[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Άγια μέρα

Άγια μέρα της λυτρωτικής απόφασης για αγορές δώρων, μ΄ αρέσεις, πώς μ΄ αρέσεις!

Ειδικά αν ξεκινά η βόλτα από την πλατεία Αιγύπτου που παρά τις αφετηρίες λεωφορείων έχει κάποιο άνοιγμα, υπόσχεται περιποίηση. Στο φανάρι ο καθαριστής τζαμιών με το κοντάρι του έχει στάση άκρως αξιοπρεπή, σαν να πληροί οργανική θέση. Οι βιτρίνες του μαγαζιού με τα βρεφικά στη γωνία δεκαετίες σεγοντάρουν τις γυναικείες λαχτάρες για παιδί, κι ύστερα γρήγορα τα μωρά μεγαλώνουν, παύουν να είναι πελάτες… Η πιτσαρία δίπλα μας διδάσκει επιτυχώς ιταλικά, πιο σταθερά από την Casa d΄ Ιtalia που μας είχε εγκαταλείψει για τριάντα χρόνια. Η καστανού ευλογεί τον δρόμο με μυρωδιά κάστανου στα κάρβουνα. Πίσω από λαμαρίνες στρατοπέδου η Εθνική Τράπεζα αναστηλώνεται, αλλά τα μαγαζιά έχουν από μέρες αλλάξει τα σπασμένα τζάμια και πίσω από τους πάγκους οι πωλήτριες ξεδιπλώνουν την τέχνη τους. Μαγαζιά αντάξια μιας γειτονιάς που γνώρισε καλύτερες και πιο φιλόδοξες μέρες. Συνεχίζουν να στολίζονται, να φωτίζονται, να προσπαθούν να μας δελεάσουν, δεν έφυγαν για μέρη ανερχόμενα, έχει ακόμα η γειτονιά με τι να συντηρήσει βιτρίνες πολυτελείς σαν σαλόνια, κρύβει ακόμα κατιτί ο Κυψελιώτης στο στρώμα του. Πληρώνουμε μέχρι 30% παραπάνω σε καταστήματα που ανήκουν σε δημοφιλείς αλυσίδες, μόνο και μόνο επειδή είμαστε στερημένοι από ομορφιά, κομψότητα, ευγένεια, εδώ στην Αθήνα. Αλλά δεν χάνουμε το περισπούδαστο ύφος μας, έστω κι αν δανειζόμαστε αφελώς. Στέκονται ουρά οι συνταξιούχοι έξω από την άλλη Εθνική να πάρουν το δώρο, ανάμεσα σε Αφρικανούς με πριγκιπικά καφτάνια και κεντημένα φέσια που πουλάνε ιμιτασιόν τσάντες. Αγοράζουμε φτηνά το βουητόν τουλάχιστον. Κράτα ψηλά τη σημαία ω Πατησίων των μικρομεσαίων, που θέλουν να ανέβουν λίγο ψηλότερα, συνέχισε τον αγώνα, μη μας αφήνεις στη μιζέρια, μην αποκαρδιώνεσαι.