[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Βαρύ ζεϊμπέκικο

ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ. Κυριακή μετά τις γιορτές. Μουσική, φαγητό, δώρα. Μια μέρα διαφορετική από τις άλλες. Ο Λάκης Χαλκιάς και η ορχήστρα του, με πρωτοβουλία της Ένωσης Εισαγγελέων, προσπαθούν να ζεστάνουν την κρύα ατμόσφαιρα. Παιδιά 15, 16, 17 ετών, αλλοδαποί και Έλληνες, παραβάτες όλοι του νόμου, γίνονται μια παρέα με τους δεσμοφύλακές τους- παιδιά κι αυτοί, 20, 21, 22 χρόνων, που βρέθηκαν εκεί αναζητώντας μια δουλειά-, ανοίγουν την καρδιά τους στους εισαγγελείς λες και είναι φίλοι. Δείχνουν να χαίρονται. Νομίζεις ότι προς στιγμήν έχουν ξεχάσει πού γίνεται η γιορτή, ότι μόλις τελειώσει και φύγουν όλοι εκείνοι θα μείνουν εκεί, ότι θα επιστρέψουν στα κρύα κελιά τους περιμένοντας να ξημερώσει η άλλη μέρα, που θα είναι ίδια με τις προηγούμενες και όλες τις επόμενες. Έτσι νομίζεις. Η ορχήστρα παίζει κάποιο ζεϊμπέκικο και ένας νεαρός κρατούμενος σηκώνεται να χορέψει. Το κοινό καθηλώνεται. Παρασυρμένος από τον ρυθμό αφήνει τα συναισθήματά του να εκφραστούν, ξεχνιέται. Ο πόνος, η απελπισία, η απόγνωση ξεχύνονται στον χώρο. Η γιορτή έχει τελειώσει. Ό,τι δεν ειπώθηκε με λόγια ακούστηκε με ένα βαρύ ζεϊμπέκικο. Η αγωνία των νεαρών παραβατών για το αύριο, αλλά και τα προβλήματα του σήμερα, που αποδεικνύουν- αν τα δεις από κοντά- πως το σωφρονιστικό μας σύστημα πάσχει σοβαρά.

Χωρίς θέρμανση (χάλασε και δεν επιδιορθώθηκε), χωρίς τα στοιχειώδη είδη ένδυσης και υπόδησης (αν δεν έχουν κάποιον δικό τους να τους τα φέρει), χωρίς πρόβλεψη για την κοινωνική τους επανένταξη. Το σχολείο, που λειτουργεί πράγματι πολύ καλά χάρη στις φιλότιμες προσπάθειες του διευθυντή και των καθηγητών, δεν αρκεί. Γιατί και αυτά τα παιδιά, πολύ περισσότερο από όλα τα άλλα, έχουν ανάγκη να αθληθούν, να παίξουν, να διοχετεύσουν την ενέργειά τους εποικοδομητικά. Αυτό που προέχει όμως είναι να μάθουν μια τέχνη, να νιώσουν χρήσιμοι, να βρουν μια δουλειά. Για να αποτελέσει η φυλακή μια διδακτική ανάμνηση και όχι εφαλτήριο μιας αέναης εγκληματικότητας, μιας υποχρεωτικής επιστροφής στα κρύα κελιά της.