Ο Αϊ-Βασίλης με κουκούλα

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ – ό,τι κι αν συνέβη στους δρόμους της Ελλάδας το τελευταίο δεκαπενθήμερο. Ώς και οι κουκουλοφόροι θα φορέσουν τον σκούφο του Αϊ-Βασίλη- και μαζί τους όλοι οι υπόλοιποι. Μέχρι τα Φώτακαι μετά, έχει ο Θεός. Για να τα λέμε όλα, ελπίζουμε να έχει τουλάχιστον ο Θεός, διότι ο κ. Γ. Αλογοσκούφης δεν έχει και δεν βρίσκει ούτε δανεικά… Η ελληνική κοινωνία ζει το τελευταίο διάστημα σε συνθήκες συλλογικής κατάθλιψης. Δεν είναι μόνον ο τηλεοπτικός βομβαρδισμός με τις εικόνες καταστροφής στο κέντρο και στα πέριξ. Δεν είναι μόνον η αίσθηση ότι ακόμα και το οφθαλμόλουτρο στις βιτρίνες του κέντρου είναι πια μια απαγορευμένη- ή πάντως πολύ επικίνδυνη- εμπειρία. Δεν είναι καν τα άδεια πορτοφόλια, τα χρέη στις κάρτες και οι δόσεις των στεγαστικών. Είναι κυρίως η αίσθηση ότι τα χειρότερα είναι μπροστά μας…
Ποτέ η ελληνική κοινωνία δεν ήταν τόσο απογοητευμένη. Οι τηλεοπτικές κάμερες δείχνουν τους διαδηλωτές, αλλά δεν μπορούν να δείξουν τι συμβαίνει μέσα στα σπίτια, τι συζητιέται στα στέκια και στους χώρους εργασίας. Όλα μαύρα, σαν τα ρούχα των οργισμένων του Δεκέμβρη. Μπορεί να τα αλλάξει όλα αυτά το πνεύμα των Χριστουγέννων; Προφανώς και μπορεί. Έστω και για λίγες μέρες…

Πέσε, πέσε…
ΑΣ ΤΙΣ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΜΕ λοιπόν τις ημέρες που έρχονται, διότι όλα αυτά δεν θα κρατήσουν πολύ. Όταν τελειώσουν τα μελομακάρονα, η Ελλάδα θα βρεθεί μπροστά σε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει ούτε μία παράμετρος στην εξίσωση του μέλλοντός μας που να δίνει κάποιο περιθώριο αισιοδοξίας: η κυβέρνηση περιμένει στο τηλέφωνο για έναν ανασχηματισμό που έχει προεξοφληθεί και ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα θα αυξήσει τον αριθμό εκείνων των «γαλάζιων» που δεν θα έχουν να χάσουν τίποτα πέρα από τις αλυσίδες τους.
Στο μεταξύ, η κυβέρνηση δεν κυβερνά, ενώ την Οικονομία μας την έχουν πιάσει στο στόμα τους οι παντός είδους διεθνείς αναλυτές, οι οποίοι προεξοφλούν τη χρεοκοπία. Οι διεθνείς οίκοι- σε ό,τι αφορά την Ελλάδα- μοιάζουν με εκείνους τους περίεργους τύπους που όταν ανεβεί κάποιος στην ταράτσα, του φωνάζουν «πέσε, πέσε». Και δεν έχουμε λεφτά ούτε για δίχτυ.