Ματιές Καλή χρονιά

Το μεσημέρι της Πέμπτης που ξύπνησα, μόνο γάτες κυκλοφορούσαν στους δρόμους. Και μερικοί φουκαράδες σκύλοι, που τρέμανε σαν γύφτοι από την παγωνιά. Οι άνθρωποι- εγώ, εσύ, ο άλλος- κοιμόντουσαν. Νεκρή πόλη. Λες και οι πύραυλοι που πέφτανε στη Λωρίδα της Γάζας και το Ισραήλ από λάθος σκόπευση χτυπούσαν την Πανεπιστημίου, τη Σταδίου, την Αιόλου, την Αχαρνών και ο κόσμος είχε ταμπουρωθεί σε υπόγεια καταφύγια για να γλιτώσει απ΄ τη φωτιά.

Γι΄ αυτό το συνεχές ροχαλητό της Πρωτοχρονιάς φταίει, φυσικά, πρωτίστως η χαρτοπαιξία: ο τζόγος γενικότερα. Πού θα «κάτσει» η μπίλια, θα το μάθουμε αύριο-μεθαύριο. Για το ροχαλητό, όμως, φταίει και το ολονύχτιο γλέντι μας για την υποδοχή του καινούργιου χρόνου. Δεν πα΄ να λένε ότι το 2009 «θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι». Εμείς το παραδοσιακό γλέντι μας, με τα πυροτεχνήματα και το ξεφάντωμα, δεν πρόκειται να το εγκαταλείψουμε. Δεν μας τρομάζουν των… «Γερμανών τα βόλια» και η βάρβαρη Ύφεση. Εδώ είναι Ελλάδα. Και η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, ως γνωστόν…

Η χαρτοπαιξία… Παλιά στρωνόμαστε στο τραπέζι από τις 20 του μηνός και τελειώναμε, με μερικά διαλειμματάκια ύπνου στην πολυθρόνα πότε ο ένας πότε ο άλλος, του ΑϊΓιαννιού! Και κάθε τόσο ο Μπίστικας μονολογούσε θλιμμένα: «Νάχαμε και μια γυναίκα στο σπίτι να φτιάχνει καφέδες και ν΄ αδειάζει τα τασάκια με τα αποτσίγαρα…». «Φύγανε» ένα σωρό από την παλιά δημοσιογραφική- και όχι μόνο- παρέα της χαρτοπαιξίας: ο Αντώνης Καλαμαράς, ο Δημήτρης Ρούσσος, ο Λυκούργος Κομίνης, ο Βαγγέλης Μπίστικας, ο Γιώργος Κοντοβάς, ο Τάκης Λαμπρίας και ο Ντίνος Τσαλόγλου με τα χρυσά μανικετόκουμπα…

Μου τηλεφώνησε ο σπουδαίος ποιητής, ο Γιάννης Κοντός, γιατί του άρεσε το χρονογράφημα της Τετάρτης. Μου τηλεφώνησε και ο Γιάννης Διακογιάννης για το ίδιο χρονογράφημα. Αλλά για να με βρίσει τρυφερά! «”Τα παιδιά μισούν τις Κυριακές” και όχι “τα παιδιά βαριούνται τις Κυριακές”, όπως έγραφες», μου είπε σχεδόν οργισμένος. Πάω πάσο με τον φίλο μου. Γιατί ο Γιάννης γεννήθηκε και έζησε στη Γαλλία: έχει Γαλλίδα μάνα και γνωρίζει το γαλλικό τραγούδι- κάνει και εκπομπές- όπως ξέρουν ο Κουνάδης, ο Χατζηδουλής, ο Χαψιάδης, ο Κοντογιάννης και ο Φέρρης, το ρεμπέτικο και το λαϊκό.

Εγώ, πάντως, δεν μισώ τις Κυριακές. Τις βαριέμαι.

Ιδίως όταν δεν έχει ποδόσφαιρο. Πρωτάθλημα ή Κύπελλο. Ευτυχώς, τούτη την Κυριακή ξαναρχίζει το πρωτάθλημα. Και μάλιστα, με ένα μεγάλο ντέρμπι:

Παναθηναϊκός-ΑΕΚ στο Ολυμπιακό Στάδιο. Ελπίζω ότι θα γίνει ένα δυνατό παιχνίδι, που θα το ευχαριστηθούν οι πεινασμένοι φίλαθλοι, ύστερα από τόσων ημερών αργία. Ελπίζω, επίσης και εύχομαι, όλα να πάνε καλά. Δηλαδή, ήσυχα. Γιατί τον τελευταίο καιρό είχαμε απανωτά επεισόδια, σε διάφορα γήπεδα, με συμπλοκές, ΜΑΤ, χημικά, κοτρόνες, συλλήψεις, καταστροφές. Έλεος πια…

Μου άρεσε πολύ το ότι ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» αναφέρθηκε στην κατάργηση του θρησκευτικού όρκου, κατά την εγκατάσταση των πολιτικών και πολιτειακών Αρχών. Μου έκανε, όμως, εντύπωση ότι μόνο ο Νίκος Σηφουνάκης επεσήμανε σε δηλώσεις του το γεγονός, ενώ από το 1998, 53 βουλευτές είχαν υπογράψει τη σχετική πρόταση και είχαν δεχθεί τα πυρά και το «ανάθεμα» από εκκλησιαστικούς και παραεκκλησιαστικούς κύκλους.

Είπε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας- πρώτη φορά τον είδα τόσο αυστηρό- ότι πρέπει να προστατεύσουμε τους νέους, τα παιδιά μας. Και θυμήθηκα το τραγούδι, που γράψαμε με τον Μίκη Θεοδωράκη και ακούγεται πολύ τούτες τις μέρες με τη δολοφονία του Αλέξη: «Και όταν φτάσουν οι καιροί/ που θάχει σβήσει το κερί/ στην καταιγίδα/ υπερασπίσου το παιδί/ γιατί αν γλιτώσει το παιδί/ υπάρχει ελπίδα…» Ταύτα και καλή χρονιά…