«Κι οι ποιητές τι χρειάζουνται σ΄ ένα μικρόψυχο καιρό»

Κάνω λόγο για τον «άνθρωπο Τριαρίδη» επειδή στην περίπτωσή του η λογοτεχνία έρχεται, χάρη στις επιλογές του συγγραφέα της, σε μιαν εκ νέου επιτακτική αναμέτρηση με το ερώτημα που έθεσε ο Σεφέρης στις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Χέλντερλιν «Κι οι ποιητές τι χρειάζουνται σ΄ ένα μικρόψυχο καιρό»; Εκφραστής, ενίοτε παράφορος, της ζωντανής του κοινωνικής και ηθικής συνείδησης, ο Τριαρίδης υποβάλλει τη λογοτεχνική γραφή του στη δοκιμασία να αναδιατυπώσει, με την ανατρεπτική ανασύνθεση των ίδιων παμπάλαιων και πάντοτε επίκαιρων μύθων και ιστοριών, το ερώτημα: τι χρειάζεται η λογοτεχνία μπροστά στην επίγνωση ότι ο ανθρώπινος κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ, θα παραμείνει υποκριτικός, φρικαλέος και άδικος; Άλλοτε τριτοπρόσωπος, ειρωνικά ουδέτερος, και άλλοτε πρωτοπρόσωπος, συναισθηματικά παλλόμενος ή και απευθυνόμενος παρακλητικά στον αναγνώστη του, ο αφηγητής του Τριαρίδη εναλλάσσει τις διαθέσεις του, με κυρίαρχο πάντως τον ειρωνικό και εντέλει ελεγειακό τόνο: τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Από την άλλη μεριά «η ποιητική ιδέα πάει κ΄ έρχεται». Με άλλα λόγια, το ελεγειακό Ιch bebe φανερώνει την αντοχή της αφηγηματικής-ποιητικής τέχνης που αναμυθολογεί και ανιστορεί τον κόσμο για να εκφράσει ό,τι πιο μύχια και έντονα νιώθει ο άνθρωπος, τον τρόμο μπροστά στην αδυναμία του.