«Ένας ωραίος άσχημος»

«Ο Τσιτσάνης ήταν ωραίος. Δηλαδή και άσχημος να ήταν, ήταν ένας ωραίος άσχημος», λέει η Ευαγγελία Μαργαρώνη, πιανίστα του βάρδου επί 35 χρόνια (σε ανέκδοτη συνέντευξή της στον Γιώργο Λιάνη). «Η ψυχή του δεν περιγράφεται! Εγώ δεν θυμάμαι ποτέ να ΄χει κακομιλήσει σε άνθρωπο. Δεν ήθελε να προσβάλει άνθρωπο. Ήταν μορφωμένος, αλλά μίλαγε βλάχικα, τρικαλινά. Πάντα πολύ προσεγμένος στο ντύσιμό του, αλλά δεν φορούσε ποτέ γραβάτα.

Θυμάμαι το ταξίδι μας στην Κωνσταντινούπολη το 1951, μείναμε εκεί δυόμισι μήνες. Ο Τσιτσάνης, η Μαρίκα Νίνου κι εγώ, κι εκεί μας συνόδευαν άλλες ορχήστρες. Ήταν ένα κέντρο που λεγόταν «Καζαμπλάνκα». Το τι έγινε εκεί δεν περιγράφεται! Όχι μόνο με τους Έλληνες, αλλά και με τους Τούρκους και τους Εβραίους και άλλους. Ο Τσιτσάνης, θυμάμαι, φορούσε ένα φίνο μεταξωτό πουκάμισο. Κι εκεί φόρεσε για πρώτη φορά γραβάτα! Ο Τσιτσάνης ήταν μεγάλος δουλευταράς. Στο σπίτι του μόνο με το μπουζούκι και τα τραγούδια του ασχολιόταν. Δεν έβγαινε την ήμερα να πάει πουθενά και τα βράδια στο μαγαζί, αυστηρός και προσηλωμένος στο πρόγραμμά του. Τώρα από κάποιο σημείο και πέρα άρχισε να τραγουδά τα τραγούδια του ο ίδιος. Αυτό έγινε στο «Χάραμα». Ο κόσμος τον παρότρυνε να τραγουδήσει. Έτσι ξεθάρρεψε. Στην αρχή και εμείς γελούσαμε. Δεν είχε καλή φωνή, ήταν όμως σωστός. Είχε μεγάλη τέχνη στο τραγούδι. Δεν φαλτσάριζε».