Το Πνεύμα του Τόνου

Τα αίματα
Του Μάνου Ελευθερίου

Το παπούτσι του που πέταξε στα μούτρα του Μπους – και δεν τον πέτυχε δυστυχώς- ο Άραβας δημοσιογράφος λένε πως είναι πράξη έσχατης περιφρόνησης και προσβολής. Για εμάς κάτι αντίστοιχο θα ήταν αν σηκώναμε και τα δύο μας χέρια και του ρίχναμε (λέμε τώρα) μια ξεγυρισμένη μούντζα ή μούτζα αν προτιμάτε.

Μακρινή συγγενής αυτής της ωραίας πράξης είναι αυτό που λέμε κι εμείς «τον έχω γραμμένο στα παλιά μου τα παπούτσια». Τον ποδοπατάμε με λίγα λόγια εκείνον που μας έβλαψε και για να μην ανοίξουμε δουλειές με μαχαίρια ή τον γράφουμε ή του χαρίζουμε δύο φασκελώματα με την ψυχή μας, καθώς μια τέτοια χειρονομία συνοδεύεται και με το χορταστικό «να!» και δεν λερωνόμαστε με αίματα.

Τα αίματα, λοιπόν, οι σφαγές των αμάχων και οι θεωρίες των νεκρών παιδιών, ιδίως παιδιών για να μη γίνουν αργότερα εχθροί και μαχητές, πριν από λίγες μέρες έπιαναν ολόκληρες τις πρώτες σελίδες των εφημερίδων. Καθώς η φρίκη συνηθίζεται σιγά σιγά, άλλα, θεόρατα και δυσώδη θέματα παίρνουν τη θέση τους ώσπου να καταντήσουν στο τέλος αρθράκια και ειδησούλες, που κι αυτά σε λίγες μέρες ή ώρες θα έχουν την ίδια τύχη.

Διαβάζοντας εφημερίδες της Κατοχής βλέπεις πόσο οι άνθρωποι έχουν «ξεχάσει» να γράφουν για την πραγματικότητα που τους καίει τη ζωή και ασχολούνται ακόμη και με τα ζητήματα οικογενειακής τιμής και παρθενίας των κοριτσιών. Εντάξει, απαγορευόταν οτιδήποτε είχε σχέση με τον επισιτισμό ή τους θανάτους από πείνα, αλλά υπήρχαν θέματα που συγκοινωνούσαν με τα αισθήματα με πανούργο τρόπο. Που πάντοτε πετύχαιναν τον στόχο τους κι έδιναν το μήνυμά τους.

Στην επιθεώρηση! Όχι στα γραπτά.