«Δεν έχω παράπονο από τις γυναίκες»

Σε τούτο το αφιέρωμα των «ΝΕΩΝ» χωρούν πολύ λίγα πράγματα από τα τόσα της ζωής του Τσιτσάνη. Τι να πρωτοπώ; Ότι έγραψε την «Αρχόντισσα» εν μια νυκτί μέσα στο πειθαρχείο του Τάγματος Τηλεγραφητών στο Ντεπό της Θεσσαλονίκης; Ότι άρχισε να συνθέτει από τα δεκατέσσερα και ότι στα είκοσι είχε υπό μάλης περί τα σαράντα αριστουργήματα για να τα φωνογραφήσει;

Και πώς ξεπήδησε απ΄ τα Τρίκαλα αυτός που τον αποκάλεσαν «Ο Έλληνας Μπαχ», από έναν πατέρα τσαρουχά Ηπειρώτη κι από μια μάνα Ζαγορίτισσα από το Τσεπέλοβο, που αργότερα ξενόπλενε ρούχα φαντάρων για να τα βγάλει πέρα;

Παράξενος άνθρωπος. Και λίγο συντηρητικός. Δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι έγραψε σπουδαία χασικλίδικα. Κι όταν του τα υπενθυμίζαμε, έλεγε κάπως απολογητικά: «Εγώ έγραψα δίχως να είμαι χασικλής». Τη σεξουαλική απελευθέρωση της γυναίκας τη θεωρούσε κατάρα! «Όσον αφορά την ισότητα στο σεξ έχω αντιρρήσεις. Σεξουαλική απελευθέρωση είναι λέξειςκεραυνός για τη γυναίκα. Όχι μόνο πρέπει να το απεύχεται, αλλά και να το καταπολεμά με όλες της τις δυνάμεις. Αν παρ΄ ελπίδα συμβεί κάτι τέτοιο, τότε η αξία της γυναίκας θα είναι μια δεκάρα δέκα. Θα είναι δημόσιας χρήσης πλέον η γυναίκα». «Δάσκαλε, τη θέλεις τη γυναίκα κτήμα σου;», «Βεβαίως, βεβαίως. Πώς θα την έχω, κοινή;».

Είναι αλήθεια πως ασκούσε μια τεράστια γοητεία στο γυναικείο φύλο. Μανεκέν, τραγουδίστριες, αριστοκράτισσες, ξένες διάσημες ηθοποιοί, αλλά και μοδίστρες, καθαρίστριες, παντρεμένες κι ανύπαντρες, έκαναν αμάν για τον Τσιτσάνη. Του το ΄λεγα και απαντούσε: «Εγώ δεν έχω παράπονο από τις γυναίκες, από τον Μπάρναρντ έχω παράπονα!…». Δεν ήθελε να παραδεχτεί τις πολιτικές του πεποιθήσεις, αν και είχε μια βαθύτατη προσωπική φιλία με τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Δεν ήθελε να χρωματίσει το έργο του.