασε στα χέρια Έλληνα συλλέκτη, ο οποίος και θα την παραχωρήσει προσωρινά στο Ίδρυμα Γουλανδρή – Χορν προκειμένου να συμπεριληφθεί στην έκθεσηαφιέρωμα στον Δημήτρη Χορν, που ήδη λειτουργεί.


Μνημόσυνο από τον θύτη
Κ.Κ.

Το ΥΠΕΧΩΔΕ είναι από τους βασικούς υπευθύνους για την καταστροφή του περιβάλλοντος υποστηρίζει ομάδα καλλιτεχνών με την επωνυμία «Ομοσπονδία Ανησυχούντων- χωρίς επιχορήγηση- Πολιτών» και καυτηριάζει την οργάνωση της εικαστικής έκθεσης «Αrt and Νature», Περιβάλλον- Δράση ΄08, που διοργάνωσε στη Βίλα Καζούλη από 8-12-2008 έως 16-1-2009. Παρομοιάζει το υπουργείο με τον θύτη που προσκαλεί σε μνημόσυνο του θύματος και επισημαίνει ότι η τέχνη δεν είναι πλυντήριο για την πολιτική κανενός, ούτε βιοδιασπώμενη χαρτοσακούλα για τα κόλλυβα. Τέλος, απευθύνεται σκωπτικά στους διοργανωτές και τους παρακαλεί να παρατείνουν την έκθεση ώστε όσοι καλλιτέχνες δεν πρόλαβαν να έχουν τον χρόνο να την καταγγείλουν δεόντως.